บทที่ 5: การประชุมซ่อนเร้น

ริมฝีปากบางของเสิ่นเหยียนเฉินโฉบลงมาบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของหลินอวี่ซินอย่างดุดันและไร้การประนีประนอม

มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวาน แต่เป็นการประกาศกร้าวถึงอำนาจและการครอบครอง มือใหญ่ที่จับปลายคางของเธอเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนหน้ารับสัมผัสที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนช่วงชิงลมหายใจของสายลับสาวจนสมองของเธอเริ่มเบลอ สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมถูกหลอมละลายด้วยไฟราคะที่เขาจงใจจุดขึ้น

"อื้อ..." หลินอวี่ซินส่งเสียงประท้วงในลำคอ สองมือที่วางอยู่บนแผงอกเปลือยเปล่าพยายามออกแรงผลัก ทว่าร่างสูงกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายิ่งเบียดชิดจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับผนังเย็นเฉียบ

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะข้างเตียงดังขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน!

เสิ่นเหยียนเฉินผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า เขาก้มมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงจัดและหอบหายใจรุนแรง ดวงตาของเธอฉ่ำปรือและสับสน มุมปากของประธานหนุ่มกระตุกยิ้มพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะถอยห่างออกไปครึ่งก้าว ปรับอารมณ์กลับมาเยือกเย็นราวกับคนละคน

"อีกห้านาทีการประชุมจะเริ่ม" เขากล่าวเสียงเรียบ พลางโยนเสื้อเชิ้ตตัวเก่าทิ้งลงบนโซฟา "ใส่เสื้อตัวใหม่ให้ผมให้เรียบร้อย ผู้ช่วยหลิน"

หลินอวี่ซินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาสวมทับแผงอกแกร่งและติดกระดุมให้เขาอย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาอีก เพราะกลัวว่าสายตาคมกริบนั้นจะมองทะลุไปถึงความประหม่าที่ซ่อนอยู่

"เสร็จแล้วค่ะบอส" เธอถอยหลังออกห่าง "ดิฉันขอตัวไปรอที่โต๊ะทำงานนะคะ"

"ไม่ต้อง" เสิ่นเหยียนเฉินจัดคอเสื้อของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น "คุณต้องมาจดบันทึกการประชุมให้ผม... ที่โต๊ะของผม"

หญิงสาวเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้คัดค้าน ร่างสูงก็ดึงรั้งเธอให้ออกมาจากห้องพักส่วนตัวและตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทันที

เขาเปิดระบบวิดีโอคอนเฟอเรนซ์บนหน้าจอหลัก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังบุนวม ทว่าแทนที่เขาจะให้เธอยืนอยู่ด้านหลัง เขากลับดึงเก้าอี้สตูลตัวเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะออกมา แล้วกดไหล่บังคับให้เธอนั่งลงข้าง ๆ ขาของเขา... ในตำแหน่งที่กล้องเว็บแคมมองไม่เห็น!

"บอส... ทำไมให้ดิฉันมานั่งตรงนี้..." เธอประท้วงเสียงเบาหวิว

"เงียบ" เขากระซิบดุ ก่อนที่หน้าจอจะปรากฏภาพบอร์ดบริหารจากฝั่งยุโรป เสิ่นเหยียนเฉินปรับสีหน้าเป็นประธานบริษัทผู้เคร่งขรึมและทรงอำนาจทันที "Good evening, gentlemen. Let's begin the Q3 financial review." (สวัสดีทุกท่าน เริ่มการรายงานผลประกอบการไตรมาสที่สามได้เลย)

เสียงทุ้มต่ำและสำเนียงภาษาอังกฤษที่ไร้ที่ติดังกังวานอยู่ในห้อง หลินอวี่ซินนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างต้นขาแกร่ง เธอต้องเปิดสมุดโน้ตบนตักและพยายามจดบันทึกตามหน้าที่ แต่ทว่า...

ฝ่ามือใหญ่ของเสิ่นเหยียนเฉินที่ไม่ได้วางอยู่บนโต๊ะ กลับเลื่อนต่ำลงมาวางแหมะอยู่บนหน้าขาที่สวมกระโปรงทรงสอบของเธอ!

หลินอวี่ซินสะดุ้งเฮือก เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง แต่ชายหนุ่มกลับยังคงจ้องมองหน้าจอและสนทนาเรื่องตัวเลขผลกำไรกับบอร์ดบริหารอย่างไหลลื่น ราวกับมือของเขาไม่ได้กำลังลูบไล้ต้นขาของเธออยู่อย่างอุกอาจ!

‘คนบ้า! เขาคิดจะทำอะไรกันแน่!’ เธอสบถในใจ พยายามใช้มือซ้ายปัดมือของเขาออก

แต่เสิ่นเหยียนเฉินกลับสอดประสานนิ้วเข้ากับมือของเธอ บังคับกดมันลงบนตักของเธอเองอย่างแนบเนียน ก่อนที่ปลายนิ้วโป้งของเขาจะเริ่มเกลี่ยเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้ากระโปรง สร้างความซ่านหวิวที่แผ่ลามไปทั่วสรรพางค์กายจนเธอต้องขบกรามแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง

ทว่าในวิกฤตย่อมมีโอกาส... เมื่อสติของหลินอวี่ซินเริ่มกลับมาทำงาน สัญชาตญาณสายลับก็ร้องเตือน

นี่คือช่วงเวลาที่เขาไม่สามารถละสายตาจากหน้าจอได้!

หญิงสาวแสร้งทำเป็นตัวอ่อนระทวย เอนซบลงกับหน้าขาของเขาเพื่อบดบังการเคลื่อนไหว มือขวาที่ถือปากกาแกล้งทำเป็นจดบันทึก แต่มือซ้ายที่ว่างอยู่ค่อย ๆ ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ... สัมผัสกับแฟลชไดรฟ์โลหะเย็นเฉียบ

ระยะห่างจากจุดที่เธอนั่งไปถึงเคสคอมพิวเตอร์หลักที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ ห่างกันแค่ช่วงแขนเอื้อม!

หลินอวี่ซินกลั้นหายใจ เธออาศัยจังหวะที่เสิ่นเหยียนเฉินกำลังตอบคำถามบอร์ดบริหาร ค่อย ๆ เลื่อนมือซ้ายลงไปใต้โต๊ะ ปลายนิ้วสัมผัสกับช่องพอร์ต USB ในความมืด... อีกนิดเดียว... แค่เสียบมันเข้าไป ทุกอย่างก็จะจบ!

หมับ!

นิ้วเรียวยาวของเสิ่นเหยียนเฉินที่วางอยู่บนต้นขาของเธอ จู่ ๆ ก็เลื่อนสูงขึ้นมาบีบเค้นที่เอวคอดของเธออย่างรุนแรงและแม่นยำ ราวกับเขามีดวงตาที่สามมองเห็นทุกการกระทำใต้โต๊ะ!

"อ๊ะ..." หลินอวี่ซินหลุดเสียงร้องออกมาเบา ๆ จนต้องรีบยกมือขวาขึ้นปิดปากตัวเอง

เสิ่นเหยียนเฉินหยุดพูดภาษาอังกฤษไปชั่ววินาที บอร์ดบริหารในหน้าจอชะงักและถามขึ้นด้วยความสงสัย "Is everything alright, Mr. Shen?" (มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ คุณเสิ่น?)

ชายหนุ่มจ้องมองหน้าจอด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับแฝงความร้ายกาจ "Everything is fine. Just my... 'little pet' being a bit restless under the desk." (ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ แค่... 'สัตว์เลี้ยงตัวน้อย' ของผมซุกซนใต้โต๊ะนิดหน่อย)

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ประโยคนั้นกลับพุ่งตรงมากรีดหัวใจคนฟังที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ หลินอวี่ซินหน้าชาวาบ มือซ้ายที่กำลังจะเสียบแฟลชไดรฟ์แข็งทื่ออยู่กลางอากาศ

เขารู้... เขารู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอมาตลอด! และเขากำลังสนุกที่ได้ปั่นหัวเธอเล่นเหมือนแมวที่กำลังหยอกหนูก่อนจะตะปบกิน!