บทที่ 8: การตรวจค้นร่างเหยื่อ

ร่างบางของหลินอวี่ซินถูกโยนลงบนเตียงคิงไซส์กลางห้องพักส่วนตัวอย่างไม่ออมแรง ฟูกหนานุ่มยุบตัวลงตามน้ำหนักก่อนจะดีดสะท้อนร่างของเธอขึ้นมาเล็กน้อย หญิงสาวพยายามพลิกตัวหนีตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด ทว่าข้อมือที่ถูกมัดไพล่ไว้ด้านหน้าด้วยเนกไทเส้นหนากลายเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่ทำให้เธอเสียศูนย์

ยังไม่ทันที่เธอจะตะเกียกตะกายลงจากเตียง ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นเหยียนเฉินก็ทาบทับตามลงมากักขังเธอไว้เบื้องล่าง เขาดันเข่าแทรกเข้ามาระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธออย่างจาบจ้วง ตรึงสะโพกของเธอให้แนบชิดกับหน้าขาแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

"ถอยไปนะ!" หลินอวี่ซินตวาด เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าเมื่อตระหนักถึงความเสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณได้หลักฐานอะไรที่บ่งบอกว่าฉันเป็นสายลับ! คุณมันก็แค่พวกบ้าอำนาจที่หาเรื่องรังแกผู้หญิง!"

เสิ่นเหยียนเฉินไม่ตอบโต้คำด่าทอนั้น เขาเพียงแค่ดึงแว่นสายตาสีเงินที่สวมใส่อยู่ออก แล้วโยนมันทิ้งไปบนพรมอย่างไม่ไยดี

วินาทีที่กรอบแว่นถูกปลดเปลื้อง ดวงตาคมกริบที่เคยมองผ่านเลนส์ใสก็แปรเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาของนักล่าที่มืดมิดและอันตราย รังสีความเยือกเย็นของประธานบริษัทหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษเพศที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

"หลักฐานงั้นหรือ?" เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกของเธอ "ตอนที่คุณมุดอยู่ใต้โต๊ะทำงานของผม... มือซ้ายของคุณไม่ได้ว่างเปล่าตอนที่มุดกลับออกมา ผมเห็นมันชัดเจนว่าคุณซ่อนอะไรบางอย่างไว้... 'ตรงนี้'"

ปลายนิ้วสากของเสิ่นเหยียนเฉินลากไล้จากลำคอระหงของเธอ เลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีม บริเวณร่องอกที่เธอยัดแฟลชไดรฟ์ซ่อนเอาไว้

หลินอวี่ซินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุซี่โครง "อย่านะ..."

"สายลับที่ถูกจับได้ ไม่มีสิทธิ์ต่อรองเรื่องการถูกค้นตัว"

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเหี้ยม ก่อนจะใช้เพียงมือเดียวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างชำนาญ... หนึ่งเม็ด... สองเม็ด... สามเม็ด... สาบเสื้อถูกแหวกออกกว้าง เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราลูกไม้สีดำสนิท ซึ่งกำลังสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจของเจ้าตัว

และตรงกลางร่องอกนั้นเอง... แฟลชไดรฟ์โลหะขนาดจิ๋วส่องประกายสะท้อนแสงไฟสลัว

เสิ่นเหยียนเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่ได้รีบร้อนหยิบมันออกไป แต่กลับจงใจสอดปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางลงไปในร่องอกลึก สัมผัสความเย็นเยียบของโลหะที่แนบชิดกับผิวเนื้อร้อนผ่าวของเธอ ปลายนิ้วของเขาจงใจเสียดสีกับความอวบอิ่มอย่างเชื่องช้าและคุกคาม

"อ๊ะ..." หลินอวี่ซินหลุดเสียงครางเครือในลำคอ ร่างกายบิดเร่าด้วยความซ่านหวิวที่จู่โจมอย่างกะทันหัน สัมผัสของเขามันทั้งจาบจ้วงและปลุกปั่นจนสติของเธอเริ่มพร่าเลือน เธอพยายามยกมือที่ถูกมัดขึ้นมาดันแผงอกเขาไว้ แต่มันกลับเหมือนการเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง

"ซ่อนของเก่งนี่..." เขาเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะคีบแฟลชไดรฟ์เจ้าปัญหาออกมาจากร่องอกของเธอ "แฟลชไดรฟ์เจาะระบบรุ่นล่าสุด... ดูเหมือนนายจ้างของคุณจะลงทุนไปไม่น้อยทีเดียว"

"เอาคืนมานะ!"

เสิ่นเหยียนเฉินปรายตามองของในมือ ก่อนจะโยนมันทิ้งไปที่มุมห้องอย่างไม่ไยดี ราวกับมันเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่ง

"ของพรรค์นั้นมันไม่มีประโยชน์กับผมหรอก หลินอวี่ซิน" เขาก้มหน้าลงมากระซิบชิดใบหูของเธอ ริมฝีปากหยักขบเม้มที่ติ่งหูเบา ๆ จนร่างบางสะดุ้งเฮือก "สิ่งที่ผมสนใจ... คือ 'ตัว' ของคนที่กล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาจักรของผมต่างหาก"

มือใหญ่ที่เพิ่งโยนแฟลชไดรฟ์ทิ้ง เลื่อนกลับมากอบกุมเนินอกอวบอิ่มผ่านบราลูกไม้สีดำ เขาออกแรงบีบเค้นอย่างหนักหน่วงตามแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาตลอดทั้งวัน

"คุณยั่วผมมาตั้งแต่เช้า... ตอนนี้ได้เวลาที่คุณต้องรับผิดชอบความต้องการของผมแล้ว ผู้ช่วยหลิน"

หลินอวี่ซินหลับตาปี๋ น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลออกจากหางตาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เธอประเมินผู้ชายคนนี้ต่ำเกินไป... เขาไม่ใช่เป้าหมายที่เธอจะปั่นหัวได้ แต่เขาคือซาตานในคราบนักธุรกิจที่ล่อหลอกให้เธอเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความเต็มใจต่างหาก

ริมฝีปากร้อนผ่าวของเสิ่นเหยียนเฉินทาบทับลงมาบดขยี้ริมฝีปากของเธออีกครั้ง คราวนี้มันดุดัน เรียกร้อง และตะกรุมตะกรามยิ่งกว่าเดิม ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ในขณะที่มืออีกข้างเริ่มเลื่อนต่ำลงไปตามแนวหน้าท้องแบนราบ เพื่อจัดการกับปราการชิ้นสุดท้ายที่ขวางกั้นความปรารถนาของเขา