เข้าสู่ระบบไหมพราวงามกลับบ้านมาได้ก็เข้ามาหาทวดของเธอเป็นคนแรก เธอเข้ามาสารภาพความผิดเรื่องเมื่อคืนที่เธอไปทำมา เพราะไม่อยากให้ทวดของเธอต้องได้รู้เรื่องจากคนอื่น
แสงโสมรับฟังเหลนรักได้ครู่หนึ่งก็พอจะมองออกว่าไหมพราวงามนั้นมีเรื่องที่ยังเล่าไม่หมด “ที่เล่าให้ทวดฟังนี่เล่าแบบละเอียดแล้วใช่ไหมลูก”
ไหมพราวงามพยักหน้า ที่เธอเล่าเมื่อครู่ก็เป็นแค่เพียงเรื่องที่เธอเมาแล้วไปนอนกับปฐวี แต่เธอเองก็ไม่ได้ลำบากใจที่จะเล่าทุกเรื่องให้ทวดตนได้ฟัง
“ถ้าพราวเล่าแล้วเรื่องจริงทุกอย่างคุณทวดอย่าตกใจนะคะ”
“ทวดอายุปูนนี้แล้ว ทวดรับได้ทุกอย่างแล้วล่ะ”
“อันที่จริงตอนแรกพราวคิดว่าพราวฝันค่ะ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า...แล้วยังไงต่อล่ะ”
“ที่พราวบอกว่าจำไม่ได้ว่าไปที่บ้านของพี่วีได้ยังไง อันที่จริงพราวรู้แล้วล่ะค่ะว่าที่จริงพราวถูกเพื่อนที่ไม่ค่อยชอบพราวมอมเหล้าให้พราวเมาแล้วก็ขับรถไปส่งพราวที่แคมป์คนงานของไร่พี่วี”
“อะไรนะ แบบนี้ต้องเอาเรื่องคนพวกนั้นนะลูก”
“พี่วีบอกว่าจะจัดการให้ค่ะ แต่เรื่องนี้พราวขอให้พี่วีเก็บเป็นความลับเพราะไม่อยากให้ทุกคนสะเทือนใจค่ะ”
“คนพวกนั้นไปส่งเราที่แคมป์คนงานแล้วทำไมหนูไปอยู่ในบ้านพี่เขาได้ล่ะลูก”
“ผู้จัดการไร่นั่งดื่มอยู่ที่นั่นพอดีค่ะ เขาเมาแต่เขาก็ยังจำพราวได้ว่าเป็นหลานของคุณป้า เขาก็เลยพาพราวไปส่งที่บ้านพี่วี เพราะความที่เขาเมานั่นแหละค่ะเลยไปส่งพราวที่ห้องพี่วี เพราะไม่คิดว่าพี่วีจะกลับมานอนที่นั่น”
“อย่างนี้นี่เอง แล้วตาวีก็รังแกเรา”
“อันที่จริงพี่วีไม่ได้รังแกพราวค่ะ” เรื่องนี้เธอเองก็จำไม่ได้อีกนั่นแหละว่าเขาทำอะไรกับเธอยังไง แต่ในเมื่อเขาเอ่ยปากขอรับผิดชอบเธอแล้วเธอก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตำหนิเขาได้
“เราเต็มใจอย่างนั้นเหรอ”
“คุณทวดคะ คือ อันที่จริงพราวรักพี่วีค่ะ แต่ไม่กล้าบอกใครเพราะพราวรู้ว่าคุณป้าทั้งสองอยากให้พี่วีกับแพรหมั้นกัน”
“โถ่เอ้ยหลานทวด อืม...แต่สุดท้ายเราสองคนก็ได้คู่ครองที่ตรงใจกันทั้งคู่สินะ พี่เขารู้ไหมล่ะว่าเราคิดยังไงกับเขา”
“พราวยังไม่ได้บอกค่ะ แต่ก็จะหาโอกาสพูดค่ะ”
“ดีแล้วล่ะ รักก็บอกว่ารัก ไม่ชอบอะไรไม่พอใจตรงไหนก็พูดกันตรงๆ แล้วก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากัน การจะมีชีวิตคู่มันต้องเรียนรู้หลายอย่างนะลูก รักอย่างเดียวมันไม่ได้ เอาล่ะ ต่อไปเดี๋ยวก็รู้เอง”
“ค่ะคุณทวด”
“แล้วถ้าแพรกลับมาจะว่ายังไง”
“ก็คงจะดีใจค่ะ เพราะแพรเองก็ไม่ได้อยากหมั้นกับพี่วี”
“อย่างนั้นเหรอ สวรรค์ก็จัดสรรให้เรื่องราวมันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็นสินะ” แสงโสมลูบหัวเหลนเธอเบาๆ ต่อจากนี้เหลนที่กำพร้าทั้งพ่อทั้งแม่ก็จะได้มีครอบครัวแล้วสินะ ดีที่ทุกอย่างมันลงเอยอย่างที่มันควรจะเป็น คนรักกันก็ควรจะได้แต่งงานกันมันถูกต้องแล้ว ยอมรับว่าเธอเอ็นดูไหมพราวงามมากเป็นพิเศษ เพราะชีวิตของไหมพราวงามนั้นน่าสงสารนัก หวังว่าหลังจากนี้จะไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้ไหมพราวงามต้องมีเรื่องทุกข์ใจอีก ไม่อย่างนั้นเธอก็คงจะทุกข์ไปด้วย
“อะไรนะ เขากำลังจะแต่งงาน” กมลเนตรอุทานเสียงหลงหลังจากรับรู้จากเพื่อนรักอย่างดารกาว่าปฐวีกำลังจะแต่งงาน ทั้งที่ตอนนี้เขายังคบหากันอย่างลับๆ กับดารกาอยู่
“ใช่” ดารกายกแก้วไวน์ขึ้นกระดกคราเดียวจนหมด
“นี่ไง แกก็มัวแต่เล่นตัวไม่ยอมแต่งกับเขา”
“ตอนนี้ฉันกำลังดัง ไม่อยากมีข่าวว่าใช้เต้าไต่จนดัง แกไม่เข้าใจฉันรึไง”
“เป็นฉันไม่สนใจหรอกใครจะว่ายังไง ถ้าได้แต่งกับเจ้าของสื่อช่องดังได้ก็เป็นคุณนายสบายไปทั้งชาติแล้ว”
“มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้วนี่” พูดเรื่องนี้แล้วเธอก็อดหงุดหงิดไม่ได้ เป็นเธอเองที่ก่อนหน้านี้ขอคบกับปฐวีอย่างลับๆ และไม่ยอมรับคำขอแต่งงานกับเขาเพราะเห็นว่าเขาเป็นเพียงแค่ลูกชายเจ้าของช่องสื่อดัง เพราะตัวเองกำลังดังไม่อยากให้มีข่าวเรื่องใช้เต้าไต่ อีกทั้งในเวลาที่กำลังดังก็มีหนุ่มๆ เข้ามาให้เธอได้เลือกมากมาย
หากรู้ว่าปฐวีจะได้ควบคุมบริษัทเช่นตอนนี้ เธอไม่ปฏิเสธไปแน่ ยิ่งรู้ว่าเขากำลังจะแต่งงานเธอก็อยากได้เขาคืนมา จะว่าไปเธอเองก็มีสิทธิ์ทวงเขาคืนเพราะตอนนี้เธอกับเขายังไม่ได้บอกเลิกกันอย่างเป็นทางการ
สองวันแล้วที่ไหมพราวงามต้องอยู่แค่ที่เรือนเล็กหลังเรือนใหญ่เพื่อนั่งพับดอกบัวสำนึกผิดกับเรื่องที่ก่อเอาไว้
“พราว”
ในระหว่างที่เธอกำลังพับดอกบัวก็มีเสียงเรียกอันคุ่นหู “อ้าวพี่วี” สาวเจ้ายิ้มร่าเมื่อเห็นคนที่รักโผล่หน้ามาหาเธอที่นี่
“ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ” ปฐวีเข้ามานั่งตรงข้ามหญิงสาว
“คุณยายทำโทษไม่ให้พราวออกไปไหนค่ะ”
“แล้วต้องนั่งพับดอกบัวแบบนี้อีกนานเลยเหรอ”
“ใช่ค่ะ เป็นอาทิตย์เลยค่ะ นี่เพิ่งผ่านไปสองวัน”
“น่าสงสาร พราวคงจะเบื่อมากใช่ไหม พี่ขอโทษนะ” หากเป็นเขาต้องมานั่งทำอะไรซ้ำๆ เดิมๆ ทั้งวันคงได้อกแตกตายแน่
คืนนั้น ทะเลเงียบผิดปกติ ลมพัดแรงจนเสียงหน้าต่างเก่าดังเอี๊ยดอ๊าด รณภพดับไฟนอกบ้านบางดวง เหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟระเบียง เขาหยิบผ้าขนหนูสีขาวหนึ่งผืนกับไฟฉายแล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างของห้องนอนพิมแพรทองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ครืด ครืด เสียงดังแปลกๆ จากไม่ใกล้ไม่ไกลทำเอาสาวเจ้าที่กำลังนอนหิวตกใจจนขนลุกซู่ คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นก่อนจะเอื้อมมือดึงผ้าห่มเข้ามาใกล้ตัวก๊อก ก๊อก อีกแล้วมีเสียงอีกแล้ว“ใคร…ใครอยู่ข้างนอก” สาวเจ้าเอ่ยถามเสียงสั่น ก่อนจะผุดลุกไปพร้อมผ้าห่มหมายจะไปปิดหน้าต่าง ทว่าเงาตะคุ่มรูปร่างคล้ายคนตัวใหญ่ก็โผล่มาให้เธอได้เห็นเต็มตา“น่ะ นั่น อ๊าย...” จากที่จะเดินไปปิดหน้าต่างเธอก็รีบวิ่งเปิดประตูออกจากห้องนอนแทนรณภพกลั้นเสียงหัวเราะเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของคนตัวเล็ก จากนั้นก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน“เป็นอะไรเหรอแพร”“พี่โรม” พิมแพรทองพุ่งเข้าไปกอดรณภพเอาไว้แน่น“พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว เป็นอะไรบอกพี่ซิ”“ที่นี่มีผี
ซ่า ซ่า เสียงที่กระทบโสตประสาทคือเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่ง แว่วใกล้เสียจนพิมแพรทองเผลอคิดว่านี่เธอกำลังอยู่ใกล้ทะเลอย่างนั้นหรือทะเล!พิมแพรทองรีบลืมตาตื่น เมื่อความทรงจำก่อนหน้านี้ไหลทะลักกลับมา เธอจำได้ว่าตนเองเพิ่งเผชิญกับเหตุการณ์อะไรมาสาวเจ้ารีบลืมตาตื่น เมื่อกรอกตามองไปรอบห้องความคุ้นเคยก็ยิ่งตอกย้ำ ที่นี่คือสถานที่เดียวกับที่เธอเคยถูก “รณภพ” จับตัวมาตกลงแล้วเขาเป็นใครกันแน่“ตื่นแล้วเหรอ”รอยยิ้มของรณภพยังไม่ทันจางหายไปดี ก็ต้องแข็งค้างเมื่อถูกสายตาพิฆาตของเธอฟาดใส่ราวกับมีดคมกริบ“อธิบายกับฉันเดี๋ยวนี้ ตกลงคุณเป็นใครกันแน่”“ไม่เรียกพี่แล้วเหรอ” เขายังคงตีฝีปากยียวน หวังผ่อนคลายอารมณ์โทสะของอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไร“โอเค พี่ยอมบอกก็ได้”รณภพถอนหายใจเบาๆ จำต้องเล่าให้เธอฟังเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้น เพราะรู้ดีว่ายังต้องทำงานร่วมกันไปอีกยาว แต่ก็ใช่ว่าจะต้องเปิดเผยทุกเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองเพราะมันยังไม่ถึงเวลา“ก่อนอื่น พี่ขอเคลียร์อย่างนึงก่อน” รณภพเอ่ยเสียงจริงจังขึ้น ต่างจากท่าทียียวนก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง “พี่ไม่ใช่โจรสลัด ไม่ได้ลักพาตัวใครไปขาย และไม่ได้ท
“พี่โรม!” พิมแพรทองชาวาบไปทั้งตัว เขาตื่นตั้งแต่เมื่อไร แล้วรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่นี่“มาทำอะไรในห้องนี้”“เอ่อ...คือ ฉัน”“ทำไม ยอมให้พี่นอนกอดอีกหน่อยไม่ได้หรือไง ไม่เป็นไรพรุ่งนี้พี่จะส่งแพรกลับ เรื่องงานเดี๋ยวพี่จัดการเอง”คิ้วเรียวสวยมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ที่แท้เขาเข้าใจเช่นนี้เองเหรอ แต่ยังไงก็แล้วแต่เธอจะให้เขาเข้าใจเช่นนั้นไม่ได้เพราะยังไงเธอก็ต้องไปเกาะกับรณภพให้ได้“เอ่อ ไม่ใช่อย่างงั้นนะคะ ฉันรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยก็เลยจะเข้าหายาในห้องนี้ค่ะ”“อ๋อ นึกว่าไม่อยากให้พี่กอดซะอีก ยาอยู่นี่” รณภพเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเขาก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบยาแก้ปวดมายื่นให้พิมแพรทอง“ขอบคุณค่ะ”“คราวหลังปลุกพี่ก็ได้”“วันนี้เดินทางไกลฉันเลยไม่อยากรบกวนค่ะ”“ทีหลังห้ามเกรงใจ เข้าใจไหมครับ” รณภพยกมือลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนจะดึงเธอมาไว้ในอ้อมกอด เขาหรือจะไม่รู้ว่าเจตนาที่แท้จริงของเธอคืออะไร แต่อย่างไรเสียเ
กว่าพิมแพรทองและรณภพจะเดินทางมาถึงทางใต้ของประเทศไทยก็ใช้เวลาแทบทั้งวัน รถตู้คันหรูจากสนามบินมาส่งทั้งสองที่หลังบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับริมชายหาดในเวลาฟ้ามืดดวงตากลมโตทอดมองไปยังบ้านสไตล์โมเดิร์นสองชั้นที่เป็นประจกแทบทั้งหลัง นี่หรือบ้านพักหลังเล็กติดริมทะเลที่รณภพบอกกับเธอ ถึงเธอจะเป็นลูกหลานผู้ดีเก่ามีสมบัติของตระกูล ทว่าตัวเธอเองต้องทำงานกี่ปีเธอถึงจะซื้อบ้านหลังเท่านี้ได้ คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่ตอบตกลงมากับเขา เพราะเชื่อได้เลยว่าที่นี่ก็ต้องสร้างมาจากเงินสกปรกของเขาแน่นอน“ชอบเหรอ เห็นมองซะนานเลย” รณภพเห็นหญิงสาวเอาแต่ยืนมองจ้องบ้านของเขาตาไม่กระพริบตั้งแต่ลงจากรถตู้ จนตอนนี้รถที่มาส่งแล่นออกไปจนสุดลูกตาแล้วเธอก็ยังไม่หยุดมอง“เอ่อ นี่เหรอคะบ้านหลังเล็กของพี่โรมน่ะ”“ก็ถือว่าเล็กกว่าที่มีนะ เข้าไปข้างในกันเถอะ”พิมแพรทองรีบเดินตามหลังรณภพไปติดๆ ที่เขาว่าบ้านนี้เล็กกว่าที่ตัวเองมี แล้วบ้านหลังใหญ่ของเขามันใหญ่ขนาดไหนกัน คนทำดีแล้วได้ดีเชื่อได้จริงไหมบนโลกใบนี้ เพราะดูคนทำชั่วตรงหน้าของเธอดันเจริญอย่างไม่น่าเชื่อซ่า ซ่า สาวเจ้าในชุดนอนสีหวานยืนกอดอกทอดมองคลื่นที่กำลังซัดสา
“คิดอกุศล ผมเอ็นดูฟ้าเหมือนน้องคนหนึ่งจริงๆ ชีวิตเธอน่าสงสารแค่ไหนคุณก็เห็น”“ฉันก็สงสารเธอไม่ได้ตางจากพี่โรมหรอกค่ะ ถึงอยากรับรองความปลอดภัยให้เธอได้มากที่สุดไงคะ”“ผมรู้จากพ่อหลวงมาว่าเธอไม่มีพ่อตั้งแต่เด็ก แถมแม่ก็ยังมาเสียในตอนที่เธอยังไม่โต พอพ้นมัธยมปลายมาได้ญาติก็ล้มหายตายจาก เหลือแค่เพียงไอ้ลุงขี้เมาคนนั้น ดีที่แม่ของเอ็มมาคอยดูแลเธอเพราะเป็นเพื่อนรักของแม่ฟ้า ผมเข้าใจการขาดพ่อขาดแม่ดี ดีที่ชีวิตของผมยังสบายกว่าเธอ เพราะเหตุผลนี้ผมถึงอยากช่วยเธอ เข้าใจหรือยัง”“พี่โรม พูดจริงใช่ไหมคะ” เขาไม่ได้แต่งเรื่องมาหลอกเธอแน่นะ แต่แววตาของเขาตอนที่พูดเรื่องพ่อกับแม่มันแสดงออกถึงความเศร้าให้เธอได้เห็นชัดจริงๆ“มองตาผมสิ”เชื่อแล้ว เธอเชื่อเขาแล้ว นี่เขาขาดพ่อกับแม่ตั้งแต่เด็กเหรอ ชีวิตของเขาก็คงคล้ายกับไหมพราวงามอีกคนสินะ พอเรื่องของเขาเหมือนคนที่เธอรู้จักถึงสองคนเธอก็อดนึกสงสารเขาขึ้นมาไม่ได้จริงๆ“มองผมแบบนั้นทำไม มีอะไรก็พูดมาเถอะ”“ขาดความอบอุ่นสินะคะ&rdquo
พิมแพรทองเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ กับเตียงพักฟื้นของเฟื่องฟ้าหลังจากพยาบาลเข้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวหญิงสาวเสร็จเรียบร้อย“เป็นยังไงบ้างฟ้า” คิ้วเรียวสวยมุ่นอยู่ตลอดเวลาเพราะใบหน้าของเฟื่องฟ้าตอนนี้บวมปูดจนแทบดูไม่ได้ ไม่อยากจะคิดว่าหากเมื่อคืนพวกเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นเฟื่องฟ้าจะเป็นยังไง“ระบมค่ะพี่แพร” เฟื่องฟ้าตอบเสียงอ่อน“ตอนนี้ไม่ต้องห่วงนะ ลุงของฟ้าเข้าตารางไปแล้ว คงเข็ดไปอีกนาน”“อืม ไม่ต้องห่วง พ่อหลวงเองก็พูดกับพี่ว่าจะไม่ให้คนแบบนั้นเล็ดลอดเข้ามาในหมู่บ้านอีกเด็ดขาด”เฟื่องฟ้าเงยหน้ามองชายหนุ่ม “เรื่องที่พี่โรมบอกว่าจะให้ฟ้าไปทำงานด้วย ฟ้าตัดสินใจแล้วค่ะ”“เดี๋ยวฟ้า” พิมแพรทองรีบปราเฟื่องฟ้าเอาไว้ก่อน“ฟ้ากำลังตัดสินใจ รอฟังเธอก่อน” รณภพถลึงตาใส่พิมแพรทอง“แต่ฉันอยากให้ฟ้ารู้เรื่องเราก่อนที่จะตัดสินใจ”“เอ่อ...” เฟื่องฟ้าเริ่มมองทั้งสองสลับกันไปมาด้วยแววตาฉงน ตกลงแล้วรณภพกับพิมแพรทองมีเรื่องอะไรกันแน่“มานี่” รณภพเห็นท่าไม่ดีเขาจึงรีบดึงมือพิมแพรทองออกไปคุยกันเป็นการส่วนตัวเฟื่องฟ้าจากที่แปลกใจกับท่าทีของทั้งสองอยู่แล้ว ยิ่งเห็นรณภพดึงพิมแพรทองออกไปแบบนั้นเธอก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ “เป็







