พิฆาตรักมาเฟียร้าย

บทนำ

ในโลกของมาเฟีย... มีกฎเหล็กที่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ‘ตระกูลหลง’ และ ‘ตระกูลเฟิ่ง’ คือเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ มังกรและหงส์ที่เกิดมาเพื่อฟาดฟันและแย่งชิงความเป็นใหญ่ หากฝ่ายหนึ่งยืนหยัด อีกฝ่ายต้องพินาศย่อยยับ

ไม่มีใครคาดคิดว่าวันหนึ่ง ทายาทเพียงคนเดียวของสองขั้วอำนาจจะต้องมาจรดปลายปากกาเซ็นใบทะเบียนสมรสร่วมกัน และยิ่งไม่มีใครคาดคิด... ว่าวิวาห์กำมะลอที่เริ่มต้นด้วยความเกลียดชัง จะนำพามาซึ่งความเจ็บปวดที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจเช่นในวินาทีนี้...

“เพล้ง!”

เสียงขวดไวน์วินเทจเนื้อหนาแตกกระจายดังกึกก้องไปทั่วโถงคฤหาสน์ตระกูลหลง เศษแก้วปลิวว่อนแตกละเอียดไม่ต่างจากความอดทนเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น น้ำไวน์สีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซีย ผสมปนเปกับ ‘เลือดสดๆ’ ที่พุ่งทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์บนศีรษะของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่!

“โอ๊ย!”

‘หลงเหว่ย’ ทายาทมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหินอ่อนอย่างหมดสภาพ โลกทั้งใบหมุนคว้าง เลือดสีข้นไหลอาบใบหน้าหล่อเหลาที่เคยกราดเกรี้ยวและพ่นถ้อยคำผรุสวาทเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เหนือร่างที่กำลังจมกองเลือดของเขา คือ ‘เฟิ่งชิง’ หญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นภรรยาตามกฎหมาย เธอยืนหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาคมเฉี่ยวของนางพญาหงส์แดงก่ำและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเคียดแค้น มือบางที่กำคอขวดแก้วปากฉลามสั่นระริก

“นายมันไม่ใช่คน หลงเหว่ย... นายมันคือเดรัจฉานที่ไร้หัวใจ!”

เฟิ่งชิงแผดเสียงด่าทอทั้งน้ำตา ร่างกายที่กำลังอุ้มชูสายเลือดใหม่สั่นสะท้านไปทั้งตัว

“เด็กคนนี้คือลูกของนาย! คือสายเลือดที่นายเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาจากความตาย แต่วันนี้นายกลับฟื้นขึ้นมาเพื่อด่าว่าเขาเป็น ‘ลูกชู้’... นายกลับมาเพื่อปกป้องฆาตกรที่พยายามจะฆ่าลูกของตัวเอง ฉันเกลียดนาย... ฉันเกลียดนายได้ยินไหม ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!”

คำด่าทอที่แสนเจ็บปวด ดังก้องสะท้อนไปมาในโสตประสาทของหลงเหว่ย

มังกรหนุ่มที่เพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุพร้อมกับความทรงจำที่บกพร่อง เขาจำได้เพียงว่าเขาเกลียดผู้หญิงตรงหน้าเข้ากระดูกดำ เขาเพิ่งจะชี้หน้าด่าเหยียดหยามเธอสารพัด และปฏิเสธสายเลือดในครรภ์ของเธออย่างเลือดเย็น

ทว่า... แรงกระแทกอย่างรุนแรงที่ศีรษะเมื่อครู่ กลับกลายเป็นสวิตช์ที่ปลดล็อกประตูบานทึบในสมองของเขา

ภาพความทรงจำที่เคยหล่นหาย ไหลบ่าทะลักทะลวงเข้ามาประดุจเขื่อนแตก

ภาพที่เขาเคยกอดรัดร่างอรชรนี้ไว้ใต้ร่างของตนเองในคืนเข้าหอ... ภาพที่เขาเคยจุมพิตหน้าผากมนนี้อย่างทะนุถนอมกลางป่าลึก... ภาพใบอัลตราซาวนด์ที่มีจุดเล็กๆ ซึ่งเขาเคยสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องด้วยชีวิต... และภาพที่เขาเอาแผ่นหลังของตัวเองรับแรงกระแทกจากรถบรรทุกสิบล้อ เพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนนี้ต้องมีแม้แต่รอยขีดข่วนเดียว

‘ฉันรักเธอนะ เฟิ่งชิง รักมากกว่าชีวิตของฉันเสียอีก ฉันสัญญาว่าจะปกป้องครอบครัวของเราให้ปลอดภัยที่สุด...’

เสียงคำสัญญาของตนเองดังสะท้อนกลับมาตบหน้าอย่างจัง หลงเหว่ยเบิกตากว้าง นัยน์ตาที่เคยมืดบอดด้วยอคติ บัดนี้เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกและความรวดร้าวที่แสนสาหัสที่สุดในชีวิตลูกผู้ชาย

เขาจำได้แล้ว... เขาจำทุกอย่างได้หมดแล้ว เฟิ่งชิงคือดวงใจของเขา เด็กในท้องคือลูกของเขา และเมื่อครู่นี้... เขาเพิ่งจะใช้คำพูดที่บัดซบที่สุด กรีดแทงหัวใจของภรรยาตัวเองจนแหลกละเอียด

“ชะ... ชิงชิง...” หลงเหว่ยเค้นเสียงครางออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พยายามจะยื่นมือที่สั่นเทาและเปื้อนเลือดออกไปหาเธอ “ฉัน... ฉัน...”

แต่สวรรค์ช่างโหดร้ายนักที่มักจะลงทัณฑ์คนโง่เขลาในวินาทีที่สายเกินไป...

จู่ๆ เฟิ่งชิงก็ชะงักกึก ใบหน้าสวยคมบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส หญิงสาวทิ้งเศษแก้วในมือลงพื้น สองมือกุมหน้าท้องของตนเองแน่น ร่างบางงอตัวลงด้วยความทรมาน ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินอ่อน หยดเลือดสีแดงสด... ค่อยๆ ไหลซึมผ่านเนื้อผ้าของชุดเดรสสีดำ ไหลรินลงมาตามเรียวขาขาวเนียน และกองรวมเป็นแอ่งเลือดอยู่บนพื้น!

“เลือด! คุณหนูตกเลือด!”

เสียงกรีดร้องของสาวใช้ดังก้องคฤหาสน์ แต่สำหรับหลงเหว่ย โลกทั้งใบของเขาได้ดับวูบลงตั้งแต่วินาทีที่เห็นเลือดของเธอหยดลงบนพื้น ชายหนุ่มคำรามลั่นราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ เขาดันร่างที่บาดเจ็บของตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล พุ่งเข้าไปตระกองกอดร่างที่สติกำลังจะหลุดลอยของภรรยาเอาไว้แนบอก

“ชิงชิง! ไม่... ไม่นะ! ฉันขอโทษ! ฉันจำได้แล้ว! ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว!”

น้ำตาของพญามังกรผู้เย่อหยิ่ง ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อายใคร เขาพร่ำจูบหน้าผากที่เย็นเยียบของเธอ สะอื้นไห้ราวกับคนบ้า “ฉันมันเลว ฉันมันไอ้หน้าโง่ ชิงชิง... อย่าทิ้งฉันไปนะ ลูกของเราต้องปลอดภัย... อดทนไว้นะ!”

เฟิ่งชิงปรือตาขึ้นมองใบหน้าของชายที่กอดเธอไว้ แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก มีเพียงความปวดร้าวที่ฝังรากลึก “ปล่อย... อย่ามาแตะต้องลูกฉัน... ไอ้คนสารเลว...”

สิ้นเสียงกระซิบที่แผ่วเบา ร่างของหงส์สาวก็หมดสติคอพับไปในอ้อมแขนของเขา ทิ้งให้หลงเหว่ยแผดเสียงร้องไห้อย่างคนเสียสติ กอดร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเธอไว้แน่น

กว่าที่พญามังกรจะรู้ใจตัวเองและยอมคุกเข่าศิโรราบเพื่ออ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความรักจากเธอ... เขาก็แทบจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของคนกระชากวิญญาณ

ทว่า... ก่อนที่ความเกลียดชังจะแปรเปลี่ยนเป็นความรักที่คลั่งไคล้และดุดัน ก่อนที่มาเฟียสายโหดจะกลายร่างเป็น ‘ไอ้โบ้’ ที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อคลานเข่าตามง้อเมีย...

เรื่องราวความรักสีเลือดนี้... จุดเริ่มต้นของมัน ย้อนกลับไปเมื่อห้าเดือนก่อน... ในค่ำคืนที่มังกรและหงส์ เผชิญหน้ากันด้วยความเกลียดชังที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล