บทที่ 6: หลังกล้องดับลง

"Thank you, gentlemen. Meeting adjourned." (ขอบคุณทุกท่าน เลิกประชุมได้)

สิ้นคำกล่าวปิดการประชุมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หน้าจอวิดีโอคอนเฟอเรนซ์ก็ดับวูบลง เสิ่นเหยียนเฉินพับหน้าจอแล็ปท็อปลงช้า ๆ เสียง คลิก เบา ๆ ที่ดังก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัด ทำเอาหลินอวี่ซินที่ขดตัวอยู่ใต้โต๊ะถึงกับสะดุ้งสุดตัว

หญิงสาวรีบใช้จังหวะเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ยัดแฟลชไดรฟ์โลหะกลับเข้าไปซ่อนในร่องอกภายใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหมอย่างรวดเร็วและแนบเนียนที่สุด

"ออกมา"

คำสั่งสั้น ๆ ดุดันหลุดจากริมฝีปากของประธานหนุ่ม ไม่มีการลูบไล้หยอกเย้าเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป มีเพียงบรรยากาศกดดันที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก

หลินอวี่ซินสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เป็น 'ผู้ช่วยสาวจอมยั่ว' อีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ คลานเข่าออกมาจากใต้โต๊ะ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือใหญ่ที่แข็งแรงดั่งคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอ แล้วออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว!

"ว้าย!"

ร่างบางลอยหวือขึ้นไปนั่งแหมะอยู่บนโต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานีตัวใหญ่ เอกสารบางส่วนร่วงหล่นลงพื้น แต่เสิ่นเหยียนเฉินไม่สนใจ เขาก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยันกับขอบโต๊ะทั้งซ้ายและขวา

ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันเย็นเยียบ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยการจับผิด

"เมื่อกี้คุณคิดจะทำอะไร หลินอวี่ซิน?" เขากดเสียงต่ำ ถามอย่างเชื่องช้าทีละคำ

"ดะ...ดิฉันเปล่าทำอะไรนี่คะ" เธอส่งยิ้มหวานย้อย แสร้งทำใจดีสู้เสือ พลางยกมือขึ้นคล้องลำคอแกร่งของเขาไว้หลวม ๆ "บอสลืมไปแล้วหรือคะ ว่าบอสเป็นคนให้ดิฉันมานั่งตรงนั้นเอง ดิฉันก็แค่... เมื่อย เลยขยับตัวนิดหน่อย"

"ขยับตัวนิดหน่อย?" เสิ่นเหยียนเฉินแค่นยิ้มร้ายกาจ มือข้างหนึ่งละจากขอบโต๊ะ เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางของเธอ บังคับให้สบตาเขาตรง ๆ "มือซ้ายของคุณล้วงไปควานหาอะไรที่หลังคอมพิวเตอร์ของผม... หรือว่าคุณทำของสำคัญร่วงหายไป?"

คำถามนั้นแทงทะลุกลางใจจนหลินอวี่ซินรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เขารู้! เขารู้จริง  ๆ ว่าเธอพยายามจะแตะต้องคอมพิวเตอร์ของเขา!

แต่สัญชาตญาณสายลับอันดับต้น ๆ ของวงการสอนให้เธอห้ามยอมรับจนกว่าจะจนมุมจริง  ๆ หญิงสาวตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้าย เธอกัดริมฝีปากล่าง แววตาสั่นระริกเปลี่ยนเป็นฉ่ำเยิ้มด้วยความปรารถนาที่เสแสร้งขึ้นมา

"ถ้าบอสอยากรู้ว่าดิฉันหาอะไร... ทำไมไม่ลองค้นตัวดิฉันดูล่ะคะ?" เธอท้าทายเสียงพร่า จงใจแอ่นหน้าอกที่ซ่อนแฟลชไดรฟ์ไว้ให้เบียดชิดกับแผงอกของเขามากยิ่งขึ้น "บางที... บอสอาจจะเจอสิ่งที่บอสตามหาก็ได้"

มันคือการพนันที่บ้าบิ่นที่สุด หากเขาล้วงมือเข้ามาค้นตัวเธอจริง ๆ เขาจะเจอแฟลชไดรฟ์ที่ร่องอกของเธอทันที แต่เธอเดิมพันกับความหยิ่งผยองของเขา... ผู้ชายระดับเสิ่นเหยียนเฉินไม่มีทางลดตัวลงมาล้วงค้นเลขาตัวเองเหมือนตำรวจค้นผู้ร้ายหรอก!

และเธอก็เดาถูก... แต่ถูกเพียงครึ่งเดียว

เสิ่นเหยียนเฉินหรี่ตาลง เขามองใบหน้าสวยหวานที่กำลังยั่วยวนเขาอย่างท้าทาย สายตาของเขาหลุบต่ำลงมองเนินอกอวบอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ

"คุณคิดว่าผมโง่หรือไง หลินอวี่ซิน"

เขาไม่ค้นตัวเธอ แต่กลับเลื่อนมือลงไปที่เอวคอด ก่อนจะลูบไล้ต่ำลงไปตามสะโพกผาย สัมผัสของเขาบีบคั้นและรุนแรงจนเธอต้องนิ่วหน้า

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณซ่อนอะไรไว้ หรือคุณถูกใครส่งมา..." เขากระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนระอุทำให้ขนอ่อนในกายสาวลุกซู่ "แต่จำเอาไว้ให้ดี ในอาณาจักรของผม... กฎทุกข้อผมเป็นคนตั้ง และสัตว์เลี้ยงที่ดื้อด้าน ไม่ยอมเชื่อง... จะต้องถูกลงโทษอย่างสาสม"

พูดจบ เขาก็ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน ดึงเนกไทของตัวเองให้คลายออกอีกนิด แล้วเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ปล่อยให้หลินอวี่ซินนั่งค้างอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสภาพที่หัวใจเต้นกระหน่ำแทบระเบิด

"ลงจากโต๊ะของผม แล้วไปชงกาแฟมาใหม่" เขาสั่งเสียงเรียบสนิท กลับไปเป็นประธานบริษัทจอมเผด็จการคนเดิม "และคืนนี้ คุณต้องอยู่ทำโอทีกับผม... จนกว่าผมจะอนุญาตให้กลับ"

หลินอวี่ซินรีบกระโดดลงจากโต๊ะ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ มือที่สั่นเทาพยายามซ่อนไว้ด้านหลัง เธอรอดตัวมาได้อย่างหวุดหวิด แต่คำพูดของเขาทำให้เธอตระหนักได้ว่า...

ภารกิจนี้ไม่ใช่แค่การล้วงความลับธรรมดาเสียแล้ว เธอไม่ได้กำลังล่าเหยื่อ... แต่เธอกำลังเดินวนอยู่ในกรงที่พรานป่าจงใจเปิดประตูทิ้งไว้ให้เธอเข้ามาติดกับต่างหาก