ep9 ป่าเถื่อน NC20+

"กรี๊ดดดด!"

กายสาวเกร็งรับความจุกเสียดปวดร้าวไปทั้งร่างในขณะที่เจ้าของความเจ็บปวดก็ยังคงตอกอัดกระแทกความแข็งแกร่งเข้ามาในร่องคับแคบไม่หยุด

อังเดรครางฮึ่มในลำคอขบกรามหนารับความคับแน่นและความรู้สึกซาบซ่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยื่นหน้าเข้ามาตวัดลิ้นเลียหยาดเลือดและเหงื่อบนยอดถันสีชมพูนู้ดกลืนผสมน้ำลายลงคอ

กลิ่นคาวเลือดบริสุทธิ์คละคลุ้งไปทั่วห้องยิ่งปลุกความดิบใบกายหนุ่มให้ลุกโชน เสียงขาโซฟาครูดไปกับพื้นเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเพิ่มบรรยากาศให้เหมือนอยู่ในห้องเชือด

ฤทธิ์ยาพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายทำงานพร้อมกระแสเลือดที่กำลังโลดแล่นไปทั่วทั้งร่าง

"ฮ.. แฮ่ก แฮ่ก! อ.. อ๊าา อ๊าาา!"

"..."

"..จ.. เจ็บ เจ็บ!"

แม้สติไม่เต็มร้อยแต่ความเจ็บมันชัดเจนในความรู้สึกยากเกินจะรับไหว ม่านฟ้าโอบกอดลำคอแกร่งรัดแน่นเกร็งร่างกายต่อต้านฤทธิ์ยาและความเจ็บปวดที่ร่างกายกำลังได้รับ แม้รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม

พรึ่บ!

"อ๊ะ!" ร่างอวบอิ่มถูกเหวี่ยงออกจากการกอดรัดไปบนเบาะนุ่ม ตามมาด้วยร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขึ้นมากระชากร่างนุ่มให้พลิกหันหลังเปลี่ยนเป็นท่าคลานเข่าอย่างอุกอาจ

กลีบดอกไม้สวยถูกความแข็งแกร่งของลำเนื้อร้อนรุกรานอย่างหยาบโลน ไม่รอให้กายสาวได้ทันตั้งรับก็ตอกกระแทกเข้าไปอย่างหนักทำคนตัวเล็กกว่าถึงกับขาอ่อนเกือบล้มหน้าทิ่ม แต่เพราะถูกมือแกร่งคว้าจับเอวคอดไว้จึงยังคงท่าเดิมเอาไว้ได้

ปัก ปัก ปัก!

อังเดรดุนปลายลิ้นกับกระพุ้งแก้มใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็กเม็ดน้อย จ้องแผ่นหลังบางเปลือยเปล่าเนียนละเอียดด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ความพิศวาสหรือหลงใหล เพียงรู้สึกว่ามันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยพบมาก่อนอยากจะรู้จุดสิ้นสุดของมันเท่านั้น

"อ.. อะ อ๊าา อ๊าา!"

เสียงครางเริ่มหนักขึ้นเช่นเดียวกับร่องแคบที่กำลังตอดรัดความแข็งแกร่งอย่างหนักราวกับจะกลืนมันลงไปทั้งแท่งแบบนั้น โพรงอุ่นเปลี่ยนเป็นร้อนรุ่มสะโพกมนก็เริ่มโยกหมุนตอบรับตามอารมณ์กระสันหลังความเจ็บปวดเริ่มเบาบางเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านแทน

ม่านฟ้ากัดปากเบาๆ หอบหายใจหนักขยุ้มเบาะนุ่มระบายความเสียว ในขณะที่เธอปล่อยให้อารมณ์กระสันตอบรับความต้องการคนด้านหลังก็เพิ่มจังหวะการตอกอัดถี่ขึ้นเช่นกัน

ความรู้สึกแปลกใหม่หมุนวนภายในช่องท้องค่อยๆ ขยายเป็นวงกว้างลามไปทั่วร่างกายก่อนจะมากระจุกเพิ่มตรงส่วนที่กำลังถูกรุกรานอย่างหนัก 

