Chapter 2

'พี่ลีโอจะกลับยัง ผมรออยู่หน้าบ่อนเนี่ย' เสียงปลายสายแผดลั่นจนลีโอต้องเอาโทรศัพท์ออกห่าง 

"เออ จะกลับแล้วเนี่ย มือไม่ขึ้นเลยห่า" จิ๊ปากหงุดหงิดก่อนวางสาย นี่มันวันอะไร อุตส่าห์ได้เครดิตมาจากบ่อนนี่ตั้งห้าหมื่น แต่เพียงกระพริบตามันก็ละลายหายไป

"ทำไมมึงไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนวะกริมม์" ลีโอออกมานอกบ่อนก็เอ่ยถามพลางไล่สายตามองคนตรงหน้า "รู้ว่าแต่งแล้วสวย แต่ไม่ต้องขนาดนี้ไหม"

"ก็รีบไง และถึงไม่แต่งงี้ผมก็สวยมาก ๆ แล้วเหอะ" กริมม์ฉีกยิ้มก่อนออกเดินนำผู้พี่ไปรอโบกแท็กซี่

"ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา?"

"พี่ไม่รู้เหรอ เวลาผมมารับพี่คนอื่น ๆ เขาชอบนินทากัน"

"นินทาเรื่อง?"

"ก็...คนนั้นโคตรสวย แต่แฟนหน้าอย่างกับแย้ อันนี้ผมยกตัวอย่างนะพี่"

"ไอ้เด็กห่า! เรื่องอะไรมาหลอกด่ากูเนี่ย" ลีโอสบถก่อนจะดีดหูญาติผู้น้องไปหนึ่งที 

กริมม์กุมใบหูตัวเองหน้ามุ่ย "นอกจากเป็นผีพนันแล้วยังชอบรังแกคนอื่นอีก แบบนี้ไงถึงไม่มีแฟน"

"กูไม่หาเองต่างหากเว้ย พวกผู้หญิงมีแต่งี่เง่า อยู่กับคาสิโนสบายใจกว่า"

"แล้วคาสิโนก็พาหมดตัว เหอะ!" กริมม์ส่ายหัวระอา ข้ออ้างของพี่ชายทั้งนั้น จริง ๆคือไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากฝากอนาคตด้วยต่างหาก

—————

สองวันต่อมา

หัวหน้าแกงค์แบล็คลิสต์ที่รอบข้างรายล้อมไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ก็ไม่วายต้องประสบกับความเหงาได้เฉกเช่นคนทั่ว ๆ ไป

เขาจึงเลือกมาผ่อนคลายยังร้านที่ไม่มีคนรู้จัก เพราะความเบื่อหน่ายกับการต้องปั้นหน้ายิ้มเมื่อมีคนเข้าหา 

"บอสจะเอาเด็กนั่งเป็นเพื่อนไหมครับ? " ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามเมื่อเห็นผู้เป็นนายเอาแต่นั่งถอนหายใจ

"เอามาก็ดี แต่เลือกหน้าตาหน่อยแล้วกัน แล้วแบบที่งี่เง่าๆ นี่ไม่ต้องเลยนะ เบื่อ"

"ทราบครับ" โทมิรับคำก่อนจะหันไปสั่งกับบริกร

ไม่นานนักเด็กที่สั่งไว้ก็มา และในที่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเบอร์หนึ่งของร้านอย่าง 'กริมม์'

"สวัสดีค่ะพี่...?" กริมม์ยกมือไหว้ก่อนแสดงสีหน้าฉงน คน ๆ นี้ไม่ใช่ลูกค้าประจำ หน้าก็ไม่คุ้น 

"ฉันชื่อแกสตัน" เขาเหลือบสายตาสบกับนัยน์ตาหวานก่อนเผยรอยยิ้ม "นั่งก่อนสิ" เมื่อเจ้าของโต๊ะอนุญาต ร่างสะโอดสะองราวหญิงสาวก็ทรุดลงนั่งด้วยท่าทางนุ่มนวล

"หนูชื่อกริมม์นะคะ" เขาบอกก่อนเติมเหล้าให้ลูกค้าผู้มีใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้าน ยิ่งได้พิจารณาในตัวผู้ชายคนนี้ยิ่งทำให้กริมม์ข้องใจ ทำไมคนแบบนี้ถึงเลือกนั่งร้านระดับกลาง อันที่จริงคนอย่างเขานั่งร้านหรูกว่านี้ได้สบายมาก 

"ถามจริงนะ เธอเป็นกระเทยเหรอ? " ความหล่อเต็มสิบ แต่ปากหมาทะลุร้อย แต่ถึงอย่างนั้นกริมม์ก็ยังฉีกยิ้มเอาอกเอาใจเขาต่อ

"คือหนูมีฮอร์โมนเพศชายเยอะน่ะค่ะ เลยดูเหมือนผู้ชายไปหน่อย" นี่คือคำแก้ตัวที่เขาใช้เป็นประจำ อย่างไรก็ตามจะให้แขกรู้เพศสภาพที่แท้จริงไม่ได้เด็ดขาด

"เข้าใจแล้ว แต่ยังดีที่หน้าเธอหวาน มันพอหักล้างกันได้"

"ค่ะ ดื่มเหล้าก่อนนะคะ" กริมม์ป้อนเหล้าแกสตันแก้วแล้วแก้วเล่า แต่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะเมา กลับเป็นเขาที่รู้สึกเวียนหัวเพราะแสงไฟและกลิ่นเหล้าแทน

"เธอ...!" แกสตันเท้าคางพลันหันหน้าไปทางกริมม์ 

"คะ?"

