ep4 แสงสว่างเดียว

แกร่ก!

"มาได้เวลาพอดี กูกำลังรอสวรรค์มาโปรดอยู่เลย"

ม่านฟ้าอดจะหันกลับไปยังบุคคลมาใหม่ไม่ได้ แอบขัดใจอยู่เล็กน้อยที่มีคนมาขัดจังหวะเธอ กว่าจะรวบรวมความใจกล้าได้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย และตอนนี้เหมือนมันจะถูกสูบหายกลับไปอีกครั้งแล้ว

อึก!

น้ำลายอึกใหญ่ไหลผ่านลำคอแห้งผากในขณะที่สายตาจับจ้องยังเจ้าของร่างสูงใหญ่ของชายต่างชาติ ใบหน้าคมเข้มชัดเจนเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาคมกริบเรียวยาวสีเทาเข้มน่ากลัวว่างเปล่า และแน่นอนว่าเธอจำแววตาคู่นี้ได้ แววตาในเงามืดคืนนั้น

เธอเหมือนอากาศไม่จำเป็นภายในห้องนี้ เพราะถูกมองข้ามไร้ตัวตนทั้งที่ร่างกายกำลังสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวบางอย่าง บรรยากาศรอบกายก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกฉับพลันเพียงไม่กี่วินาทีที่เจ้าของร่างใหญ่เดินเข้ามาทิ้งตัวบนโซฟารับแขก

"นี่คุณดารา ถึงคุณจะเสนอเอาร่างกายตัวเองมาขัดดอกแล้วค่อยผ่อนใช้หนี้ผมก็ไม่เอาหรอกนะ มีเมียแล้วรักเมียมากด้วย" ลำพังไล่ขึ้นห้องไปก่อนก็ไม่รู้เด็กน้อยจะคิดมากหรือเปล่า เผลอๆ จะงอนงอแงอีก 

"อ๊ะ!" ดาราสาวได้สติกลับคืนในตอนที่คนบนโซฟาเหลือบสายตาขึ้นมองมา ทำให้เผลอสบประสานเข้ากับดวงตาคมกริบน่ากลัวนั้นเข้าอย่างจัง

ร่างกายเหมือนถูกไฟฟ้าแรงสูงช็อตกระตุกกล้ามเนื้อและหัวใจที่เหมือนจะหยุดเต้นไปแล้วให้ฟื้นคืนอีกครั้ง ม่านฟ้าละล่ำละลักหันกลับแทบไม่ทันใบหน้าร้อนวูบวาบแต่ร่างกายกลับเย็นเฉียบ

"ฉ.. ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น ค.. แค่อยากขอโอกาสยืดเวลาให้หน่อย ไม่ได้คิดจะเอาร่างกายมาขัดดอกหรืออะไรเลย" ความจริงเธอควรจะโกรธด้วยซ้ำที่ถูกหยามหน้าแบบนั้น แต่ตอนนี้กลับทำได้เพียงห้ามใจไม่ให้กลัวไปมากกว่าที่เป็น

ไม่รู้เพราะอะไร ทั้งที่อีกคนยังไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่เคยเห็นดวงตาคู่นั้นในเงามืดเธอก็เกิดความกลัวกับเขาขึ้นมาแล้ว ยิ่งได้เห็นโครงหน้าคมเข้มชัดเจนยิ่งขลับความน่ากลัวของเขาขึ้นไปอีกเท่าตัว

อาจเพราะรอยแผลเป็นบนโหนกแก้มนั้นด้วยที่ทำให้เขาดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

"ไอ้ตอนจะเอาไม่เห็นมีเงื่อนไขเยอะแยะเลยวะ ปากพูดคำเดียวคือได้ แต่ทีตอนจะคืนหลุดออกมาเป็นร้อยเลย แถมยังส่งลูกหลานมาพูดแทนอีก น่าสมเพชจริงๆ"

"..." เถียงไม่ขึ้นหรือเพราะปากมันไม่กล้าอ้าก็ไม่รู้ ได้แต่ก้มหน้ารับฟังเท่านั้น ใจกล้าๆ หน่อยม่านฟ้าอย่าให้ความกลัวมาสั่นคลอนเรื่องสำคัญได้

"ยี่สิบล้านดอกอีกเกือบห้าล้านแต่ทวงมาเป็นปี คิดว่าไง มันจะยืดได้อีกไหม" ผ่อนผันสุดแล้ว ถ้าผ่อนกว่านี้ก็สถานสงเคราะห์แล้ว!

