LOGIN"ฉันจะรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดคนเดียว" น้ำพั้นช์ยืนยันหนักแน่น หากเขาต้องการเงินเธอจะโอนให้เขาท
มาร์ตินวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ กายเขาพ่นลมหายใจหนักๆ กวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง เที่ยงคืนแล้ว เธอหายไปไหนของเธอ หัวใจแกร่งกระตุกวูบทุกครั้งที่มองไปบนที่นอน"หายไปไหนนะ" เขาเดินตรงไปยังที่นอนนั่นอีกครั้ง นั่งลงใช้ฝ่ามือลูบไล้คราบเลือดเกรอะกรังเบาๆ หลับตานึกถึงคนที่เคยนอนตรงนี้"ทำไมช้านักวะ มึงหาเธอเจอรึยัง"(กำลังสืบให้ครับนาย)"ห่วยแตก งานง่ายๆ แค่นี้ทำไมมึงยังทำไมได้ว่ะ"(ขอโทษครับนาย)"ถ้าเธอเป็นอะไรไป กูฆ่ามึงแน่"มาร์ตินกดวางสายทันทีด้วยความไม่สบอารมย์ เขาเดินลงไปชั้นล่างเดินหาเธอไปทั่วบ้าน ถามลูกน้องคนนี้คนนี้ ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าเธออกไปได้ราวชั่วโมงเศษแล้ว"ไอ้พวกโง่ ทำไมมึงไม่รั้งเธอไว้ว่ะ ปล่อยเธอไปทำไม""ขอโทษครับนาย พวกผมคิดว่านายแค่พาเธอมาชั่วคราว""มึงเคยเห็นกูพาใครมารึไง""ไม่เคยครับนาย""พวกมึงมันไม่ได้เรื่อง แค่ผู้หญิงคนเดียวยังปล่อยให้หลุดออกไปได้"มาร์ตินโวยวายดังลั่นบ้าน พลางโยนข้าวของทิ้งกระจัดกระจายราวกับคนเสียสติ ทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย ในเมื่อเขาไม่เคยคิ
ความปวดร้าวที่มาเฟียหนุ่มมอบให้ มันทำให้เธอแทบหยัดกายลุกไม่ไหว น้ำพั้นช์พลิกตัวกลับเข้าหาแผงอกแกร่งของใครบางคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง ร่างกายเปลี่ยนเปล่าของเขา และเธอเบียดเสียดกันเพื่อต้องการไออุ่นของกันและกันมาร์ตินจ้องมองใบหน้าหวานของเธอที่ซุกเข้ากับลำคอหนาของเขา มือหนาเลื่อนขึ้นลูบผมของคนตัวเล็กเบาๆ ไม่รู้เหมือนกันอะไรดลใจให้เขาทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้ถูกใจเธอตั้งแต่ครั้งแรกก๊อกๆ ก๊อกๆ"นายครับ"พาทิศเคาะประตูเรียกอยู่หน้าห้องในช่วงเวลาสิบแปดนาฬิกาสิบห้านาที มันถึงเวลานัดรับของที่เหนือเมฆต้องจัดส่งมาให้เขาตามคำสั่ง อันที่จริงหากเหนือเมฆหาของมาให้ยังไม่ครบ มันก็ไม่ได้คอขาดบาดตายอย่างที่เขาบอกกับน้ำพั้นช์หรอก เพราะทุกปัญหามักมีทางออกของมันเสมอ"เข้ามา"มาร์ตินรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้น คลุมร่างบางของคนตัวเล็กที่กำลังหลับไหลอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของเขา เขาไม่พอใจนักหากมีชายใดต้องเห็นเรือนร่างของเธอ คนที่จะเห็นมันได้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น"ถึงเวลานัดแล้วครับนาย ให้ผมเตรียมรถเลยไหมครับ" มาเฟียหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ มองการย่างก้าวขอ
"งานของเธอยังไม่เสร็จ" มาร์ตินเริ่มขยับร่างกายช่วงล่างอีกครั้ง ในขณะที่น้ำพั้นช์ยังพิงแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่ม เขาโอบรอบเอวของเด็กสาวประคองไว้ไม่ให้เธอฟุบลงไปก่อน"อ๊าาา~ พะ ... พอแล้ว" เธอไม่ไหวแล้วรสนิยมของเขามันเข้ากับเธอไม่ได้แน่นอน เขารุนแรงเกินไปในขณะที่เธอคาดหวังความนุ่มนวลเหมือนนิยายที่เธอชอบอ่าน เหมือนหนังรักที่เธอชอบดู แต่ชีวิตจริงมันไม่ใช่เลย"แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ" มาร์ตินปรามาศเด็กสาวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มือบางของเธอจับต้นขาแกร่งของมาเฟียหนุ่มเอาไว้ ในขณะที่มาร์ตินโน้มใบหน้าคมคายไล่เลียรอบคอขาวระหงของเธอเงาสะท้อนจากผนังห้องสีดำเมื่อม ทำให้เธอมองเห็นการเคลื่อนไหวของเธอกับคนข้างหลังทุกท่วงท่า ทุกสัมผัส ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือเมื่อเงาสะท้อน แสดงภาพชายหนุ่มเลื่อนฝ่ามือลูบไล้ยอดปทุมถันของเธออย่างร้อนแรง"ซี้ดดดดดด~ แน่นฉิบหาย"มือหนาจับลำคอขาวระหงของเด็กสาวเอาไว้มั่น ช่วงล่างยังคงปรนเปรอเธอได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มาร์ตินก้มลงจูบหัวไหล่มนของน้ำพั้นช์เบาๆ สร้างความประหลาดใจให้กับเด็กสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงกับ
"พร้อมไหม งานแรกของเธอ" มาร์ตินเงยหน้าขึ้นก่อนโน้มตัวลงดูดดุนยอดปทุมถันสีสวยของน้ำพั้นช์ เขาสอดนิ้วเรียวยาวราวกับผู้หญิงเข้าทักทายใจกลางความเป็นสาวอย่างหนักหน่วง"มะ ... ไม่ อ๊าาา~ ดะ เดี๋ยวก่อน" ร่างกายไม่รักดีตอบสนองสัมผัสรักของเขาด้วยการปลดปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมาชโลมเรียวนิ้วอย่างมากมาย ปากของมาร์ติดยังคงครอบครองปลายถันที่แข็งขึ้นเป็นไตอย่างมูมมาม"อืมมมมมม" มาร์ตินเหลือบตามองใบหน้าหวานของคนใต้ร่างที่ร่างกายโยกคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นของเรียวนิ้ว ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเพราะความเสียวซ่านที่เขามอบให้ ขับให้เธอดูร้อนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ"อ๊าาาาา ละ ... ลุง สะ ... เสียว หนูเสียว อ๊าา" มาร์ตินพึงพอใจในการตอบสนองร่างกายของเด็กสาว เขาผละใบหน้าออกจากยอดปทุมถันอย่างอ้อยอิ่ง แนบร่างกำยำเข้ากลางหว่างขาของเด็กสาวอีกครั้ง"อ้าขา" มือหนากำชักรูดแก่นกายใหญ่ระรัวขณะที่รอเด็กสาวอ้าขาออกกว้าง เธอจำต้องทำตามคำสั่งของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ มาร์ตินดันส่วนหัวของแก่นกายเข้าไปเพียงนิด เขาเหลือบมองใบหน้าหวานของคนตรงหน้าอีกครั้ง"อยากให้ฉันดันมันเข้าไปรึยัง" สองมือแกร่งวางค้ำข้าง
"ฉันยอมเป็นของลุง" มาร์ตินยกยิ้มพึงพอใจในคำตอบของเด็กสาว นี่เขาไม่ได้บังคับเธอนะ เธอเลือกของเธอเอง"เธอเลือกเองนะ" แล้วมันมีทางเลือกอื่นให้ฉันไหมเล่า ถ้ามันมีฉันจะไม่เลือกทางนี้เหรอกนะ"ฉันยอมเป็นของลุง""ฉันยอมเป็นของลุง""ฉันยอมเป็นของลุง"มาร์ตินกดเปิดเครื่องบันทึกเสียงซ้ำๆ ทำให้น้ำพั้นช์หันกลับไปมองใบหน้าคมคายด้วยความตกใจโรคจิต เขามันโรคจิตชัดๆ"บันทึกเสียงฉันไว้ทำไม""เป็นหลักฐานไง ว่าเธอสมยอมเอง" ระ ... ร้าย ร้ายกาจเกินไปแล้วนะ"ฉันต้องทำอะไรบ้าง" ไม่อยากจะเสวนาด้วยคนอย่างเขาพูดด้วยก็มีแต่จะทำให้โมโหเปล่าๆ"แค่ดูแลฉันคนเดียวเท่านั้น""โตเป็นควายแล้วยังดูแลตัวเองไม่เป็นอีก" ยะ ... แย่แล้ว น้ำพั้นช์มองหน้ามาร์ตินพลางทำตาปริบๆ กลัวว่าเขาจะไม่พอใจที่เธอพูดไม่ดีออกมา"เย็นนี้ฉันมีนัดส่งของ เธอเตรียมชุดให้ฉันด้วย" ชุดอะไรวะ ปกติใส่ยังไงเล่า ฉันจะไปรู้ไหมเนี่ย"เข้าใจไหม" มือหนายกขึ้นเชยคางมนเอาไว้ ดวงตาสีเทาหม่นจ้องมองดวงหน้าหวานที่หยาดน้ำตาเพิ่งจะแห้งเหือดไปไม่นาน น่ารัก น
"คนรับใช้ส่วนตัว" ให้ตายเถอะฉันน่ะคุณหนูนะย่ะ จะมาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวได้ยังไง ตาลุงนี่ท่าทางจะประสาท"ไม่!!! ฉันไม่ทำ อื้อออออ!!" เริ่มแผลงฤทธิ์อีกแล้วยัยเด็กดื้อ มาร์ตินขบเม้มยอดปทุมถันที่ชี้ตระหง่านอยู่ใกล้ริมฝีปากหนา เขาค่อยๆ ใช้ริมฝีปากบรรจงขมเม้มมันเบาๆ สร้างความเสียวซ่านให้คนตรงหน้า"อ๊าา ... ละ ... ลุง อย่า" สองมือเล็กจับบ่าแกร่งของมาเฟียหนุ่มเอาไว้ เธอใช้คมเล็บจิกลงบนบ่าแกร่งของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านจนเกิดรอยแดง ความรุนแรงในการดูดดุนของเขาส่งผลให้เกิดเสียงลามกดังก้องทั่วทั้งบริเวณ หน้าอาย หน้าอายเหลือเกิน"มะ ... มี งานอื่นไหม" น้ำพั้นช์ตัดสินใจพูดออกมาเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมหยุดการกระทำหน้ารังเกียจเสียที สองมือเล็กของเธอยังคงจิงลงบนบ่าแกร่งของมาเฟียหนุ่มอยู่อย่างนั้น"มีให้เธอสองทางเลือก" มาร์ตินผละริมฝีปากออกจากยอดปทุมถันอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนเลื่อนใบหน้าคมคายประกบจูบบนริมฝีปากบางหนักๆ โดยไม่มีการรุกล้ำน้ำพั้นช์ใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำลายออกจากริมฝีปากลวกๆ ก่อนปล่อยมือออกจากบ่าแกร่งของมาร์ตินแล้วกอบกุมหน้าอกหน้าใจที่ปิดไม่มิดของเธอเอาไว้ป้องกั





![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