"อ.. อ๊าาา!" ร่างกายกระตุกเกร็งปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกมา ร่องอุ่นขมิบตอดรัดลำเนื้อที่กระตุกสั่นภายในถี่ๆ พร้อมกับน้ำร้อนที่ถูกพ่นออกมาเต็มโพรงนุ่มไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนกลีบสวยเล็กน้อย

ตาคมหลุบมองจุดเชื่อมที่กำลังขมิบรัดลำเนื้อแข็งด้วยแววตาว่างเปล่า หยุดนิ่งปล่อยให้ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเป็นปกติ

สะโพกแกร่งขยับสองสามครั้งรีดน้ำเชื้อแล้วถอยห่างออกมา หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงสีหน้ายังคงแสดงเพียงความราบเรียบไม่เปลี่ยน

อังเดรหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบท่ามกลางเสียงหอบหายใจของดาราสาวที่ยังคงหมดแรงอยู่ท่าเดิม พ่นควันสีเทาหม่นสู่อากาศผ่านจมูกและปาก สูบอัดเข้าปอดเพียงสองครั้งก็หมดมวนแล้วโยนก้นที่เหลือทิ้งอย่างไม่ไยดี

"อ๊ะ! พ.. พอแล้ว~" 

แม้ปากจะบอกว่าพอแต่ร่างกายกลับตอบรับสัมผัสหยาบโลนเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนนั้นอย่างเต็มใจ ไม่มีแม้แต่เสียงหลุดออกมาจากปากของคนด้านบน มีเพียงเสียงหายใจหอบกระชั้นที่รินรดผิวนุ่มตามส่วนต่างๆ พร้อมกับความเจ็บจากแรงขบกัดของคมเขี้ยวเท่านั้น

แต่เหมือนร่างกายที่ยังคงมีฤทธิ์ยาโลดแล่นไปทั่วจะชอบสัมผัสนั้นถึงได้ตอบรับมันอย่างเต็มใจแบบนี้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องผสานกับเสียงกระแทกกันของเนื้อ และเสียงครวญครางอย่างไร้สติของม่านฟ้า

กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาซาบซ่านเจ็บปวดและโหดร้ายไปได้ทุกอย่างมันก็มืดดับตามสติของเธอที่ดับวูบไปแล้ว

.

.

แสงแดดสว่างจ้าจากหน้าต่างกระจกที่สาดลอดเข้ามาปลุกม่านฟ้าที่ยังคงนอนเปลือยกายอยู่บนโซฟาตัวเดิมให้ตื่นรับวันใหม่ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ กะพริบปรือขึ้นรับแสงจ้า แพขนตางอนเคลื่อนไหวเบาๆ พยายามปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสง

ภายในห้องยังคงมีกลิ่นเหล้า บุหรี่และคราบคาวคละคลุ้งไปทั่ว แต่กลับไร้เสียงสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากตัวเองที่นอนขดตัวงอมีคราบเลือดและคราบน้ำเชื้อสีขุ่นเปรอะเปื้อนตามร่างกายไปทั่ว โดยเฉพาะบริเวณจุดอ่อนไหวที่มันแดงก่ำบวมช้ำ

ม่านฟ้ากัดตัวเองแรงๆ ข่มความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้ภายใต้ใบหน้านิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสั่นระริกหัวใจกำลังร้องไห้ก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำอุ่นๆ ไหลผ่านดวงตาออกมา

ไม่โทษใครทั้งนั้นเพราะเธอเป็นคนขายร่างกายนี้ให้กับเขาเอง แต่มันต้องทำรุนแรงกันขนาดนี้เลยเหรอ ผิวนุ่มๆ แต่ตอนนี้กำลังช้ำไปหมด มีรอยฟันตามส่วนต่างๆ ราวกับถูกคมเขี้ยวของสัตว์ร้ายทำร้ายในค่ำคืนที่ผ่านมา แต่เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่..

