Novels by Nyxie.NoX

ชายหนุ่มเคาะนิ้วเป็นจังหวะขณะทอดสายตามองนาฬิกาตรงมุมโต๊ะ เสียงเพลงในผับเงียบลงได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาก็ฉวยเสื้อคลุมก่อนออกจากห้องส่วนตัวกวาดสายตามองหน้ากริมม์พลันย่นคิ้ว อีกฝ่ายกำลังยืนคุยกับใครบางคน คงจะเป็นลูกค้าคนเดียวกันจากตอนที่แกสตันเห็นจากชั้นบน รู้สึกคุ้นอย่างประหลาด เมื่อสืบเท้าเข้าไปใกล้ ๆ และได้ยิน ได้เห็นทุกอย่างแจ่มชัด เขาก็ยิ่งมั่นใจพลันกำหมัดแน่น “พี่จะไปส่งผมเนี่ยนะ”“ใช่สิ นั่งรอขนาดนี้แล้วอะ” ยิ้มตาหยีแต่พลันชะงักเมื่อเหลียวหน้าไปเจออดีตคนสนิท “ไง”“ไอ้ฟอร์ด…”กริมม์หันมองตาม หลุบตารวดเร็วเพราะสายตาคมนั้นทำเอาเสียวสันหลัง “ผมกลับก่อนนะครับ” “เดี๋ยว!” คว้าแขนเด็กคนนั้นก่อนพยักหน้ายืนยันคำเดิม “พี่ไปส่ง…”“ไม่ต้อง…” คำว่าเสือกตามหลังโดยไม่ออกเสียง แทรกตัวผ่ากลางดึงแขนกริมม์กลับมาพลางลากออกจากร้านโดยไม่เอ่ยอะไรแต่เด็กหนุ่มรับรู้ด้วยสัญชาตญาณ แกสตันกำลังไม่สบอารมณ์ คราวนี้ตนทำอะไรผิดอีก เมื่อนึกย้อนไปเส้นคิ้วก็ย่นยับ ‘มันไม่ใช่ความผิดกูซะหน่อย อยากด่าก็ไปด่าลูกค้าคนนั้นสิวะ’“เฮ้ยเดี๋ยวก่อน” เดินอาด ๆไปดักหน้าทั้งคู่ พลางยกยิ้มยียวน “เจ้าของร้านนี้ดูแลพนักงานดีนี่ห

เสียงเคาะประตูรัวดังก่อนกริมม์ต้องทำตามคำสั่งของแกสตันจริง ๆ เด็กหนุ่มผลักอกอีกฝ่ายออกแล้วพุ่งไปเปิดประตูด้วยท่าทีกระหืดกระหอบ“ครับ?” ผู้หญิงคนนั้นที่ทะเลาะกับแกสตันเมื่อวันก่อนนี่ เธอจ้องหน้าเขม็งก่อนเอียงหน้ามองเลยไปยังผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังกริมม์อยู่“มีอะไร”“ซินเอาผลตรวจมาให้ค่ะ” เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยใบหน้ากระอักกระอ่วน “ซินจะรอคำตอบนะคะ”ขณะที่เธอหมุนตัวกำลังจะก้าวออกไป แกสตันพลันเปล่งเสียงเรียกดังลั่น กริมม์เองพลอยสะดุ้งไปด้วยแล้วค่อย ๆเอาตัวเองออกจากวงสนทนาที่ตนไม่เกี่ยวข้อง“ผลตรวจของจริงแน่นะ”“จริง ๆค่ะ สามเดือนที่ผ่านมา แกสตันลืมไปแล้วเหรอคะ” “แม่งเอ๊ย!” พลันเหลียวไปทางเด็กที่นั่งพิมม์รายงานด้วยสีหน้าผิดหวัง “กลับไปก่อน ไว้จะติดต่อไป”กริมม์ค้างปลายนิ้วบนแป้นพิมม์อยู่นาน ข้องใจกับคำพูดกำกวมของคนทั้งคู่ และการที่ชายหนุ่มจ้องกันด้วยแววตาละห้อยแบบนั้น มันหมายถึงอะไร ท้ายที่สุดแล้วแกสตันก็ออกไปจากห้องนี้โดยไม่ได้ทำอะไรอย่างที่กริมม์กังวล ซึ่งก็ดี จะได้มีเวลานอนก่อนต้องออกไปทำงานช่วงเย็น เด็กหนุ่มปิดประตูห้องพลางเหล่มองห้องเจ้าของบ้าน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะขังตัวเองอยู่ใ

สีหน้ากริมม์ห่อเหี่ยวลงทันตา เดินคอตกกลับเข้าบ้านอย่างคนไร้ทางเลือกแกสตันกวาดมือสะเปะสะปะพลันดีดตัวตื่นเต็มตา ลุกพรวดจากเตียงเปิดประตูทุกบานภายในนั้นอย่างร้อนรน “หนีเหรอ”เหล่าลูกน้องมารอต้อนรับทันทีที่เห็นรถหรูคุ้นตาเข้ามายังบริเวณบ้าน เปิดประตูรถอย่างแรงและพุ่งไปหาลูกน้องคนสนิท “กริมม์อยู่ไหน”โทมิยกสองมือขึ้นพร้อมกัน พลางหลุบมองมือที่กำปกเสื้อตนเองแน่นจนสั่นก็เข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่ายอย่างดี “ใจเย็น ๆครับบอส น้องกลับมาตั้งแต่เช้าแล้วครับ”“มึงแน่ใจนะ”“ผมเปิดประตูให้เองครับ กริมม์มากับแท็กซี่ตอนเกือบตีห้าครึ่งครับ” ชัยเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสายตาคมตวัดมา “เหมือนเขาจะไม่สบาย…”ไม่ทันจบประโยค เจ้านายก็วิ่งหน้าตั้งจากไป พวกที่เหลือต่างมองหน้าอิหลักอิเหลื่อแล้วจึงแยกย้ายกันทำงานกริมม์ละมือจากแป้มพิมม์แล็บท็อป หันไปจ้องแขกไม่ได้รับเชิญหน้าฉงน “มะ…มีอะไรรึเปล่าครับ”แกสตันหอบแฮ่ก มือหนึ่งกุมท้อง อีกมือเกาะขอบประตูไว้ “เห็นไอ้ชัยบอกว่าไม่สบาย”“อ้อ แค่ตัวรุม ๆ” พลันถูกฝ่ามือเขานาบหน้าผาก ท่าทีก็ดูกังวลจนผิดปกติ “ผมกินยาแล้วครับ”“อืม ตื่นก่อนทำไมไม่ปลุก”“เห็นคุณหลับสนิทเลยไม่กล้าไง” หล

ชายคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวเดี่ยวตรงปลายเตียง กำลังดื่มด่ำกับบรั่นดีรสแรงในระหว่างทิ้งสายตากับร่างที่หลับไหลของเด็กคนหนึ่ง การทำงานในวันนี้คงหนักสำหรับอีกฝ่าย ถึงได้ทิ้งตัวทั้งที่รู้ว่าต้องนอนร่วมกับใคร“ก็อยู่แต่บ้านซะสิ” พึมพำพลางคลึงสันดั้ง สักพักก็ลุกไปหา ซ้อนตัวเบื้องหลังแล้วกอดร่างไว้หลวม ๆกลิ่นสบู่เจือจางแต่กลับส่งผลต่อแกสตันอย่างผิดปกติ หลุบมองยังแก่นกลางกายพลันถอนหายใจแล้วกระชับตัวเด็กหนุ่มแน่นขึ้น แผ่นอกที่ประชิดหลังเล็กนั่นเต้นโครมคราม ไม่แน่ใจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นความต้องการที่ยังไม่ได้รับการตอบสนองกันแน่ ชายหนุ่มล้วงเข้าภายในกางเกงนอนของตนเอง รวบแท่งร้อนแล้วขยับขึ้นลง ระหว่างซุกไซร้ลำคอขาวของอีกฝ่ายไปด้วยกริมม์สะดุ้งลืมตาเพราะได้ยินเสียงหอบหายใจ ตนพอคาดเดาได้ว่าคนเบื้องหลังกำลังทำอะไร จึงแสร้งทำเป็นหลับทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก“กริมม์ แฮ่ก…”‘อย่ามาเรียก กูหลับอยู่’ แกสตันเปิดเสื้อนอนสีกรมท่า พลันปลดปล่อยน้ำคาวใส่หลังขาว ๆจนเปรอะเปื้อนไปทั่ว ทิ้งใบหน้าซบซอกคอบางพลางสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆเด็กหนุ่มกัดฟันเก็บสุ้มเสียง พร่ำบ่นในใจว่านี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมไม่ไปป

การทำงานวันแรกของกริมม์ราบรื่นดีเพราะมีผู้จัดการอย่างโทมิคอยช่วยเหลือ เวลาผ่านไปจนถึงช่วงตีหนึ่งของวันใหม่ จะว่ายาวนานก็ใช่ จะว่ารวดเร็วก็ไม่เชิงเคลียร์ของในโซนที่ตัวเองดูแลเสร็จแล้ว เด็กหนุ่มก็หยิบของใช้ส่วนตัวมานั่งรอโทมิเคลียร์บัญชีอยู่ที่บาร์ใกล้ ๆกัน ไม่นานนักคนที่รอก็มาถึง “บอสเรียกพบน่ะ”“อ้อ งั้นผมกลับกับแท็กซี่ก็ได้ครับ”“ไม่ได้เรียกพี่” บอกพลางเผยยิ้มบาง ตนเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเพราะรู้ว่าระหว่างสองคนนี้เกิดอะไรขึ้น “พี่กลับก่อนนะ”“พี่” รวบมืออีกฝ่ายเขย่าเร่า ๆ “เขาจะทำอะไรผมรึเปล่า”โทมิเม้มปากครู่หนึ่งแล้วบอกตามตรง “พี่ว่ากริมม์รู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”“ระ…รู้ครับ” ทำตัวเชื่อง อย่าพยศ ห้ามมีปากเสียง กริมม์ย่ำเท้าเชื่องช้าขึ้นไปยังชั้นสามตามที่โทมิบอก ซึ่งชั้นนี้เป็นสำนักงานและห้องพักส่วนตัวของแกสตัน ได้ยินคำว่า ‘ส่วนตัว’ หัวใจก็เต้นตึกตักหวั่นวิตก‘ไม่รอด ไม่รอดแน่ ๆ’เคาะประตูห้องที่ติดป้าย PRIVATE กำสายกระเป๋าแน่น หลุบต่ำมองรองเท้า กัดปากอึดอัด “ไง” ทักทายพอเป็นพิธีแล้วดึงตัวเข้ามาภายในห้องพัก อีกฝ่ายหลุดเสียงฉุนเฉียวเล็กน้อย แต่เมื่อถูกสบตาสีหน้าก็พลันเรียบเฉย “แอ

ร่างกายเบาหวิวอย่างน่าเหลือเชื่อ เหล่มองซองยาเห็นว่าหายไปสองเม็ดก็พลันครุ่นคิด ตัวเองอาจจะเพลียมากจนจำไม่ได้ว่ากินยาไปแล้วล่ะมั้งพาดกระเป๋าทรงเฉียง ขยับหัวเข็มขัดก่อนรัดสายนาฬิกาข้อมือ หันดูความเรียบร้อยของชุดนักศึกษาอีกครั้งแล้วจึงออกจากห้องขาสองคู่ชะงักพร้อมกัน และเป็นกริมม์เองที่ผงกศีรษะให้อีกฝ่ายก่อนเลี่ยงออกมา ทว่า แกสตันซึ่งความตั้งใจเดิมถูกเด็กคนนั้นพับเก็บอย่างรวดเร็วทำได้แค่เรียกเสียงเหิน“ครับ”“หะ…หายดีแล้วเหรอ” “ยังแสบ ๆตรงรอยครูดกับถนน นอกนั้นปกติดีครับ” นัยน์ตาหลุบไปทางขวา ความข้องใจเรื่องเมื่อวานยังคงอยู่ แต่หากเอ่ยถาม จะมีอะไรดีขึ้นงั้นเหรอ “ผมไปเรียนก่อนนะ”“อืม” ชายหนุ่มยังอยากต่อบทสนทนาอีกเล็กน้อย “ขอเลขบัญชีหน่อยสิ จะโอนเงินให้”“ค่าอะไร”“เรื่องเมื่อวาน” เด็กหนุ่มถอนหายใจ หยิบปากกาฉีกสมุดเลกเชอร์มาเขียนสิ่งที่เขาต้องการแล้วก้าวลงบันไดไม่เร่งรีบนัก เพราะยังรู้สึกปวดแสบในหลาย ๆจุดแกสตันยังไม่ละสายตาจากแผ่นหลัง และได้เห็นว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นแสดงออกต่อกันมันต่างกับคนอื่น ๆในบ้าน ทั้งที่พวกนั้นบุคลิกดุดันน่ากลัวถ้านี่ไม่เรียกว่าจงใจกวนประสาท จะให้เรียกอะไรวะ ----

