Novels by Nyxie.NoX

‘ไอ้บ้าแกสตัน! ไอ้คนเวรตะไล! ไอ้ฉิบหายวายวอด! มันกล้าดียังไงมาจับกูขังไว้วะ คนมีพ่อมีแม่นะเว้ย!’"ถ้าจะด่ากูก็ช่วยเก็บแววตาหน่อย" "เหอะ! ถ้าคุณอยากให้ผมใช้หนี้คุณก็ควรให้ผมไปทำงานนะ" เด็กหนุ่มโยกคอไปมาเหนื่อยหน่าย และเกิดสงสัยว่าทำไมเรื่องแค่นี้คนโตกว่าถึงคิดไม่ได้ "ถ้ามึงหนีล่ะ คนอย่างกูไม่พลาดซ้ำสองหรอก" ทีงี้ฉลาดขึ้นมาเชียว กริมม์ลอบจิ๊ปาก เหลือบตามองบน "งั้นก็แล้วแต่ แค่แนะนำเผื่อคุณอยากได้เงินไว ๆ""กูก็อยากให้หนี้หมดไวๆ อยู่แล้ว แต่ไม่อยากให้มึงไกลหูไกลตาว่ะ""ฝังชิปผมเลยดีไหมครับ" "ก็อยากทำอยู่ แต่ฝังชิปหมามันก็แพงเอาเรื่อง" เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ๆ ไอ้หมอนี่มันครบสูตรเลยนี่หว่า ทั้งโรคจิตวิตถาร ชั่วช้าสามานย์แถมยังเป็นคนบ้าสติเสีย พระเจ้าประทานความหล่อให้มันทำไม เสียของ “มีเงินเยอะจะเสียดายทำไมครับ”"ก็ไม่อยากเสียเงินให้หมาจรจัด”‘แกล้งบ้าอาละวาดให้พินาศกันไปข้างเลยดีไหมวะ’“พรุ่งนี้กูจะให้มึงไปทำงานที่บ่อน เพื่อ ใช้ หนี้! ""ถ้าผมยืนยันว่าไม่ไป…""ตามใจ" แกสตันกระตุกยิ้ม ยักไหล่ก่อนวางปืนลงบนโต๊ะ"พรุ่งนี้ผมจะเริ่มงานทันทีครับ!" ถ้าไม่ติดว่ากลัวปืนเจาะกระหม่อม ไม่มีวันยอมเป

กริมม์ใช้มันเป็นเครื่องมือระบายความหงุดหงิดจากพี่ชาย แต่ไม่รู้ด้วยเคราะห์ซ้ำหรือกรรมซัด กระป๋องนั้นลอยละลิ่วไปกระทบชิ่งกับรถเบนซ์ที่ขับเอื่อย ๆ กันเป็นขบวน‘ไอ้เวร! รถญี่ปุ่นวิ่งเต็มถนนเสือกไม่กระเด็นไปโดนวะ’"ฉิบหาย!" อุทานเสียงหลงพลันหันซ้ายหันขวามองหาที่หลบภัย แต่ ไม่ทันเจอทางหนีทีไล่ ชายชุดดำห้าคนที่หน้าตาและบุคลิกเหมาะกับการฆ่าคนก็ลงมาจากรถนำขบวนมุ่งตรงมา"ขะ...ขอโทษค่ะพี่ หนูไม่ตั้งใจ" ดัดเสียงแหลมปรี๊ดพลางพนมมือไหว้ย่อ แต่ชายเหล่านั้นไม่พูดจากลับพุ่งมือมาหมายจะคว้าตัวร่างเล็ก เรื่องอะไรจะรอให้จับได้ เด็กหนุ่มสาวเท้าออกวิ่งรวดเร็ว แต่ไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ต้องหยุดกึกและถูกลากไปยังรถที่อยู่กลางขบวน"โอ๊ย!" เชี่ยเอ๊ย อย่ารุนแรงกับอิสตรี(ปลอม ๆ)ได้ไหมเล่า "เจ็บไหม? ""เจ็บสิวะ ถามได้" เขาหันไปตวาดพลันชะงัก แม่งเอ๊ย! กระโดดลงไปนอนกลางถนนให้รถชนตายเลยดีไหม"เมื่อคืนเธอหนีหายไป จำได้ไหม? " เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวานแต่เครือท่าทีเจ้าเล่ห์ มันไม่รู้สึกชวนเคลิบเคลิ้ม แต่ดูเหมือนรอยยิ้มฆาตกรโรคจิตมากกว่า "เอ่อ…นะ…หนูขอโทษ เมื่อคืนหนูต้องรีบกลับบ้านอะพี่ พอดีแม่ป่วย..." "แม่ป่วย?" แกสต