"ป่าเถื่อนที่สุดเลย"

ร่างกายปวดรวดร้าวค่อยๆ ดันตัวลุกนั่งกวาดตามองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่จำได้ว่าเป็นคนถอดเอง รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม้ความทรงจำจะหมุนไปหมุนมาเพราะเหล้าแก้วนั้น แต่สติก็ยังรับรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง เพียงแค่บังคับมันไม่ได้

ม่านฟ้าใช้เวลาจัดการกับตัวเองเกือบสามสิบนาที ดีที่เธอสวมเสื้อคลุมมาด้วยจึงปกปิดร่องรอยแดงช้ำที่อังเดรทำเอาไว้ได้ แต่มันก็ไม่สามารถปิดสภาพน่าสังเวชของตัวเองไว้ได้อยู่ดี

สองเท้าชะงักหยุดนิ่งหน้าประตูห้องเงยหน้าขึ้นมองชายร่างสูงตรงหน้าพลางกัดสันในปากเบาๆ ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรอีก ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใครแต่ก็พยายามทำใจกล้ายืนสู้หน้าอยู่แบบนั้น

"อย่าให้ปัญหาตามมาทีหลัง นายไม่ใช่คนใจดีและไม่ใช่คนที่คุณอยากจะท้าทายแน่เชื่อเถอะ"

"..."

ดวงตากลมหลุบมองกล่องสีชมพูสลับแซมขาวในมือที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ข่มความระบมยกมือขึ้นคว้ากล่องเล็กมาถือเอาไว้เองและก็เข้าใจได้ถึงความหมายของคำพูดนั้น

คิดว่าเธออยากจะมีลูกกับคนป่าเถื่อนพันธ์นั้นหรือไง ต่อให้คนทั้งโลกเหลือแค่เขาเธอก็ไม่คิดจะเอาคนแบบนั้นมาเป็นพ่อของลูกเธอแน่

ร่างอวบอิ่มเปิดกล่องแกะยาคุมฉุกเฉินแบบเม็ดเดียวออกมาใส่ปากตามด้วยน้ำเปล่าที่ถูกยื่นมาตรงหน้ายกกระดกดื่ม หลังจัดการกับยาคุมฉุกเฉินเสร็จก็เดินผ่านหน้าบอดี้การ์ดร่างใหญ่ไป ไม่อยากจะคิดสนทนากับคนโหดร้ายอย่างคนพวกนี้แม้แต่น้อย

"อ๊ะ!" ทันทีที่เข้ามาอยู่ในรถของตัวเองที่ตอนนี้ถูกย้ายมาอยู่หน้าโกดังก็อดจะอุทานเสียงสั่นไม่ได้

เธอพยายามพาร่างกายบอบช้ำเดินมาจนถึงตรงนี้ ข่มความเจ็บปวดและน้ำตาเอาไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งไม่สนใจรอบกายที่เงียบเชียบไม่เหมือนเมื่อคืนเลยสักนิด 

กลืนน้ำลายลงคอแห้งผากทั้งที่เพิ่งดื่มน้ำเข้าไปเกือบขวด แต่ตอนนี้กลับรู้สึกกระหายของเหลวอีกครั้งจนต้องเอื้อมคว้าแก้วน้ำส่วนตัวขึ้นมาดูดน้ำที่ยังเย็นภายในแก้วเก็บอุณหภูมิ

"หวังว่าจะไม่เรียกหาเร็วๆ นี้ก็แล้วกัน" รู้ว่ามันต้องไม่จบแค่ครั้งเดียวแน่ เงินก้อนนั้นไม่ใช่แค่ห้าหกหลักแต่มันแปดหลักเลยทีเดียว แค่ครั้งเดียวมันคงจะไม่พอสำหรับผู้ชายคนนั้นหรอก

ม่านฟ้านั่งพักครู่หนึ่งก่อนจะขับรถออกจากโกดังเก็บของที่มีเวรยามเฝ้ารอบด้านตลอดเวลา ไม่ได้คิดสนใจคนอันตรายมากเกินกว่าสิ่งที่เขาอยากให้รู้จัก ดีเสียอีกเธอก็ไม่ได้อยากรู้จักเขาเลยสักนิด

.

.