"ฉันถูกใจเธอจริง ๆนะ ขึ้นห้องกับฉันไหม? อยากได้เท่าไหร่ฉันจะให้"

"หา!" พูดตรงเกินไปแล้วไอ้บ้าเอ๊ย! ตัวก็ไม่อยากเปลือง ส่วนเงินก็อยากได้ เอาไงดี

"ว่าไง ฉันความอดทนต่ำนะ รีบคิดสิ"

"หนูโดนหลอกมาเยอะแล้วนะคะ ถ้าพี่พูดจริง ขอมัดจำก่อนได้ม้าา" ปลายนิ้วเรียวไล้ตามขอบเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมเผยให้เห็นแผงอก ริมฝีปากบางกระซิบแผ่วที่ใบหูอย่างออดอ้อน

แกร๊ก!

แกสตันกระตุกยิ้มก่อนจะควักปืนออกวางบนโต๊ะแทน

ดวงตาสวยเบิกกว้างพลันกลืนน้ำลายลงคอ 'เดี๋ยวนะ มันพกของแบบนี้ผ่านการ์ดร้านกูมาได้ไง้!!'

"ฉันไม่ยอมเสียเปรียบใครหรอกนะ และก็ไม่เอาเปรียบใครเหมือนกัน เธอเข้าใจใช่ไหม"

"ค...ค่ะ" กริมม์ยิ้มแหย ไม่กล้าแม้แต่จะปาดเหงื่อที่แย่งกันผุดไหลตามไรผม เด็กหนุ่มคิดไม่ตกว่าจะเอาตัวรอดอย่างไรดี คนที่คอยเป็นไม้กันหมาอย่างลีโอก็ดันมาหยุดซะอีก

"เธอจะไม่ไปก็ได้นะ แต่ฉันบอกไว้ก่อนว่าไม่เคยมีใครที่ฉันเล็งแล้วรอดมือฉันไปได้ ถ้าเธออยากลองก็โอเค ฉันยินดี"

คำพูดเหมือนให้อิสระทางความคิดแต่จริง ๆ มันคือคำขู่ดี ๆ นี่เอง 'จะมายินดงยินดีอะไร กูไม่ยินดีกับมึงหรอกเว้ย กูยังมีแม่ต้องเลี้ยงดูนะ'

"งั้นอีกห้านาทีหนูขึ้นไปหาพี่นะคะ ขอเวลาแต่งตัวก่อน" ว่าแล้วกริมม์ก็ลุกพรวด แต่ก็ไม่ไวไปกว่าแกสตัน เขาคว้าข้อมือบางไว้ เอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ทำคนตัวเล็กขนลุกเกรียว

"จำไว้ อย่าคิดหนี..." 

ฝ่ายกริมม์แม้กลัวคำขู่ของแกสตัน แต่ไม่ทำให้กลัวไปมากกว่าความลับจะถูกเปิดโปง เพราะนอกจากพนักงานในร้านแล้วก็ไม่มีใครรู้เรื่องเพศสภาพของเขาเลย

คิดได้อย่างนั้นจึงรีบเก็บอุปกรณ์แต่งตัวใส่กระเป๋าเป้ จัดการแปลงโฉมกลับไปเป็นเด็กผู้ชายปอน ๆ คนเดิม แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไปเงียบ ๆ 'บ๊ายบายนะครับคุณแกสตันสุดหล่อ'

แกสตันเดินวนไปมาภายในห้องพักชั้นบนของร้านนี้อยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ทำไมเด็กคนนั้นถึงยังไม่รีบขึ้นมา คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าปล่อยให้เขารอ

ความอดทนมาเฟียหนุ่มไม่ได้สูงนัก เขาเปล่งเสียงเรียกมือขวาที่รออยู่หน้าห้องทันที

"โทมิ!"

"ครับ"

"ลงไปดูเด็กฉันที" 

โทมิเดินลงไปหาตัวกริมม์ตามคำสั่ง แต่เขาก็พบว่า เด็กคนนั้นหนีกลับไปแล้ว 'ทำไมถึงได้คิดสั้นขนาดนี้นะ'

"เด็กข้างล่างบอกว่าเด็กที่ชื่อกริมม์กลับบ้านไปแล้วครับ" 

"หึ! จะเอางี้ใช่ไหมคนสวย ได้เลย!" แกสตันคว้าเสื้อเชิ้ตบนเตียงที่ถอดออกไปก่อนหน้านี้กลับมาสวมก่อนเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"หาที่อยู่เด็กนั่นมาให้ได้ ให้เวลาครึ่งชั่วโมง" เขาบอกก่อนพาตัวเองเข้าไปนั่งรอโทมิในรถเบนซ์คันหรู 

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โทมิก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาพร้อมยื่นกระดาษที่อยู่กริมม์มาให้ 

"หือ?" ทันทีที่บอสหนุ่มเห็นรายละเอียดที่อยู่ เขาก็แสยะยิ้ม "เธอหนีฉันไม่รอดหรอกน่า คนสวย"