บทที่ 7: พันธนาการยามวิกาล

ห้าทุ่มสี่สิบห้านาที...

บรรยากาศในสำนักงานใหญ่เสิ่นอวี้กรุ๊ปเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่ยังคงสาดกระทบกระจกบานยักษ์อย่างบ้าคลั่ง ภายในห้องทำงานของประธานกรรมการบริหาร แสงไฟถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะสองดวงที่ส่องสว่าง

หลินอวี่ซินนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าโต๊ะตัวเล็ก เธอถูกสั่งให้คัดลอกและสรุปรายงานการประชุมภาษาเยอรมันความยาวห้าสิบหน้าด้วย 'ลายมือ' โดยเสิ่นเหยียนเฉินอ้างว่าระบบพรินเตอร์ขัดข้อง และเขาต้องการอ่านสรุปนี้ก่อนเที่ยงคืน

มันคือการกลั่นแกล้งชัด ๆ! เขาจงใจสูบพลังงานของเธอเพื่อไม่ให้เธอมีแรงไปซุกซนที่ไหนได้อีก

หญิงสาววางปากกาลงพลางนวดขมับที่เต้นตุบ ๆ ก่อนจะรวบรวมกระดาษรายงานเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เสิ่นเหยียนเฉินยังคงนั่งอ่านเอกสารด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับการอดหลับอดนอนเลยแม้แต่น้อย

"สรุปรายงานเสร็จแล้วค่ะ บอส" เธอวางปึกกระดาษลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด

เสิ่นเหยียนเฉินปรายตามองกระดาษเหล่านั้น ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเปิดดูคร่าว ๆ เพียงไม่กี่หน้า เขาก็โยนมันกลับลงบนโต๊ะเสียงดังปึก!

"คุณแปลศัพท์เทคนิคหน้าสิบสองผิดไปสามคำ ลายมือก็หวัดจนอ่านแทบไม่ออก..." เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม "นี่หรือคือผลงานของคนที่คุยนักคุยหนาว่า 'สมบูรณ์แบบ'?"

หลินอวี่ซินเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเขาตั้งใจหาเรื่องจับผิด "ดิฉันทำงานติดต่อกันมาเกือบสิบห้าชั่วโมงแล้วนะคะ ถ้าจะมีข้อผิดพลาดบ้าง มันก็เป็นเรื่องของมนุษย์ปกติค่ะ"

"แต่มนุษย์ที่ทำงานให้ผม ไม่มีสิทธิ์ผิดพลาด"

ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวอ้อมโต๊ะมาหาเธอด้วยท่วงท่าคุกคาม หลินอวี่ซินก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ก็ช้ากว่าฝ่ามือใหญ่ที่คว้าหมับเข้าที่เอวคอด รั้งร่างของเธอเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างแรง!

"คุณทำผิดกฎ ผู้ช่วยหลิน... และคนที่ทำงานพลาด ก็ต้องถูกลงโทษ"

"บอสจะทำอะไร..." เธอพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุดจากวงแขนเหล็กกล้า

เสิ่นเหยียนเฉินไม่ตอบ เขาดึงเนกไทเส้นหรูที่คลายออกหลวม ๆ อยู่แล้วให้หลุดออกจากคอเสื้อ ก่อนจะใช้ความว่องไวและพละกำลังที่เหนือกว่ารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไพล่ไปด้านหน้า แล้วใช้เนกไทเส้นนั้นพันธนาการข้อมือของเธอไว้อย่างแน่นหนา!

"นี่มันบ้าอะไรกัน! ปล่อยฉันนะ เสิ่นเหยียนเฉิน!"

ความตื่นตระหนกทำให้หลินอวี่ซินเผลอหลุดสรรพนามเรียกชื่อเขาตรง ๆ หญิงสาวพยายามกระชากมือออก แต่วัสดุผ้าไหมชั้นดีกลับรัดแน่นขึ้นจนเสียดสีผิวเนื้อ แขนของเธอถูกรวบติดกันทำให้เสียศูนย์ในการทรงตัว

"เรียกชื่อผมอีกสิ... ผมชอบเวลาที่คุณหมดมาดผู้ช่วยสาวแสนหวาน แล้วกลายเป็นแมวป่าที่พยายามขู่ฟ่อแบบนี้"

เขากระตุกยิ้มร้าย มุมปากเหยียดออกอย่างพึงพอใจ ก่อนจะออกแรงดึงปลายเนกไท บังคับให้ร่างบางถลำเข้าหาตัวเขาจนหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดกับกล้ามเนื้อหน้าอกของเขาอย่างแนบแน่น

มือใหญ่ที่ว่างอยู่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นที่เอวคอด ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทรงสอบอย่างจาบจ้วงและอุกอาจ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวจนหลินอวี่ซินสะท้านไปทั้งร่าง

"คุณคิดจริง ๆ หรือว่าผมดูไม่ออกว่าคุณเข้ามาที่นี่ทำไม?"

คำกระซิบที่ข้างหูทำเอาหัวใจของสายลับสาวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

"ตั้งแต่ที่คุณตั้งใจทำกาแฟหกใส่ตัวเองตอนสัมภาษณ์งาน... ตั้งแต่ที่คุณจงใจยั่วผมบนโต๊ะทำงาน... คุณคิดว่ามารยาตื้น ๆ พวกนั้นมันจะใช้กับผมได้ผลจริง ๆ งั้นหรือ?" เสิ่นเหยียนเฉินลากริมฝีปากไปตามแนวสันกรามของเธอ ขบเม้มเบา ๆ ที่ติ่งหูจนเธอต้องสูดปากด้วยความซ่านหวิวผสมความหวาดหวั่น

"คุณรู้อยู่แล้ว..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ถ้ารู้ แล้วคุณรับฉันเข้ามาทำงานทำไม! ทำไมไม่ไล่ฉันออกไปซะ!"

"ไล่คุณไป? เพื่อให้คู่แข่งของผมส่งคนใหม่ที่น่าเบื่อกว่าคุณมางั้นหรือ?" เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้หลินอวี่ซินตระหนักถึงความน่ากลัวของผู้ชายคนนี้อย่างแท้จริง "ไม่เอาน่า... ในเมื่อเหยื่อชั้นดีเดินเข้ามาติดกับดักถึงที่ แถมยัง 'น่ากิน' ขนาดนี้... คนอย่างผมมีหรือจะปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ"

พูดจบ เขาก็ช้อนตัวร่างบางที่ถูกมัดข้อมือขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับเธอไม่มีน้ำหนัก!

"กรี๊ด! ปล่อยนะ! คุณจะพาฉันไปไหน!" หลินอวี่ซินดิ้นรนสุดชีวิต ขาทั้งสองข้างเตะสะเปะสะปะกลางอากาศ

"ไปลงโทษพนักงานที่ทำโอทีพลาด..." เขาก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องพักส่วนตัวด้านหลังที่เธอเคยพยายามจะแอบเข้าไปเมื่อตอนหัวค่ำ "และสอนให้รู้ว่า... การเล่นสวมบทบาทเป็นสายลับในอาณาจักรของผม มันต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงแค่ไหน"

แกรก... ปัง!

ประตูห้องพักถูกปิดลงและล็อกอัตโนมัติ ขังพยัคฆ์ร้ายและเหยื่อสาวไว้ในโลกที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาแทรกแซงได้อีกต่อไป