Lahat ng Kabanata ng ทาสซาตาน SM/NC20+: Kabanata 1 - Kabanata 10

"อื้อ~"เสียงหวานครางแผ่วในลำคอจูบตอบชายหนุ่มที่กำลังมอบจูบแสนดูดดื่มให้อย่างถึงใจ สองร่างก่ายกอดกันแน่นก่อนร่างสูงกว่าจะออกแรงยกร่างเล็กกว่าขึ้นกระเตงสาวเท้ายาวเร็วๆ มายังเตียงกว้างแสงสลัวพอให้มองเห็นใบหน้ากันและกันบางเบา หญิงสาวใต้ร่างกำลังจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยความรักใคร่หลงใหล"ชีวิตมนต์ไม่ได้อยากเป็นเมียน้อยตลอดไปหรอกนะคะ และมนต์ก็ไม่อยากลักกินขโมยกินแบบนี้ตลอดชีวิตด้วย""ผมสัญญาว่าจะจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด ผมไม่มีวันให้คุณอยู่ในสถานะนี้ไปตลอดแน่"ริมฝีปากเอิบอิ่มมุมปากเปรอะเปื้อนคราบลิปสติกสีแดงบิดยิ้มพอใจ หลุบตาลงยังเรียวปากหนาของคนบนกาย เลื่อนมือกรีดกรายขึ้นมาตามลำคอหนาสังเกตเห็นว่าเขากำลังกลืนน้ำลายเล็กน้อย ในขณะที่บางอย่างแข็งขึงด้านล่างกำลังทิ่มต้นขาเธออยู่นัยน์สีน้ำตาลอ่อนกำลังสั่นระริกจ้องมองหญิงสาวใต้ร่าง เพียงเท่านั้นก็สามารถรับรู้ได้ถึงอารมณ์คนมองแล้วสองแขนโอบกอดลำคอแกร่งลากสายตาขึ้นกลับมาประสานสบกัน ยกศีรษะขึ้นจากหมอนนุ่มกดจูบปากหนาบดคลึงเบาๆ ก่อนจูบเนิบนาบจะแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนในเวลาต่อมาคัท!!!"โอเค! ฉากนี้ผ่าน

คำว่าโลกกลมเห็นจะใช้กับเธอได้ผลดีเกินคาดเลยทีเดียว หลายวันก่อนเพิ่งมาปลดปล่อยความเครียดปัญหาในใจกับที่นี่ วันนี้กลับต้องมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง มันต่างกันแค่เวลาเท่านั้นเองฟูว์!~ม่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผ่อนมันออกมาเรียกขวัญกำลังใจให้ตัวเอง ไม่เคยมีความรู้สึกกดดันมืดแปดด้านแบบนี้มาก่อนเลย แม้แต่ตอนที่ต้องดรอปเรียนตอนปีสองเพื่อทำงานเก็บเงินยังไม่เท่านี้เลยดวงตากลมหลุบลงเล็กน้อย พยายามนึกถึงใบหน้าของเจ้าหนี้ที่เพื่อนชี้ให้ดูเมื่อหลายวันก่อน แต่มันก็แทบจะเลือนรางมากในความทรงจำ รู้เพียงว่าเขาดูไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก หน้าตาไม่ได้โหดเหมือนพวกเจ้าหนี้นอกระบบแบบที่คิดไว้ในหัวหากว่ายังมีเวลาให้เธอสักนิดเพื่อหาเงินเธอก็คงจะไม่พาตัวเองกลับมาที่นี่ตอนนี้ แต่นี่คนของเจ้าหนี้พากันไปบุกบ้านพ่อเธอสามครั้งแล้วตอนนี้เงินดอกยังแทบไม่มีพอจ่ายเลยไม่รู้ว่าดอกมันโหดเกินหรือเพราะมันสะสมมานานหลายปีกว่าที่เธอรู้แล้วเขาถึงไม่ยอมผ่อนผันอีก เงินเก็บในบัญชีร่อยหรอจนแทบจะเหลือติดบัญชีไม่กี่พันไว้ประทังชีวิตเท่านั้น ยังไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเป็นแบบไหนต่อ"คลับยังไม่เปิดนะครับ""ค่ะ คือ... ฉันมาหาคุณศรัณย