ทันทีที่ไขกุญแจห้อง เขาก็ถอนหายใจก่อนจะบ่นผู้เป็นพี่ "นอกจากติดพนันยังติดเหล้าอีกเหรอ" เหวี่ยงเป้ลงบนโต๊ะกินข้าวก่อนนั่งลงข้าง ๆ ลีโอ"ก็แค่เครียดนิดหน่อย" ลีโอถูฝ่ามือกับขมับถี่ ๆ "แต่พูดไปมึงก็ไม่เข้าใจ เผลอ ๆด่ากูซ้ำอีก"กริมม์หน้ามุ่ย ไม่ค่อยสบอารมณ์กับการถูกมองในแง่ร้ายแบบนั้น "แล้วทำไมวันนี้กลับเร็วจัง เพิ่งตีหนึ่งเอง""ลูกค้าชวนไปนอนอะดิ มอมเหล้าก็แล้วมันยังไม่หลับ ก็เลยหนีออกมาเนี่ย""เฮียไม่ว่าเหรอวะ""ผมบอกเฮียว่าพรุ่งนี้ผมมีสอบเช้า เฮียก็ไม่ว่าอะไรนะ""อ๋อ...เออ งั้นมึงก็ไปนอนก่อนเหอะ เดี๋ยวกินเหล้าหมดนี่แล้วกูค่อยไปนอน""ครับ" กริมม์พยักหน้ารับก่อนเดินเข้าห้องตัวเองไป จัดแจงเก็บเงินที่ได้จากการทำงานไว้ในกล่องเหล็ก เพื่อไว้โอนให้แม่พรุ่งนี้เช้า กระทั่งเด็กหนุ่มอาบน้ำเสร็จพี่ชายก็ยังไม่ตื่น เขาจิ๊ปากแล้วเข้าไปลากร่างอีกฝ่ายให้ไปนอนในห้องตัวเองนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เผื่อจะช่วยให้สร่างเมาเร็วขึ้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องมาดูแลลีโอ แม้ได้ชื่อว่าเป็นลูกผู้พี่แต่กลับไม่เคยทำตัวสมอายุ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตามTrrrกริมม์เหลือบดูหน้าจอโทรศัพท์ของลีโอก่อนขมวดคิ้ว ดึกดื่นป่

'พี่ลีโอจะกลับยัง ผมรออยู่หน้าบ่อนเนี่ย' เสียงปลายสายแผดลั่นจนลีโอต้องเอาโทรศัพท์ออกห่าง "เออ จะกลับแล้วเนี่ย มือไม่ขึ้นเลยห่า" จิ๊ปากหงุดหงิดก่อนวางสาย นี่มันวันอะไร อุตส่าห์ได้เครดิตมาจากบ่อนนี่ตั้งห้าหมื่น แต่เพียงกระพริบตามันก็ละลายหายไป"ทำไมมึงไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนวะกริมม์" ลีโอออกมานอกบ่อนก็เอ่ยถามพลางไล่สายตามองคนตรงหน้า "รู้ว่าแต่งแล้วสวย แต่ไม่ต้องขนาดนี้ไหม""ก็รีบไง และถึงไม่แต่งงี้ผมก็สวยมาก ๆ แล้วเหอะ" กริมม์ฉีกยิ้มก่อนออกเดินนำผู้พี่ไปรอโบกแท็กซี่"ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา?""พี่ไม่รู้เหรอ เวลาผมมารับพี่คนอื่น ๆ เขาชอบนินทากัน""นินทาเรื่อง?""ก็...คนนั้นโคตรสวย แต่แฟนหน้าอย่างกับแย้ อันนี้ผมยกตัวอย่างนะพี่""ไอ้เด็กห่า! เรื่องอะไรมาหลอกด่ากูเนี่ย" ลีโอสบถก่อนจะดีดหูญาติผู้น้องไปหนึ่งที กริมม์กุมใบหูตัวเองหน้ามุ่ย "นอกจากเป็นผีพนันแล้วยังชอบรังแกคนอื่นอีก แบบนี้ไงถึงไม่มีแฟน""กูไม่หาเองต่างหากเว้ย พวกผู้หญิงมีแต่งี่เง่า อยู่กับคาสิโนสบายใจกว่า""แล้วคาสิโนก็พาหมดตัว เหอะ!" กริมม์ส่ายหัวระอา ข้ออ้างของพี่ชายทั้งนั้น จริง ๆคือไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากฝากอนาคตด้วยต่าง

ทั่ก ๆ ๆ ๆ เสียงฝีเท้านับสิบดังกระทบพื้นคอนกรีตท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน ในเวลาเช่นนี้ที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน เหมาะแก่การจัดการปัญหาเงียบ ๆ แบบที่ผู้ก่ออาชญากรรมมักทำกันร่างผอมบางของผู้ที่ได้ชื่อว่าเหยื่อวิ่งกระหืดหอบปานว่าจะขาดใจตาย ทั้งสองขาไร้เรี่ยวแรงวิ่งต่อ ทว่า สมองกำชับหนกแน่น ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ห้ามหยุดเด็ดขาด'บอสครับ ตอนนี้มันวิ่งเข้าไปในซอยแล้วครับ'"ฉันรอมันอยู่" ผู้ถูกเรียกว่าบอสตอบกลับแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นสูบอย่างใจเย็น เพียงไม่นานแมลงเม่าก็บินมาหากองไฟที่กำลังลุกโชน'โง่เง่าจนวินาทีสุดท้าย'ริมฝีปากสีคล้ำจากนิโคตินยกยิ้มร้าย ดวงตาคมมองแมลงเม่าที่อ่อนแรงก่อนเปล่งเสียงทุ้มต่ำ"ไง" เขาเอ่ยเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ขุ่นมัว ไม่ต้องมีคำขู่เข็ญก็ทำอีกฝ่ายเย็นสันหลังวาบ"อึก!" เขาทรุดตัวอย่างหมดแรงลงตรงหน้าชายชุดสูทนัยน์ตาดุดัน ภายใต้ใบหน้าที่หล่อเหลาใครจะรู้ว่าชายผู้นี้น่ากลัวเพียงใด"แก...คงไม่ได้ลืมอะไรไปใช่ไหม" เขาถามพลันดีดก้นบุหรี่ทิ้งก่อนใช้ส้นรองเท้าขยี้ "...!" "แย่ละ" เกาข้างขมับด้วยด้ามปืน พลางเหลือบนัยน์ตาอย่างรำคาญกับข้ออ้างที่ได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน "ผมยังไม่มีจริง ๆคร

“งานที่ว่า…”“นายไม่อยากรู้หรอก” ทิศเหนือวิ่งตามฟาร์ไปคุกเข่าข้างโซฟาในขณะที่เจ้าของห้องกำลังทิ้งตัว“ทิศอยากรู้”“ไปนอน” เด็กดื้อไม่ยอมไป ทำตาวาวอยากรู้อยากเห็นอีก“พี่ก็รู้ว่าทิศไม่มีเงิน จ้างหน่อยนะครับ”น้ำเสียงออดอ้อนนี้กระชากใจเป็นบ้า ใจเย็นเว้ยฟาร์ ใจเย็น “จ้างได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” มุ่ยหน้าพลิกตัวพิงโซฟา แหงนใบหน้ามองฟาร์พลันถอนหายใจ รุ่นพี่เผลอยิ้มก่อนถามความสงสัยว่าทิศเหนือต้องการอะไรอีก “ไปนอนบนเตียงด้วยกันสิครับ เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก” “จะให้พี่ไปนอนด้วยนี่…กล้าเหรอ?” นี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำเตือน“ผู้ชายเหมือนกัน”“ลืมเหรอ…พี่ชอบผู้ชาย” ทิศเหนือพลิกตัวกลับ เท้าคางจ้องฟาร์อย่างเต็มตา ฉีกยิ้มกว้างส่ายหัวริก ๆ“เพื่อนสนิททิศที่เป็นแบบพี่ก็มี เคยนอนด้วยกันบ่อย ๆ ทิศก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร”ฟาร์กระตุกยิ้มกวาดขาคร่อมระหว่างร่างสันทัด โน้มใบหน้าประชิดจ้องดวงตาสุกใส “แต่พี่ไม่ใช่เพื่อนนาย กลัวไว้บ้างก็ดี”“ไม่กลัว”“นี่ท้า?” ในจินตนาการของฟาร์มันไปไกลมากแล้ว แต่เขายังยับยั้งใจได้อยู่ แม้ถูขมับเคร่งเครียดหลายครั้ง “อย่าเล่นกับใจคนเพิ่งอกหักได้ไหมทิศ ไปนอนเลย”“ทิศอยากจ้างพี่บ้างจัง” เ