ม่านฟ้าเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสั่นระริกอย่างคิดไม่ตก สมองไม่ทำงานชั่วขณะได้แต่ก้มหน้ามองพื้นอยู่แบบนั้น 

มืดรอบด้านหาแสงสว่างไม่เจอเลย ฝ่ามือนุ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อทั้งที่รู้สึกยะเยือกจนขนลุก ราวกับตัวเองยืนท่ามกลางกล่องสี่เหลี่ยมปิดทึบทุกด้านแสงไม่สามารถเล็ดลอดเข้ามาได้แม้เท่ารูเข็มก็ยังหายาก

"ผมมีข้อเสนอ ไม่ทราบว่าคุณม่านฟ้าสนใจจะฟังหรือเปล่าครับ"

ท่ามกลางความมืดแต่กลับมีเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาฉุดดึงม่านฟ้าให้หันกลับไป ใบหน้าซีดเซียวหันยังตำแหน่งเสียงที่คิดว่าจะเป็นคนที่สร้างความหวาดกลัวให้ใจได้ แต่กลับไม่ใช่เขา...

"เชิญนั่งก่อนไหมครับ" 

คนคนนี้.. เข้ามาตั้งแต่ตอนไหน? อาจเพราะเธอเอาแต่มองอีกคนจนไม่สังเกตเห็นเขาหรือเปล่า แต่ดูจากการวางตัวแล้วเหมือนจะเป็นคนติดตามของคนบนโซฟาเลย

รอยส์เอ่ยด้วยใบหน้าราบเรียบ ผายมือเชิญดาราสาวยังโซฟาตรงข้ามเจ้านายหนุ่มที่ยังคงนั่งไขว่ห้างเป็นรูปปั้นอยู่ท่าเดิม ไม่ขยับดิ้น แม้แต่ตอนเธอถูกเชิญเขายังทำเพียงกะพริบตาเป็นจังหวะปกติเท่านั้น

ไม่รู้เพราะรอบด้านมืดมิดมองไม่เห็นแสง พอมีรูเล็กๆ ส่องเข้ามาเธอจึงจำต้องเดินตามรูนั้นมาหรือยังไง แต่สองเท้ากลับก้าวเข้ามาหยุดนิ่งข้างโซฟาหนา หลุบมองคนที่ถูกขานเรียกว่าความมืดในใจอีกครั้ง

ม่านฟ้าหย่อนตัวลงบนเบาะโซฟาอย่างเชื่องช้า หัวใจมันเต้นช้าลงเรื่อยๆ จากที่เต้นแรงเพราะความกลัว แต่พอได้มาอยู่ใกล้เขาในระยะนี้เธอก็เหมือนคนใกล้ตายที่แม้แต่จังหวะการหายใจเข้าออกยังแผ่วเบา

"ผมสามารถจัดการกับปัญหาของคุณได้ จะไม่มีใครไปรบกวนที่บ้านคุณอีก แต่คุณต้องมีของมาแลก"

"..." 

"อาชีพคุณอาจไม่สนกำไรขาดทุนมากนักแต่สำหรับนักลงทุน.. กำไรเป็นสิ่งที่หวังเพียงหนึ่งเดียว"

เจ้าของใบหน้าคมเข้มปรายตาคมกริบขึ้นมองสบตากลมหลังสิ้นเสียงของลูกน้อง ท่ามกลางความนิ่งของหญิงสาวเขามองเห็นเพียงความกลัวที่เธอแสดงออกมา

"ค.. คุณต้องการอะไร" ถามทั้งที่สายตายังไม่ละออกจากการประสานสบกัน กลืนน้ำลายลงคอเร็วๆ แววตาวูบไหวลง

"ตัวคุณ ทุกอย่างที่เป็นคุณ"

เลวที่สุด! มันไม่ต่างจากการเอาตัวเข้าเพื่อขัดดอกเลยสักนิด

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นม่านฟ้าก็ทำได้เพียงสาดคำด่าให้คนตรงหน้าในใจเท่านั้น อาจเพราะปากมันหนักจนเปิดไม่ขึ้น หรือเพราะเป็นหนทางสว่างเดียวที่มองเห็นในตอนนี้ก็ไม่รู้

"ยังไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้ คุณมีเวลาสามวันแต่ถ้าไม่สนใจ ก็สุดแล้วแต่คุณจะเลือก"

ม่านฟ้ากัดปากเอาไว้แน่นจนรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวที่กำลังค่อยๆ คละคลุ้งภายในโพรงปาก กระชากตัวลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องโดยไม่พูดอะไร เหลือทิ้งไว้เพียงแววตาโกรธเคืองที่เต็มไปด้วยคำด่าทอให้คนด้านหลัง

มาเฟียหนุ่มมองตามแผ่นหลังของดาราสาวไปด้วยแววตานิ่งลึกไร้ความรู้สึก ไม่ได้รู้สึกพิศวาสสาวเจ้าเลยสักนิด เห็นเพียงหนูทดลอง... ที่กำลังเดินจากไปด้วยความโกรธเคืองเท่านั้น

"หึ เห็นเงียบๆ แต่มึงนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ"

"..."

"..ไม่คิดว่าคนนี้จะเตะตามึง"

.

.