ตอนที่6 ไม่คิดว่าจะเป็นอันตราย

เช้าวันนี้ค่อนข้างเป็นวันที่ไม่สดใสเท่าไรนักสำหรับทุกคนในบ้าน เหตุเพราะคัพเค้กก้อนเล็กของไหมพราวงามที่ทำให้น้ำตาลในเลือดของแสงโสมขึ้นกะทันหันจนต้องรีบน้ำส่งโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน

“เห็นหรือยังว่าความหวังดีของเราน่ะมันทำร้ายทวดเราแค่ไหนยายพราว” มณีพรรณเอ็ดไหมพราวงามยกใหญ่ที่แอบเอาคัพเค้กไปให้แม่ของเธอรับประทานจนได้เรื่อง

“พราวขอโทษค่ะ พราวแค่อยากให้คุณทวดได้กินของที่อยากกินบ้าง แต่พราวไม่คิดว่าคุณทวดจะเข้าโรงพยาบาลเพราะของกินของพราว”

“เรานี่มันจริงๆ”

ทองพญารีบเข้ามากอดปลอบหลานสาวเอาไว้ ด้วยรู้ว่าไหมพราวงามทำไปก็เพราะอยากให้ทวดตัวเองนั้นมีความสุข “ยายพราวไม่ได้ตั้งใจนี่คะคุณแม่ ยายพราวทำไปก็เพราะรักคุณยายนะคะคุณแม่”

“พราวจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะคุณยาย พราวขอโทษค่ะ” สาวเจ้ายกมือไหว้ผู้เป็นยายประหงก

“เฮ้อ ผิดแล้วรู้สึกผิดก็ดี ต่อไปนี้ก็ดูแลทวดเราให้ดีล่ะ”

“ค่ะคุณยาย”

ทองพญาส่ายหัวน้อยๆ ปัญหาที่เกิดขึ้นรู้ว่าหลานตนไม่ได้ตั้งใจ ในส่วนของแม่เธอก็เข้าใจว่าอาจจะอยากบ่นเป็นธรรมดาของคนเจ้าระเบียบ เหตุการณ์ครั้งนี้ก็ถือให้เป็นบทเรียนดของไหมพราวงามไปก็แล้วกัน

น้ำตาหยดน้อยล่วงแหมะเมื่อผู้ใหญ่ทุกคนได้ออกไปจากห้องพักฟื้นของทวดตน เมื่อครู่กลั้นน้ำตาเอาไว้จนแทบจะหายใจไม่ออก เพราะไม่อยากใช้น้ำตาเรียกความสงสารจากใคร อีกทั้งที่เสียใจตอนนี้ก็เพราะห่วงเรื่องงาน หากวันนี้ไม่ได้มีปัญหาที่เธอก่อเกิดขึ้นก็คงจะได้เดินทางลงภาคใต้ของประเทศไทยกับพิมแพรทองไปแล้ว

“พราวขอโทษนะคะคุณทวด” สาวเจ้านั่งก้มลงฟุบหัวทุยอยู่กับมือของหญิงชราที่กำลังหลับด้วยฤทธิ์ของยา น้ำตาเจ้ากรรมยังไม่เหือดแห้งไปง่ายๆ ด้วยเอาแต่โทษตัวเองในใจอยู่ตลอดเวลา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก แกร๊ก เสียงประตูที่กำลังเปิดเข้ามาเรียกสติให้ไหมพราวงามโงหัวขึ้นพร้อมปาดน้ำตาลวกๆ เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้พรวดเมื่อเห็นว่าเป็นปฐพีเดินถือกระเช้าผลไม้เข้ามาข้างใน

“คุณพ่อคุณแม่พี่กลับไปก่อนที่จะรู้ข่าวคุณทวดพี่ก็เลยได้มาเยี่ยมคนเดียว คุณทวดเป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้ความดันปกติแล้วค่ะ ที่ยังหลับเป็นเพราะฤทธิ์ยา”

“นี่พี่เอามาเยี่ยมคุณทวด”

“ขอบคุณค่ะ” เธอรีบรับกระเช้าผลไม้ที่อีกฝ่ายยื่นให้

“ท่าทางจะเป็นห่วงคุณทวดมากใช่ไหม” ปฐวีสังเกตเห็นคราบน้ำตาของไหมพราวงามตั้งแต่เข้ามาในห้องแล้ว

“พราวเป็นคนทำให้คุณทวดเป็นแบบนี้ค่ะ” เมื่อถูกถามถึงเรื่องที่สะเทือนใจก็ก้มหน้างุดไม่ให้อีกฝ่ายเห็ฯน้ำตาที่กำลังไหลออกมา ทว่าหยดน้ำตาที่ล่วงแหมะลงพื้นก็ทำให้ปิดอีกฝ่ายไม่มิดอยู่ดี