“เพื่อนล่ะ”‘อ้อ! มันไปธุระครับ…ช่างเถอะ ทิศรอนิติก็ได้’“นิติหรือร้านสะดวกซื้อน่ะ นาย…สนใจไปนอนคอนโดราคาห้าล้านไหมล่ะ พี่ไม่คิดเงิน” ไม่นานทิศเหนือก็มาพร้อมกระเป๋าสัมภาระ เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวมีท่าทีประดักประเดิดซึ่งขัดกับหน้าคมเย่อหยิ่ง มันจึงเป็นความย้อนแย้งที่น่ารัก“ทิศไม่รบกวนพี่เยอะหรอก สัญญาว่าวันนี้วันเดียว” คนถูกรบกวนยิ้มบางพลางยักไหล่ไม่ถือสา รู้สึกทั้งเบาและสบายใจมากที่เด็กตรงสเปกไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้น ---------- ห้องของพี่ชายคนนี้ขนาดเล็กกว่าแต่ไม่ได้ทำให้ทิศเหนือรู้สึกอึดอัด เรื่องอื่นต่างหากที่กำลังก่อกวนใจ “แฟนพี่คงไม่มาง้อพี่ตอนนี้ใช่ไหมครับ ทิศแค่ไม่ชอบเรื่องน่ารำคาญ”“ไม่หรอก เขาไม่เคยมา”“แปลก” บ่นว่าแปลกแต่กลับนึกขึ้นได้ ทิศเหนือก็ไม่เคยพาใครเข้าห้องเหมือนกัน เพราะกลัวแม่บ้านที่แม่จ้างมาจะเอาไปฟ้องเสียหาย แค่นี้ลูกชายก็ตกระกำลำบากจะแย่อยู่แล้ว“เขากลัวคนอื่นรู้เลยต้องคบกันแบบลับ ๆ”“พี่เป็นบ้านเล็กเหรอ”“เขาแค่…อาย” ฟาร์แค่นยิ้มเยาะพลางชี้ไปยังห้องน้ำด้านนอก “ส่วนพี่จะไปอาบในห้อง”“พี่ฟาร์ ทิศ…หิว”“บะหมี่อยู่ในตู้เย็น” สองขาชะงักเมื่อเห็นแขกทำหน้าแห้งเหมือนจนปัญ

ฟาร์แค่นหัวเราะก่อนหยิบมันใส่กระเป๋าเสื้อ เขาเข้าใจดี มันเป็นวิธีที่ทำให้ใจบอบช้ำกลับมาแข็งแรงได้เร็วที่สุด“มันอาจจะได้ผลหรือไม่ได้ แต่ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองเศร้านะพี่”“อืม” เขารู้อยู่แล้ว เคยให้ซิลเข้าหาเพื่อนสนิทเพื่อช่วยปรับสภาพจิตใจหมอนั่นเหมือนกัน แต่ที่มันได้ผลเพราะทั้งคู่ถูกสเปกกันและกันอยู่แล้ว “พี่…เจอคนที่ถูกสเปกไม่บ่อยหรอก”“พี่ชอบมนุษย์ต่างดาวเหรอ หรือชอบเทวดา”“พี่ก็ชอบคนธรรมดานี่แหละ” แต่คนธรรมดาที่ว่าส่วนมาก เทิร์นตัวเองไปเป็นรุกกันหมดแล้ว“งั้นก็ไม่เห็นยาก วันนี้ไม่เจอพรุ่งนี้ก็อาจได้เจอ”ริมฝีปากที่แตะแก้วเหล้าชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตัดใจดื่มของเหลวลงคอ ไม่คิดเอ่ยตามตรงว่า ทิศเหนือ น่ะโคตรใช่ ดวงตาคมดุรับกับเส้นคิ้วหนา จมูกโด่งสันทอดยาวเอื้อให้ริมฝีปากเอิบอิ่มสีอ่อนดูโดดเด่น และเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับไปเรียนบทเดิม เขาต้องศึกษานิสัยใจคอให้ถี่ถ้วน แล้วค่อยคิดสานต่อหรือปล่อยผ่าน“ดึกแล้ว ทิศขอกลับก่อนได้ไหมครับพรุ่งนี้มีเรียน” เหลียวไปดันขวดเหล้าให้ “ทิศยกให้”“ซาบซึ้งนะ แต่พี่จ่าย” ทิศเหนือยิ้มเผล่ ชายสวมแว่นเห็นอย่างนั้นก็กระแอมไอเบา ๆ “ไม่ต้องมายิ้ม”“อ้าว! อารมณ์ดีไม่ได้เ

