ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

 “ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้มันใช้กับคนอย่างผมไม่ได้หรอกยาหยี” เคลย์ริกยิ้มอย่างผู้ชนะ แล้วก็ขยับเข้าใกล้ร่างเล็กอีกนิด ส่วนมธุราก็หน้าแดงจัด ทั้งโกรธทั้งอาย เมื่อตอนนี้ร่างกายของเขาแนบชิดกับร่างกายของเธอมากเกินไป 

        “ไอ้บ้า ถอยไปห่างๆ ฉันนะ” เสียงหวานร้องสั่ง พร้อมทั้งพยายามเบี่ยงตัวหนีคนหน้าโหด ต่างจากคนหน้าโหดที่อยากเบียดอยากชิดเจ้าของเสียงหวานให้มากกว่านี้ และจะดีกว่านี้หากได้สอดแทรกบางอย่างเข้าไปอยู่ในตัวเธอ

        “ถ้าไม่ปล่อย เธอจะทำอะไรได้” เคลย์ริกขยับหน้าเข้าใกล้จนปลายจมูกชนกัน

        “ถะ…ถอย ถอยไปห่างๆ ฉันนะไอ้คนปากสกปรก”

        “รังเกียจกันขนาดนั้นเลยหรือยาหยี”

        “ใช่ ฉันรังเกียจ แล้วก็ขยะแขยงมากๆ ด้วย เพราะงั้นเอาหน้าของคุณไปห่างๆ ฉันเดี๋ยวนี้”

คำตอบเธอทำให้เคลย์ริกรู้สึกหงุดหงิด และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะไปหงุดหงิดทำไม ในเมื่อเขาก็ทั้งเกลียดทั้งขยะแขยงผู้หญิงแพศยาคนนี้เช่นกัน

        “แล้วถ้าฉันจูบเธอสักครั้งสองครั้ง เธอยังจะเกลียดฉันอยู่อีกหรือเปล่า” แววตาและน้ำเสียงดูทีเล่นทีจริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้คนฟังอกสั่นขวัญแขวนตั้งแต่เขาพูดคำว่า ‘จูบ’ สองมือเล็กพยายามดิ้นรนออกจากมือร้ายกาจ ปากอิ่มสวยก็เม้มสนิทป้องกันการถูกรุกราน

        “กลัวโดนจูบขนาดนั้นเลยหรือยาหยี” เคลย์ริกยอมปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระแล้วเคลื่อนมือข้างหนึ่งสอดรวบเอวคอด ก่อนจะดันตัวเธอเข้ามาชิดกับลำตัว ส่วนอีกมือก็ขยับขึ้นมาล็อกท้ายทอยเล็ก ทำให้คนแรงเท่ามดหมดสิทธิ์หนี

        “จะ...จะทำอะไรฉัน” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก ตาคู่สวยจดจ้องไปยังคนตัวโตอย่างหวาดหวั่น

        “จูบเธอไง”  เคลย์ริกทาบริมฝีปากบดขยี้เรียวปากของคนอวดเก่ง มธุราเม้มปากแน่นไม่ยอมให้ลิ้นอุ่นสอดผ่านเข้าไป มือใหญ่จึงละจากท้ายทอยมาที่สาบเสื้อ กระชากแรงๆ เพียงครั้งเดียวกระดุมก็หลุดเกือบทั้งแถบ ก่อนจะทาบมือเข้ากับอกอวบอิ่ม เคล้นคลึงอย่างหนักมือ

        “อย่า” มธุราเผลอร้องด้วยความตกใจ ลิ้นอุ่นที่รอจังหวะอยู่แล้วจึงแทรกผ่านเข้าไปควานหาน้ำหวานภายในโพรงปากเล็กได้อย่างง่ายดาย

        เคลย์ริกดื่มด่ำกับน้ำหวาน ที่เขาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าผู้หญิงแพศยาอย่างเธอจะหวานน่ากินจนเขายังเผลอไผลไปกับความหอมหวานจากเธอ

        ‘บ้าชิบ’ คนที่กำลังหลงใหลความหวานสบถเบาๆ แต่จะให้เขาถอยห่างจากความหวานตอนนี้เขาก็ทำไม่ได้ จูบนุ่มนวลอ่อนหวานชวนหลงใหลจึงแปรเปลี่ยนเป็นดุกระด้างจนปากอิ่มแทบปริแตก และมึนงงกับสัมผัสที่แปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สองมือที่วางนิ่งอยู่บนเอวสอบเริ่มกดจิกปลายเล็บลงไปเพื่อหยุดยั้งคนตัวโต

        “อื้อ ปละ...ปล่อยฉัน” เสียงหวานดังอู้อี้อยู่แค่ในลำคอเท่านั้นจึงทำให้เรียวปากที่บวมช้ำยังคงถูกรุกรานด้วยริมฝีปากหยักต่อไป

        มธุราจึงเปลี่ยนจากร้องประท้วงให้เขาหยุดมาเป็นพยายามไล่กัดลิ้นอุ่น  สองมือเล็กก็ทั้งหยิกทั้งข่วนผิวเนื้อของอีกฝ่ายแบบไม่เลือกที่ ขอเพียงให้เขาหยุด

        “แพศยา” เคลย์ริกถอนริมฝีปากออกมากระซิบเสียงแผ่วพร่าข้างใบหูนุ่ม

มธุราหน้าชาอีกครั้ง ก่อนจะสั่นหน้าปฏิเสธคำกล่าวหานั่น

        “ไม่ยอมรับงั้นเหรอ” น้ำเสียงเขากระด้างขึ้น มือที่กอบกุมอกอวบอยู่เริ่มบีบเคล้นอย่างหนักมืออีกครั้ง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บที่มาพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เส้นขนของเธอลุกชัน

        “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น ไม่ใช่...ไม่ใช่” มธุราส่ายหน้าไปมา น้ำตาเอ่อนองสองแก้ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนไร้หัวใจอย่างเคลย์ริกรู้สึกสงสารและเห็นใจ ชายหนุ่มลงน้ำหนักมือในการนวดเฟ้นอกอวบจนก้อนเนื้อทั้งสองแทบแหลกคามือ

        “งั้นเหรอ” เขายิ้มเหี้ยม ลงน้ำหนักมือให้มากขึ้น เพราะเขาอยากได้ยินเสียงครวญครางเพราะความกระสันรัญจวนดังออกมาจากปากอิ่มสวย ที่กล้าปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงแพศยา ทั้งๆ ที่เธอเป็นต้นเหตุทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องทุกข์ทรมานใจ

        “เลว”

        “ฮึ!” คนตัวโตครางลึกในลำคอ ละมือห่างจากทรวงอกมายังขอบกางเกง อึดใจต่อมากระดุมก็ถูกปลดและตามมาด้วยซิปกางเกงมันถูกรูดลงมาจนสุด มธุราดิ้นรนเอาเป็นเอาตายในขณะที่อีกคนกำลังยิ้มพึงพอใจ

        “ปล่อย ปล่อยฉัน” คนถูกล่วงล้ำร่างกายร้องสั่ง พลางดิ้นรนหนีมือใหญ่

        “แสแสร้งเก่งจริงนะ” พูดจบปากหยักก็แสยะยิ้มร้าย ที่คนเห็นเกลียดอย่างที่สุด

        “ไอ้คนสารเลว ดีแต่รังแกผู้หญิง ไอ้คนน่ารังเกียจ” สิ้นเสียงด่าทอสิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือสีหน้ายียวนกวนโทสะ

        “ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ปล่อยฉันนะ” เมื่อผู้ชายบ้าๆ เอาแต่ตีหน้ากวนโทสะ มธุราจึงตะโกนด่าลั่น

        “อย่ามาหลงรักทีหลังก็แล้วกัน” เคลย์ริกหัวเราะจนอกกระเพื่อมทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องน่าขำเลยสักนิด

        “ไม่มีทาง!” มธุราปฏิเสธเสียงดังฟังชัด พลางยื่นมือไปปัดมือร้ายกาจออก เมื่อเขาพยายามจะสอดผ่านเข้าไปสัมผัสสิ่งที่เป็นของเธอเพียงคนเดียว

        “เต็มมือดีจริงๆ” เคลย์ริกตกตะลึงกับสิ่งที่มือของตัวเองสัมผัสและหากได้ทำมากกว่าการสัมผัสคงรู้สึกดีกว่านี้

        “ไอ้ทุเรศ! ไอ้ลามก! ไอ้วิปริต! เอามือออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้” มธุราหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้เมื่อความเป็นหญิงที่รักษามาอย่างดีและไม่เคยมีผู้ชายคนไหนแตะต้องถูกคนหน้าโหด ที่เธอไม่รู้ว่ามันเป็นใครมาจากไหนล่วงล้ำราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง