ตอนที่7 โจรสลัด

“เรือพร้อมแล้วครับ ตามผมมาได้เลยครับ”

“เอ่อ...แล้วคนอื่นไม่ได้มาด้วยเหรอคะ”

“หมายถึงใครเหรอครับ”

“อ๋อ...ก็ คุณนิชาค่ะ”

“เธอไม่ได้มาด้วยครับ เธอเตรียมต้อนรับคุณอยู่อีกฝั่งครับ คุณแพรไม่สะดวกใจจะไปกับผมเหรอครับ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ฉันแค่นึกว่าคุณนิชาจะมาด้วย” เธอรีบส่ายหัวพัลวันเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าเธอรังเกียจ

“ถ้าไม่มีอะไรก็ตามผมมาเลยครับ”

“ค่ะ”

พิมแพรทองเดินตามชายหนุ่มร่างสูงจนมาถึงท่าเรือที่จอดเรือสปีดโบ๊ท สาวเจ้าไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเท่าไรนัก ด้วยยิ่งใกล้ถึงเวลาที่จะต้องไปพบลูกค้าคนสำคัญมากเท่าไรเธอก็ยิ่งประหม่าและจดจ่ออยู่กับการครุ่นคิดถึงวินาทีที่เจอหน้าลูกค้ามากเท่านั้น

ก้าวเท้าลงเรือได้พิมแพรทองก็มองตรงไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า เธอรับชูชีพจากชายหนุ่มแล้วรีบสวมใส่ด้วยความรวดเร็วก่อนจะนั่งลง ไม่กี่วินาทีหลังจากเรือออกจากท่าก็รู้สึกได้ว่าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่น มือเรียวเปิดซิบกระเป๋าสะพายและรีบหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมากดรับสายของณัชนิชาทันที ทว่าไม่ทันที่จะได้เอ่ยคุยกับปลายสายเธอก็ถูกชายหนุ่มเข้ามากระชากโทรศัพท์ของเธอไป

“นี่!...” สาวเจ้าลุกขึ้นมองจ้องหน้าคนตัวโตตาเขม็ง ยังไม่ทันที่จะได้ถามว่าเขาทำแบบนี้ทำไมเขาก็ขว้างโทรศัพท์ของเธอลงทะเลไปแล้ว

“ทำอะไรของคุณน่ะ!” ดวงตาคู่สวยไหวระริกเมื่ออีกฝ่ายดูไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป อีกทั้งยังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ จนเธอต้องรีบถอยหลังหนี แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้ไกลอีกฝ่ายก็กระชากเธอเข้าไปหาตัว

“อื้อ...” ไม่ทันที่เธอจะดิ้นหนี ผ้าผืนหนาก็เข้ามาปิดหน้าของเธอ จากนั้นภาพทุกอย่างก็มืดสนิทลง

หญิงวัยกลางคนที่ยังคงสวยไม่สร่างเพราะเข้าคลินิกเสริมความงามอยู่เป็นประจำเดินสับขาอย่างสง่าก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของลูกสาว แม้นประตูจะเปิดแต่เธอก็ไม่ลืมที่จะมีมารยาทเคาะให้เจ้าของห้องรับรู้ก่อนจะก้าวขาข้ามเข้าไปในห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

หญิงสาวหน้าสาวยละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมองไปยังหน้าประตู เมื่อเห็นว่าเป็นแม่ก็เริ่มหน้าเจื่อนเพราะนานๆ ครั้งแม่ของเธอจะเข้ามายังบริษัท ทว่าที่มากะทันหันวันนี้ก็คงไม่พ้นมีเรื่องร้อนอกร้อนใจอีกแน่นอน

ผกามาศวางกระเป๋าแบรนด์หรูราคาแพงใบสีดำที่โต๊ะกลางโซฟาก่อนจะหย่อนก้นนั่งลง “พี่แกหายหัวไปไหนอีกแล้วล่ะ ได้ข่าวว่าเพิ่งจะไปขอซื้อหุ้นใหญ่จากสื่อค่ายดังไม่ใช่เหรอ”

“เห็นว่าจะไปอยู่ที่เกาะสองเดือนค่ะ”

“ไปทำอะไร”

“เกรซก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ หลานชายคุณแม่เดาอารมณ์ยากมาแต่ไหนแต่ไรแล้วคุณแม่ก็น่าจะรู้ดีนะคะ”

“แล้วพี่แกให้ใครไปบริหารที่บริษัทสื่อนั่นล่ะ”

“บอกว่าจะเข้าบริหารเองค่ะ”