เพียะ!"อ๊ะ!" เสียงฝ่ามือกระทบกับผิวหน้าเต็มแรงดึงสติของคนใจลอยโดยไม่รู้ตัวให้กลับมาอีกครั้งม่านฟ้าเลื่อนมือขึ้นกุมซีกแก้มที่ถูกฟาดตบค่อยๆ หันหน้ากลับมายังเจ้าของแรงเหวี่ยงประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าให้เร็วที่สุดแล้วปรับอารมณ์ตามอย่างรวดเร็ว"นังร่าน! ผู้หญิงอย่างแกฉันไม่มีวันยอมรับเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด"เสียงตวาดกร้าวด้วยความเกรี้ยวกราดแต่กลับทำนางร้ายเบอร์แรงเหยียดยิ้มเยาะหยัน มือเรียวเลื่อนออกจากซีกแก้มนุ่มก้าวมาคว้าแขนของพระเอกซบหน้าลงกับท่อนแขนแกร่งออดอ้อน แต่สายตาและรอยยิ้มกลับเย้ยคนตรงหน้านับว่าโชคดีที่เธอสามารถดึงสติตัวเองกลับมายังงานได้อีกครั้ง ไม่ทำให้คนอื่นๆ เสียเวลาไปกับการใจลอยทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวด้วยว่าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ม่านฟ้าผ่อนลมหายใจเบาๆ เดินออกจากฉากหลังผู้กำกับสั่งคัทแล้ว ใบหน้าที่มีแต่ความสะใจเยาะเย้ยผู้อื่นตามแบบฉบับนางร้ายละครหลังข่าวกลับมาเป็นหญิงสาวใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความน่าหลงใหลอีกครั้ง"อ่ะน้ำ""ขอบคุณค่ะ"ร่างอวบอิ่มหย่อนตัวบนเก้าอี้ปิกนิกพลางรับแก้วน้ำส่วนตัวจากมือผู้จัดการส่วนตัวมาด้วย ดวงตากลมทอดมองยังเบื้องหน้าในขณะที่เสียงรอบกายกลับค่อยๆ หายไป

"เหยื่อติดกับแล้วครับ"รอยส์เดินเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่ตามติดมาตลอดหลายวัน และวันนี้มันก็ติดกับดักที่เจ้านายวางไว้แล้ว ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้รับวันนี้นับว่าเร็วกว่าที่คาดเอาไว้มากมาเฟียหนุ่ยเงยหน้าขึ้นจากหลอดยาทดลองเล็กๆ ตรงหน้า กระตุกมุมปากขึ้นเพียงนิดแล้วดึงสายตาลงกลับยังสินค้าล็อตทดลองตรงหน้าอีกครั้งยื่นมือคว้าหลอดแก้วทดลองขึ้นเพ่งพินิจโดยที่ใบหน้ายังแสดงเพียงความราบเรียบไม่เปลี่ยน กวาดตามองผงสีขาวละเอียดด้วยแววตาว่างเปล่าอังเดรยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องออกไปได้ พลางคว้าแก้วเหล้าเพียวขึ้นกระดกลงคอ ลากสายตาขึ้นยังนาฬิกาดิจิตอลบนผนังมองตัวเลขที่กำลังเดินไปนิ่งๆอีกสองชั่วโมงจะเปลี่ยนเป็นวันใหม่และเขากำลังรอหนูทดลองตัวแรกให้เดินเข้ามาหาอย่างใจเย็น แม้สีหน้าและแววตาหวาดหวั่นของเจ้าหล่อนจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่เขามั่นใจเต็มร้อยว่าเธอ.. สนใจข้อเสนอเขามากอย่างไม่ต้องถามซ้ำและนั่นก็ทำให้เธอต้องพยายามหาตัวเขาให้เจอก่อนเที่ยงคืนนี้ เวลาเธอเหลืออีกไม่มากเหมือนคนไข้ในห้องไอซียูที่กำลังรอเวลาตายจากเท่านั้น"ขอโทษครับนาย มีสายจากเขตแดนมาครับ""..." ปรายตามองมือขวาที่เดินมาหยุดยืนด้าน

"กรี๊ดดดด!"กายสาวเกร็งรับความจุกเสียดปวดร้าวไปทั้งร่างในขณะที่เจ้าของความเจ็บปวดก็ยังคงตอกอัดกระแทกความแข็งแกร่งเข้ามาในร่องคับแคบไม่หยุดอังเดรครางฮึ่มในลำคอขบกรามหนารับความคับแน่นและความรู้สึกซาบซ่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยื่นหน้าเข้ามาตวัดลิ้นเลียหยาดเลือดและเหงื่อบนยอดถันสีชมพูนู้ดกลืนผสมน้ำลายลงคอกลิ่นคาวเลือดบริสุทธิ์คละคลุ้งไปทั่วห้องยิ่งปลุกความดิบใบกายหนุ่มให้ลุกโชน เสียงขาโซฟาครูดไปกับพื้นเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเพิ่มบรรยากาศให้เหมือนอยู่ในห้องเชือดฤทธิ์ยาพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายทำงานพร้อมกระแสเลือดที่กำลังโลดแล่นไปทั่วทั้งร่าง"ฮ.. แฮ่ก แฮ่ก! อ.. อ๊าา อ๊าาา!""...""..จ.. เจ็บ เจ็บ!"แม้สติไม่เต็มร้อยแต่ความเจ็บมันชัดเจนในความรู้สึกยากเกินจะรับไหว ม่านฟ้าโอบกอดลำคอแกร่งรัดแน่นเกร็งร่างกายต่อต้านฤทธิ์ยาและความเจ็บปวดที่ร่างกายกำลังได้รับ แม้รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตามพรึ่บ!"อ๊ะ!" ร่างอวบอิ่มถูกเหวี่ยงออกจากการกอดรัดไปบนเบาะนุ่ม ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขึ้นมากระชากร่างนุ่มให้พลิกหันหลังเปลี่ยนเป็นท่าคลานเข่าอย่างอุกอาจกลีบดอกไม้สวยถูกความแข็งแกร่งของลำเนื้อร้อนรุกรานอย่า