“แน่นะ” ยิ้มพลางพยักหน้า “งั้นขอเบอร์กับเรื่องให้ช่วยหน่อยครับ” พิมพ์เบอร์โทรเข้าเครื่องตัวเองแล้วยื่นคืนให้เด็กหน้าดุ “พี่ลาพักร้อนไว้จะไปเที่ยวกับแฟนอีกสองวันข้างหน้า แต่พอดีเกิดเรื่อง…”“แฟนพี่นอกใจ?” ดวงตาเรียวตวัดจ้องกันก่อนแค่นยิ้มไม่ถือสา “พี่ก็แค่ยกเลิก”“ไม่ได้ จ่ายไปหมดแล้วทั้งค่าห้องค่าเครื่อง เสียดายเงิน”“ถ้าผมไปด้วยพี่จะจ่ายเท่าไร” เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แต่กว่าค่าขนมจะออกก็เกือบสิ้นเดือน ระหว่างนี้เขาต้องรอด“พี่ไม่รู้เรทราคาซะด้วยสิ”“เดี๋ยวผมถามเพื่อนก่อน” แชทหาเพื่อนที่รับงานเที่ยวแล้วหันไปให้คำตอบ “มันบอกว่ากินข้าวสองชั่วโมงหนึ่งพันบวกเที่ยวสามพัน ออกต่างจังหวัดแปดพันค้างคืนหมื่นสอง”“แพงแฮะ” ฟาร์ยิ้มเร้าถอดแว่นคลึงสันดั้ง ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกแอบถ่ายรูปส่งให้คนอื่นแล้ว“แต่เพื่อนผมบอกว่า ถ้าลูกค้าหล่อต่อเหลือครึ่งราคา” อ่านข้อความตามที่เห็น แต่จงใจทำเมินข้อความที่เหลือ[ลูกค้าหล่อขนาดนี้ ถ้ามึงไม่ไปกูจะเสนอตัวเอง]“พี่ให้วันละหมื่น แค่นอนร่วมห้องไม่ต้องร่วมรัก นายว่าไง”“ถามเพื่อนก่อน…” มือหนาดันโทรศัพท์ให้เด็กหนุ่มเลิกถามคนอื่นสักที มันรำคาญลูกตา “ถ้าจะถามขนาดน

“ถ้าฟาร์อยากไปขนาดนั้นลองขอคุณท่านสิ ถ้าเขาอนุญาตผมก็จะไปด้วย” ชายผิวสีแทนใบหน้าคร้ามคมกล่าวพลางปลดนาฬิกาข้อมือวางบนโต๊ะนั่งเล่น วางมือถือไว้ข้างกันก่อนย้ายร่างขึ้นคร่อมหน้าตักแกร่งของคนรักลับ ๆ“มันอนุญาตแล้ว เดี๋ยวมันกลับมาเราก็ไปกันเลย” ปลายนิ้วไล้แก้มแผ่วเบา มืออีกข้างจับแว่นคาดผมที่ปรกหน้าแล้วดูดชิมริมฝีปากเย็นชืดก่อนผละออก “น้องแก้มเป็นไงบ้าง”“อาการดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่ช่วยพูดกับคุณท่านให้นะ แฟนใครครับน่ารักจัง” กวียิ้มกว้างจนดวงตาปิดสนิท สีหน้าสดใสผิดจากปกติที่มักไม่แสดงอารมณ์จนดูไม่น่าคบหา“ก็ไม่อยากเห็นแฟนตัวเองทำหน้าเศร้าทุกวันไง” ท่อนแขนแข็งแรงกระชับร่างสันทัด ทำท่าจะเล้าโลมก่อนการร่วมรักเช่นเคย ทว่าเสียงข้อความจากโทรศัพท์คู่ขาดังรัวไม่หยุด ฟาร์จึงเอื้อมไปหยิบมันด้วยอารมณ์หงุดหงิด“ใครเหรอฟาร์” เห็นอีกฝ่ายเงียบจนน่าใจหาย กวีเดาว่ามันไม่ใช่เรื่องดีจึงรีบแย่งของส่วนตัวคืน[ไหนโรงแรมที่นายแกไปพัก ทำไมต้องให้รอตลอด คิดว่าฉันแค่ขู่เหรอ]“มะ…มันไม่มีอะไรเลยฟาร์” มือหนาพุ่งตะปบคางมนแล้วบีบอย่างแรง ขู่เข็ญกระชากของในมือกลับไป “มะ…ไม่ใช่นะ”“หุบปาก!” ผลักตัวคนร่างบนออก สวมรอยเป็น