“ทำไปเพราะหวังอยากให้คุณทวดมีความสุขไม่ใช่เหรอ ตอนนี้คุณทวดก็ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรแล้ว เลิกโทษตัวเองได้แล้ว ไม่รู้ว่าเราก็เป็นเด็กขี้แยเหมือนกันนะ”

“พี่วีทานอะไรมาหรือยังคะ” สาวเจ้ารีบปาดน้ำตาลวกๆ และเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะไม่อยากให้ใครมาว่าตนขี้แย ด้วยตั้งแต่เล็กจนโตน้อยครั้งนักที่เธอจะร้องให้ให้คนอื่นได้เห็น

“เรียบร้อยแล้วล่ะ ยังไงพี่ต้องขอตัวก่อนนะ ขอโทษที่พี่มาเยี่ยมคุณทวดได้แค่แป๊ปเดียว ต้องรีบบินกลับไปประชุมต่อน่ะ”

“พราวเข้าใจค่ะ ขอบคุณพี่วีนะคะที่อุตส่าห์แวะมาเยี่ยมคุณทวดก่อนกลับ”

“พี่ไปล่ะ”

“สวัสดีค่ะ”

“อย่างอแงล่ะ เดี๋ยวคุณทวดก็ได้กลับบ้านแล้ว” ชายหนุ่มยกมือกุมหัวคนตัวเล็กตรงหน้าแล้วเขย่าเบามือด้วยความเอ็นดูก่อนจะหันหลังกลับออกไป 

ไหมพราวงามยังคงมองตามหลังชายหนุ่มตาละห้อย ทว่าริมฝีปากบางก็เผลอฉีกยิ้มออกมาดื้อๆ ทั้งที่ยังคงมีน้ำตาคลอเบ้าเพราะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอบอุ่นและห่วงใยที่ปฐวีนั้นมีให้ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอชื่นชมผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร

“ตัวไปคนเดียวได้ใช่ไหม ให้พนักงานคนอื่นไปเป็นเพื่อนได้รึเปล่า”

“เค้าไปได้ อยากท้าทายตัวเองด้วย ตัวไม่ต้องห่วงเค้าหรอก อยู่ทางนี้ก็ดูแลคุณทวดดีๆ ล่ะ”

“เค้าจะดูไม่ให้คลาดสายตาเลย”

“ดีมาก”

พิมแพรทองคิดถึงบทสนทนาที่คุยกับไหมพราวงามเมื่อช่วงเช้ามืดก่อนที่เธอจะเดินทางออกไปยังสนามบิน หากไม่เกิดเรื่องเสียก่อนการมาเจรจาการค้ากับลูกค้ารายใหญ่ครั้งแรกเธอคงได้มาพร้อมกับไหมพราวงาม ที่บอกว่าการมาคนเดียวคือการท้าทายเป็นคำปลอบใจไม่ให้ไหมพราวงามรู้สึกผิดที่ไม่ได้มากับเธอต่างหาก พูดตามตรงแม้นจะเหยียบผืนแผ่นดินทางใต้ของประเทศไทยแล้วเธอก็ยังมีอาการประหม่าอยู่มาก

ยิ่งลูกค้ารายใหญ่โอนมัดจำการสั่งผลิตสิ้นค้ามาให้บริษัทก้อนโตเธอก็ยิ่งกลัวว่าการเจรจาคุยงานครั้งนี้เธอจะทำได้ไม่ดี

“เฮ้อ...ทำไมต้องเจาะจงว่าขอคุยกับดีไซน์เนอร์ด้วยนะ” พิมแพรทองพึมพำขณะนั่งจิบกาแฟในร้านคาเฟ่ใกล้กับท่าเรือ ตอนนี้เธอกำลังรอเรือมารับเพื่อที่จะข้ามไปยังเกาะส่วนตัวของลูกค้า สีหน้าตอนนี้ยังเต็มไปด้วยความแปลกใจเพราะปกติที่เธอเจอมาการเจรจาการค้าใหญ่ๆ ก็มักจะเป็นหน้าที่ของระดับผู้บริหาร ทว่าครานี้ลูกค้าของบริษัทเธอเลือกที่จะขอคุยกับคนออกแบบเสื้อผ้าโดยตรง นับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอพอสมควร

“คุณแพรใช่ไหมครับ”

สาวเจ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีคนเข้ามาทักขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ เธอรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้และส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ปิดหน้าปิดตามิดชิดด้วยโม่งสีดำลสวมหมวกแก๊ปสีดำ “อ๋อ...ใช่ค่ะ”