ep2 เงามืด

ร่างอวบอิ่มแหงนขึ้นมองป้ายคลับแสงไฟหลากสีเหนือหัวพลางทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่ใช่คนชอบเที่ยวโดยเฉพาะผับหรือคลับแหล่งท่องเที่ยวยอดฮิตของหมู่วัยรุ่นนักท่องราตรี แต่บางครั้งก็อยากจะออกมาเปิดหูเปิดตาปลดปล่อยความเครียดไปกับเสียงเพลงและความมึนเมาบ้าง

ม่านฟ้าได้ยินมาจากรุ่นน้องอาชีพเดียวกันว่าคลับหรูแห่งนี้จะเซฟเรื่องส่วนตัวของลูกค้าและดูแลความเป็นส่วนตัวให้มากที่สุด ทำให้เหล่าดารานางแบบหรือพวกคนมีชื่อเสียงส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้บริการมากมาย

วันนี้เธอจึงนัดเพื่อนสนิทที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมจนตอนนี้เดินตามเข้าวงการกันมา เพื่อนสนิทคนเดียวที่มีในชีวิตให้ออกมาดื่มด้วยกัน

ครืด~

เสียงสั่นดึงสายตาของดาราสาวให้หลุบลงยังหน้าจอที่กำลังเปล่งแสงโชว์ชื่อของเพื่อนรัก นิ้วเรียวสวยกดรับสายยกขึ้นแนบหูเดินเลี่ยงออกไปยืนข้างๆ หลบลูกค้าคลับที่กำลังเดินเข้าออกสวนกัน หันหลังให้แล้วกรอกเสียงใสลงไป

"แกถึงไหนแล้ว"

'กำลังจอดรถ แกอยู่ตรงไหน'

"หน้าคลับ รอเข้าไปด้วยกัน"

'อ่ะ เคๆ'

ปลายสายตอบรับก่อนจะเป็นคนกดตัดสายไปก่อน ม่านฟ้าจึงยกมือถือออกจากหู สอดเครื่องสี่เหลี่ยมกลับในกระเป๋าผ่อนลมหายใจออกเบาๆ 

เธอไม่ได้เล่าปัญหาของตัวเองให้ใครฟัง แค่บอกเพื่อนว่าเครียดเรื่องงานอยากปลดปล่อยเท่านั้นนางก็รีบมาเลยหลังจากเสร็จงานแล้ว ซึ่งเพื่อนเธอก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรเพราะรู้นิสัยกันดีอยู่แล้ว

ริช เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่คบกันมานานหลายปี เพื่อนที่คบได้นานที่สุด รับรู้ทุกเหตุการณ์ไม่ว่าช่วงชีวิตนั้นของเธอจะอยู่ในอารมณ์ไหน

"เลือกได้ดี คลับนี้ฉันมากับพี่กายบ่อยๆ ถ้าให้โหวตคะแนนความเอาใจใส่เต็มร้อยฉันให้พันเลย" พี่กายที่เอ่ยถึงคือผู้จัดการชายใจสาวของนางเอง เป็นรุ่นพี่ที่สนิทกันมาก่อน และเป็นคนชักชวนริชเข้าวงการนางแบบก่อนจะเริ่มรับเล่นละครในช่วงสองสามปีมานี้

"ก็ได้ยินมาว่าดีเซฟลูกค้าที่หนึ่งเลยสุ่มเลือกมา"

"ไม่ใช่แค่เซฟลูกค้าดีเป็นที่หนึ่งนะแต่เจ้าของยังดีไม่แพ้กันด้วย"

"เจ้าของ? รู้จักหรือไง" ถามพลางพากันเดินมาหน้าคลับเพื่อเข้าไปด้านใน ระหว่างนั้นก็ต่อคิวตรวจบัตรก่อนเข้าด้วย

"เคยเห็น สูงยาวเข่าดี หล่อเพอร์เฟคทุกอย่างแถมชาติตระกูลโคตรดีด้วย แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ชายตามองผู้หญิงคนไหนเลย"

"ชอบผู้ชาย?" สมัยนี้ไม่ได้มีแค่ชายหรือหญิงเท่านั้น แต่ยังมีเพศทางเลือกที่สามสี่อีก คงไม่ผิดหากว่าคนคนนั้นจะชอบเพศเดียวกัน

ม่านฟ้ารับบัตรคืนจากมือของการ์ดของคลับ เว้นคำถามที่เอ่ยถามไปเพราะคนในบทสนทนาคือเจ้าของคลับซึ่งก็คือเจ้านายการ์ดด้านหน้า ดีไม่ดีอาจโดนตะเพิดออกไปก่อนจะทันได้เข้าไปด้วยซ้ำ