“ทำอะไรไม่เคยปรึกษาเลยจริงๆ ตาโรมนะตาโรม” ผกามาศส่ายหัวน้อยๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนใจ มีหรือเธอจะไม่รู้ว่ารณภพทุ่มเงินซื้อหุ้นสื่อที่กำลังจะเจ๊งไม่เจ๊งแหล่มาเพื่ออะไร ไม่วายอยากจะฟื้นฟูเพื่อแข่งขันกับบริษัทพ่อตัวเองแน่ เธอไม่ได้ห้ามหลานชายในเรื่องอยากแก้แค้นครอบครัวของพ่อ แต่ก็ห่วงว่าคนที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับวงการบันเทิงอาจจะทำให้การลงทุนครั้งนี้เสียเปล่า

“อืม...” พิมแพรทองรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัว เธอค่อยๆ ตื่นขยับเปลือกตาขึ้นมาด้วยสีหน้าเหยเก

“พี่ครับ พี่...พี่ครับ”

เสียงของใครบางคนเร่งให้เธอเปิดเปลือกตาได้เร็วขึ้น เมื่อเห็นว่าตรงหน้าคือเด็กผู้ชายตัวอ้วนกลมตาตี่ผิวขาวใสที่น่าจะอายุราวสิบขวบกว่าเธอก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่น พลันหัวสมองก็คิดถึงเรื่องราวก่อนหน้าขึ้นมาได้ ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้น

“โอ้ย...” ทว่าก็ต้องล้มลงไปกองกับพื้นเพราะทั้งมือและเท้าถูกมัดเอาไว้โดยที่เธอไม่ทันสังเกต

“เจ็บไหมครับพี่” เด็กชายใช้แรงทั้งหมดเข้าไปประคองให้หญิงสาวตัวเล็กลุกขึ้นนั่ง

“ทำไมเราถึงได้มาอยู่ที่นี่ แล้วน้องเป็นใครเหรอ”

“ผมชื่อต้นน้ำครับ เราสองคนถูกโจรสลัดจับมาขังเอาไว้ที่นี่”

“อะไรนะ!” สาวเจ้านั่งอ้าปากค้างตาเบิกโพลง สมัยนี้ยังมีโจรสลัดอยู่อีกเหรอ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตจะต้องเจอสถานการณ์เช่นนี้ นับว่าเธอประมาทกับชีวิตเกินไปจริงๆ หากฉุกคิดหรือระแวงสักนิดก็คงจะโทรถามณัชนิชาก่อนว่าได้ส่งคนมารับหรือเปล่า คิดแล้วก็อดโมโหตัวเองไม่ได้

“แล้วรู้ไหมว่าพวกมันจับพวกเรามาทำไม” ถึงตอนนี้พิมแพรทองจะมีความกลัวเข้ามาในหัวใจ ทว่าเมื่อเห็นเด็กชายตัวกลมตรงหน้าเธอก็มีแรงคิดจะสู้ต่อ ไม่ว่าจะยังไงเธอก็จะพาตัวเองและเด็กชายตัวกลมตรงหน้าหนีไปให้ได้

“ต้นน้ำคิดว่าน่าจะเรียกค่าไถ่ครับ”

“แล้วพวกมันทำไมไม่มัดต้นน้ำล่ะ”

“มันบอกว่ายังไงพวกเราก็หนีไปไหนไม่พ้นเพราะที่นี่เป็นเกาะของพวกมันครับ แล้วพี่ชื่ออะไร ทำไมพวกนั้นถึงจับพี่มา”

“พี่ชื่อแพร พวกมันจับพี่มาก็คงจะเหตุผลเดียวกับต้นน้ำนั่นแหละ แล้วพ่อแม่ต้นน้ำเป็นใครเหรอ” เชื่อได้เลยว่าพ่อแม่ของต้นน้ำต้องเป็นคนมีอันจะกินแน่

“เจ้าของร้านทองครับ”

“พวกคนเลวนี่ก็เลวจริงๆ กับเด็กก็ไม่เว้น แล้วต้นน้ำถูกจับมากี่วันแล้ว”

“วันนี้ครับ มาถึงที่นี่ก็เห็นพี่แพรนอนสลบอยู่ก่อนแล้ว”

“ต้นน้ำรู้ไหมว่าที่นี่ไกลจากฝั่งแค่ไหน”

“ไม่รู้ครับ ต้นน้ำเพิ่งตื่นเมื่อตอนมาถึงเกาะ”

“ต้นน้ำช่วยแก้เชือกให้พี่ได้ไหม พี่จะพาต้นน้ำหนี”

“จะดีเหรอครับ”