Chapter 3

ทันทีที่ไขกุญแจห้อง เขาก็ถอนหายใจก่อนจะบ่นผู้เป็นพี่ "นอกจากติดพนันยังติดเหล้าอีกเหรอ" เหวี่ยงเป้ลงบนโต๊ะกินข้าวก่อนนั่งลงข้าง ๆ ลีโอ

"ก็แค่เครียดนิดหน่อย" ลีโอถูฝ่ามือกับขมับถี่ ๆ "แต่พูดไปมึงก็ไม่เข้าใจ เผลอ ๆด่ากูซ้ำอีก"

กริมม์หน้ามุ่ย ไม่ค่อยสบอารมณ์กับการถูกมองในแง่ร้ายแบบนั้น 

"แล้วทำไมวันนี้กลับเร็วจัง เพิ่งตีหนึ่งเอง"

"ลูกค้าชวนไปนอนอะดิ มอมเหล้าก็แล้วมันยังไม่หลับ ก็เลยหนีออกมาเนี่ย"

"เฮียไม่ว่าเหรอวะ"

"ผมบอกเฮียว่าพรุ่งนี้ผมมีสอบเช้า เฮียก็ไม่ว่าอะไรนะ"

"อ๋อ...เออ งั้นมึงก็ไปนอนก่อนเหอะ เดี๋ยวกินเหล้าหมดนี่แล้วกูค่อยไปนอน"

"ครับ" กริมม์พยักหน้ารับก่อนเดินเข้าห้องตัวเองไป จัดแจงเก็บเงินที่ได้จากการทำงานไว้ในกล่องเหล็ก เพื่อไว้โอนให้แม่พรุ่งนี้เช้า 

กระทั่งเด็กหนุ่มอาบน้ำเสร็จพี่ชายก็ยังไม่ตื่น เขาจิ๊ปากแล้วเข้าไปลากร่างอีกฝ่ายให้ไปนอนในห้องตัวเอง

นำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เผื่อจะช่วยให้สร่างเมาเร็วขึ้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องมาดูแลลีโอ แม้ได้ชื่อว่าเป็นลูกผู้พี่แต่กลับไม่เคยทำตัวสมอายุ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม

Trrr

กริมม์เหลือบดูหน้าจอโทรศัพท์ของลีโอก่อนขมวดคิ้ว ดึกดื่นป่านนี้ใครโทรมากัน แต่ในที่สุดก็ปล่อยให้โทรศัพท์มันแผดเสียงอยู่อย่างนั้นเพราะเป็นเบอร์ไม่คุ้น 

ในยามรุ่งเช้า หลังกริมม์แต่งตัวเสร็จก็เดินเข้าห้องลีโอเพื่อปลุกเขาให้ตื่นไปเรียน ทั้งที่ตะเบ็งเสียงจนแสบคอ แต่ผลที่ได้คือ..

"งืมๆ คร่อก"

"พี่ลีโอโว้ย!! ไม่ตื่นผมจะไปแล้วนะ! "

"เออ ๆ ไปเหอะ เดี๋ยวกูตามไป" 

กริมม์ถอนหายใจพลางคิดในใจว่า ‘ช่างหัวมึงเถอะ’ แล้วพาตัวเองไปเรียน ยังไงซะเรื่องของลีโอก็เป็นสิ่งที่เจ้าตัวต้องรับผิดชอบเอง ตัวเขาทั้งต้องทำงาน ทั้งเรียนก็แทบไม่มีเวลาประเคนความสุขให้ตัวเองแล้ว ทำไมต้องมาเคี่ยวเข็ญไอ้แก่ที่ไม่มีหัวคิดนี่ด้วย

—————

"บอสครับ ลีโอมันไม่ใช่เจ้าของร้านเหล้าครับ มันเป็นแค่เด็กเสิร์ฟ" โทมิรายงานข่าวที่เขาได้รู้มาให้แก่แกสตัน

"งั้นเหรอ?" ใบหน้าหล่อร้ายแค่นแสยะยิ้ม "ก่อนจะให้เครดิตมันพวกมึงไม่ได้เช็คให้ดีเหรอ?"

"ความผิดผมเองครับ"

"ไม่หรอก ที่จริงต้องให้รางวัลแกด้วยซ้ำโทมิ" โทมิก้มหน้าเตรียมรับการลงโทษจากผู้เป็นนาย แต่พลันเขาก็ขมวดคิ้วฉงน

"บอสหมายความว่าไงครับ"

"ตอนนี้ไอ้ลีโอยังไม่ติดต่อคืนเงินใช่ไหม? "

"ครับ ผมให้ไอ้แซมโทรหาตั้งแต่เมื่อวาน จนวันนี้มันยังไม่รับสายเลยครับ"

ขณะเดียวกัน ลูกหนี้นามว่าลีโอเพิ่งตื่นขึ้นมาในช่วงสาย เขาหยิบมือถือดูก็ต้องตกใจหน้าซีดเผือด เบอร์แปลกโทรเข้าเป็นพันมิสคอล ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นไอ้บ่อนนั่น นี่แหละสาเหตุที่ทำให้เขาเครียดจนต้องพึ่งเหล้า

"จะเอาเงินจากไหนไปให้มันวะเนี่ย" เจ้าตัวเดินวนไปมาภายในห้องด้วยคิดไม่ตก ครั้นจะขอพึ่งแม่ตัวเองก็ดูไร้ประโยชน์ แม่เขาไม่มีเงินขนาดนั้น กริมม์ก็...ใช่สิ กริมม์มี

เขาลุกพรวดวิ่งไปหาน้องอีกห้องนึงทันที แต่ตอนนี้คือเวลาเรียนของกริมม์ ลีโออับจนหนทาง เขาเลือกใช้วิชาโจรค้นข้าวของในห้องเพื่อหาเงินที่น้องชายซ่อนไว้

ลีโอนั่งถอนใจหมดอาลัยตายอยาก ก่อนเหลือบเห็นลิ้นชักข้างเตียง เจ้าตัวคลานพรวดไปลองเปิดดูก็พบว่ามันล็อค

"เปิดไม่ได้ก็งัดสิวะ" งัดอยู่พักใหญ่จนล็อคลิ้นชักหลุด เขาก็พบกับกล่องเหล็กเก่า ๆ ในนั้นมีเงินอยู่เกือบ ๆห้าพัน ยังไงก็ไม่พอใช้หนี้หรอก แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาหนีไปได้ไกลพอสมควร

คิดได้ดังนั้นพลันเก็บข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าแล้วออกไปจากห้องทันที ทิ้งไว้เพียงมือถือกับรูปถ่ายไว้ให้น้องชายดูต่างหน้า 

เข็มนาฬิกาเคลื่อนตัวไปตามจังหวะเวลาที่กริมม์คิดว่ามันปกติสุขเช่นทุกวัน กระทั่งกลับมาถึงห้อง ความจริงกระแทกหน้าอย่างแรงจนแทบเป็นลม สภาพห้องเหมือนโดนพายุไต้ฝุ่นถล่ม ทั้งเสื้อผ้าและข้าวของกระจัดกระจายไปหมด

'เงิน'

ร่างกายไวกว่าสมองจะประมวลผลเสร็จสิ้นด้วยซ้ำ เขาก็วิ่งพรวดไปดูลิ้นชัก แข้งขาเรียวอ่อนยวบ สุดท้ายก็เหลือเพียงกล่องเหล็กที่ว่างเปล่า 

ไม่ใช่เวลามามัวเศร้าโศก ลุกขึ้นเดินไปดูห้องพี่ชายทันที มีโจรเข้ามาขนาดนี้ ไอ้บ้านั่นจะเป็นยังไงบ้าง 

แต่ทว่า กริมม์ไม่ใช่คนโง่ที่จะเดาความเป็นไปไม่ออก ภายในห้องนั้นข้าวของทุกอย่างปกติดี แต่สิ่งของจำเป็นอย่างเสื้อผ้าหายไปหมด พี่ชายเขานั่นเองที่รับบทเป็นโจร 

'ขอโทษนะน้องชาย แต่กริมม์คงไม่อยากให้พี่ตายหรอกใช่ไหม' 

กริมม์คว้าโพสต์อิทหน้าตู้เย็นมาขยำทิ้งก่อนจะกระทืบลงไปซ้ำ ๆ ให้หายแค้น

"ตายได้ตายไปเลย ไอ้เวรตะไล!"

แม้เจ็บใจที่โดนหักหลัง แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อ มัวหมกมุ่นกับไอ้คนโฉดชั่วนั่นก็ไม่ได้ทำให้รายได้มันงอกเงย

กริมม์จึงใช้ทักษะหลอกล่อเงินจากกระเป๋าลูกค้าจนได้เวลาร้านปิด ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากไปรอโบกรถแท็กซี่ 

ระหว่างรอเด็กหนุ่มก็หยิบมือถือมาเล่นฆ่าเวลา แต่ไม่ทันปลดล็อคหน้าจอเขากลับเจอบางสิ่งที่น่ากลัว

"เชี่ย!" อุทานลั่นพลันเอาเครื่องมือสื่อสารออกห่างตัว กะพริบตาปริบอย่างไม่เชื่อสายตา "ผีผู้หญิงตามกูเหรอ แม่งมาจากไหนวะ"

มือที่กำโทรศัพท์สั่นระริก รวบรวมความกล้าอยู่นานก่อนหยิบมันขึ้นมาอีกหน แล้วค่อย ๆ หรี่ตาดู เมื่อเห็นสิ่งนั้นชัด ๆ พลันเบิกตาโพลง

"เชี่ยเอ๊ย! กูนี่เอง ถึงว่าผีห่าอะไรสวยขนาดนี้" ถอนหายใจโล่งอก แล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงด้วยอาการหงุดหงิด เพราะเคยชินที่เลิกงานแล้วต้องรีบไปรอลีโอทำให้เขาออกมาโดยไม่เช็ดเครื่องสำอางค์

"ก็ดี เผื่อพี่แท็กซี่เขาเห็นว่าสวยแล้วลดค่าโดยสารให้" หัวเราะไหล่กระตุก ก่อนจะหันไปเห็นกระป๋องน้ำอัดลมที่กลิ้งอยู่บนพื้น

ฟิ้ว~