"โนค่ะ! เขาแค่มีเมียแล้ว แถมยังรักเมียมากด้วย"

"..." ก็นะ.. นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ชายตาแลผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ได้

ริชหัวเราะเบาๆ ผ่านลำคอมองหน้าเพื่อนที่กำลังกลอกตามองบนกับคำตอบของเธอ สงสัยคงคิดไปไกลถึงคำตอบและพอได้ยินมันเลยผิดหวังนิดหน่อย

สองสาวเดินเข้ามาด้านในคลับที่กำลังครื้นเครงได้ที่ เบียดผู้คนแน่นขนาดเข้าด้านในมองหาโต๊ะว่าง แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะเต็มทุกโต๊ะเลย

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด ริชจูงมือเพื่อนมายังเคาน์เตอร์บาร์หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้บาร์พร้อมกับถอดแมสอำพรางใบหน้าออก

"Clover Club 2 ค่ะ"

ม่านฟ้าปล่อยให้การสั่งเครื่องดื่มเป็นหน้าที่เพื่อน เพราะเธอเองก็ไม่คุ้นเคยอะไรกับพวกนี้มาก เคยดื่มแค่ไม่กี่ครั้งแทบนับได้ด้วยซ้ำ ส่วนเพื่อนเธอ.. อย่าให้พูดเลย สมัยก่อนเข้าวงการนางแบบนางเป็นนักเที่ยวตัวแม่เลย

ดวงตากลมกวาดมองรอบบริเวณผู้คนที่กำลังสนุกไม่ได้สนใจว่าใครเป็นใคร มันก็ดีอย่างเวลาอยู่ท่ามกลางความมึนเมาไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่มอาหาร หรือแม้กระทั่งดนตรีหนักๆ ที่กำลังบรรเลงไปอย่างต่อเนื่อง

เพราะมันจะทำให้คนเลิกสนใจว่าตัวตนอีกฝั่งหนึ่งของคนตรงหน้าคือใคร มีเพียงแค่ความครื้นเครงเท่านั้นที่จะแสดงออกมาผ่านการกระทำ

"วันนี้ได้ยินว่านายจะเข้า ไม่เห็นมาเป็นเดือนแล้วกูต้องทำตัวไงวะ"

"ทำตัวปกติ มึงจะตื่นเต้นทำซากอะไรเมื่อก่อนนายก็เข้ามาออกบ่อย"

"มันไม่เหมือนกันโว้ย มึงแม่งไม่เข้าใจกูเลยว่ะ"

เสียงพูดคุยของบาร์เทรนเดอร์หนุ่มดึงความสนใจของดาราสาวให้หันกลับมาอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่แก้วเครื่องดื่มสีสวยสองแก้วถูกเลื่อนมาตรงหน้า

ยังไม่ทันได้คว้าแก้วสวยขึ้นมาจิบก็ได้ยินคนด้านข้างยื่นหน้ากระซิบถามราวกับสนิทกับคนด้านใน รอยยิ้มพราวระยิบเหมือนถูกใจกับบทสนทนามากมาย

"วันนี้คุณศรัณย์จะเข้ามาเหรอคะ ไม่เห็นมาเป็นเดือนแล้วเหมือนคลับจะแห้งเหี่ยวไปเยอะเลย"

"หึหึ ครับ วันนี้นายมีนัดกับกลุ่มเพื่อน แต่อย่าเอะไปนะครับยังไม่มีใครรู้"

"ว้าว! โชคดีจังเลยแฮะ"

ดวงตากลมเบิกกว้างเปล่งประกายวิบวับจนม่านฟ้าเลิกคิ้วมอง ก่อนจะคว้าแก้วเครื่องดื่มสีสวยตรงหน้าขึ้นจิบ เหลือบสายตาออกจากคนตื่นเต้นมองรอบบริเวณต่อ

ปล่อยกายปล่อยใจไปกับเสียงเพลงที่ดังกระตุกใจดวงเล็กเป็นจังหวะหนักๆ ไม่อยากจะคิดมากปล่อยให้ปัญหาในหัวมากมายไหลไปกับเสียงเพลงดังๆ จิบน้ำสีสวยรสชาติอมเปรี้ยวเลิกสนใจเพื่อนสาวที่กำลังพูดคุยกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มอย่างสนิทสนม

พอนั่งนานๆ ก็ชักรู้สึกเมื่อย จะออกไปเต้นกลางผู้คนแน่นหนาก็ยังไงอยู่ ม่านฟ้าจึงคิดว่าจะออกไปยืดเส้นยืดสายด้วยการไปเข้าห้องน้ำ อย่างน้อยๆ ก็เดินให้กล้ามเนื้อคลายตัวลงบ้าง

หลังกระซิบบอกเพื่อนเสร็จร่างอวบอิ่มก็เดินนวยนาดตามทางมายังห้องน้ำ แต่ก่อนจะถึงแยกทางห้องน้ำจริงๆ ก็เกิดเปลี่ยนใจเดินเลี่ยงมายังทางที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน 

ความจริงเธอก็ไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำขนาดนั้น แค่อยากยืดเส้นยืดสายให้คลายความเมื่อยเท่านั้น

จุดนี้น่าจะเป็นจุดไว้สำหรับสูบบุหรี่เพราะกลิ่นไม่พึงประสงค์ของมันตีคลุ้งไปทั่วรอบบริเวณชวนเบือนหน้าหนี เดินมาอีกนิดก็เห็นว่าเหมือนจะเป็นทางออกด้านหลังซึ่งตอนนี้ไม่มีคนเดินผ่านคาดว่าไม่น่าจะใช่ทางไว้สำหรับลูกค้าทั่วไปอย่างเธอแน่

"เฮ้อ..."

อาจด้วยเพราะความคิดในหัวไม่สามารถสลัดความหนักอึ้งไปได้ ยิ่งเพลงหนักๆ ดังตึกๆ ก็ยิ่งกระตุ้นความเครียด แต่พอออกมารับลมเย็นๆ ด้านหลังแบบก็เหมือนช่วยคลายความหนักอึ้งนั้นลงได้บ้าง

"ตีสองสินค้าล็อตใหม่จะเทียบท่า ผมให้ไอ้เปาโลรอรับแล้วนายจะตรงกลับเพนท์เฮ้าส์เลยหรือเปล่าครับ"

ม่านฟ้าหมุนตัวหันกลับมาด้านหลัง ได้ยินเสียงพูดของใครบางคนดังมาพร้อมกับเสียงน้ำหนักเท้าของกลุ่มคนจำนวนมากกว่าห้าคนที่ตรงเข้ามา

ดวงตากลมมุ่งตรงยังกลุ่มชายฉกรรจ์ในมุมมืด ไม่ได้อยากให้ความสนใจเกินพอดีหรือเพ่งมองนานขนาดนี้แต่มันไม่สามารถละสายตาออกไปได้ เหมือนถูกมนต์สะกดให้ตรึงสายตาไว้เพียงกลุ่มเงาที่พุ่งเข้ามาช้าๆ เท่านั้น

นัยน์สีน้ำตาลเข้มสั่นระริกสองมือเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัวเพียงประสานสายตากับหนึ่งในกลุ่มเงามืด แม้แสงจะไม่กระทบใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนแต่แววตาคู่นั้นที่จ้องตรงมากลับชัดเจนมากในความรู้สึก

แววตาดุดันน่ากลัวราวกับแววตาของมัจจุราชในมุมมืดที่กำลังสั่นคลอนความกลัวของเธอ

สายลมเย็นๆ พัดโกรกหน้าดึงสติของม่านฟ้ากลับมาอีกครั้ง เหมือนเมื่อครู่เจอผีตัวเป็นๆ หลอก พอได้สติกลับมากลุ่มคนที่เคยมุ่งตรงเข้ามาตอนนี้กลับหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังห่างหายไปเรื่อยๆ เท่านั้น

น้ำลายอึกใหญ่ถูกเจ้าของกลืนลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ ปรับจังหวะการเต้นหัวใจสั่นระรัวให้กลับมาเป็นปกติ ดึงมือขึ้นลูบเรียวแขนสองข้างคลายความหนาว

"คุณมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ไม่อนุญาตให้ลูกค้าเดินมาด้านหลังนอกจากพนักงานเท่านั้น กรุณากลับเข้าไปยังที่ที่ควรด้วยครับ"

"..ขอโทษค่ะ" นานนับนาทีกว่าจะดึงสติกลับมาครบ

ดาราสาวก้มหน้าเม้มปากเบาๆ ขอโทษการ์ดร่างสูงที่ยืนตระหง่านตรงหน้า เดินผ่านเข้ามาด้านในตามทางเดินเดิมไปยังที่ที่ควรอยู่อีกครั้ง

.

.