นิ้วมือที่กำลังกดอัพโหลดจ่อหน้าจอทัชสกรีนอย่างลังเล แต่สายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทควบตำแหน่งเจ้านายเด้งขึ้นมาเสียก่อน‘กวีสารภาพหมดแล้ว’“ผมเตรียมเอกสารพ้นสภาพไว้ให้แล้วครับ เดี๋ยวส่งให้ทางอีเมล์”‘ยังก่อนครับคุณฟาร์ ผมมาคิด ๆ ดูแล้วพวกเขาก็เมาทั้งคู่ กวีเองคงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง คุณเลขาบอกเองว่าน้องสาวกวีกำลังป่วยหนักจะขาดรายได้ตอนนี้ก็น่าสงสารไม่ใช่รึไง’ชายสวมแว่นเหลือบตามองบน รู้นิสัยเคลย์ดีว่าหมอนั่นใจดีกับคนอื่นเสมอ ตนเองก็ได้รับความอนุเคราะห์จากเพื่อนคนนี้ในหลาย ๆ อย่างเช่นกัน แต่ไม่ชอบใจเลยที่เคลย์กำลังใช้ความใจดีกับเรื่องนี้“งั้นรอดูเรื่องสนุกต่อจากนี้แล้วกันครับคุณท่าน” กดอัพโหลดคลิปเสียงอย่างไร้ความลังเล ในเมื่อฟาร์ถูกหักหลังแล้วยังไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ให้การกระทำต่ำช้านั่นย้อนใส่พวกมันเอง‘คนชั่วไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข’ ฟาร์เผลอกระตุกมุมปากเย้ยหยันบทพูดของตัวละครที่แจ๊สกำลังสวมบทบาท เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ‘คนเลวไม่ควรได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน’ดวงตาสีดำเคลื่อนตามร่างสันทัดที่ลิงโลดอยู่เบื้องหน้าไม่ไกล รู้สึกอยากอ้วกเต็มที ความรู

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของทิศเหนือปลุกให้ตื่นจากภวังค์ ผละตัวเองออกห่างจากฟาร์ พลันเห็นรายชื่อบนหน้าจอก็เกิดอาการใบ้กิน เหลียวมองอีกฝ่ายสีหน้ากระอักกระอ่วน“แฟนโทรมาเหรอ”“ต่อให้ทิศมีแฟนก็ไม่กลัวเท่าแม่หรอกครับ” เกร็งหน้ารอเสียงสวรรค์จากปลายสาย เป็นดั่งคาด ตนโดนสวดยับเพราะทั้งแม่บ้าน ยามและนิติพร้อมใจกันบอกหญิงแม่ว่าลูกชายหายไปจากคอนโดเป็นเวลาหนึ่งคืนแล้ว ยังเพิ่มเติมอีกว่าก่อนหน้านี้มีผู้ชายแปลกหน้าเวียนรับส่งด้วย‘กลับคอนโดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่งั้นแม่จะตัดเบี้ยเลี้ยง’“โธ่! บัตรเครดิตก็ตัดไปแล้วนี่ครับ น้องจะกินเกลืออยู่แล้วนะ” เหลือบเห็นรุ่นพี่แอบหัวเราะจึงเลี่ยงไปคุยหน้าระเบียงห้อง ไม่วายเดินตามทับถมกันอีก‘ช่วยไม่ได้ เหนือมาทำร้ายล้านสองของแม่ก่อนทำไม ไม่รู้แหละ ถ้าไม่กลับภายในคืนนี้แม่จะให้นิติไปล็อกห้อง’ อันที่จริงแค่ยึดกุญแจก็ทำให้ทิศเหนือเข้าห้องไม่ได้แล้ว หญิงแม่ดันสั่งให้เปลี่ยนรหัสประตูทุกเดือนป้องกันมิจฉาชีพโดยลืมไปว่าลูกชายอาจได้รับผลกระทบไปด้วย“ใจเย็นแม่! พรุ่งนี้น้องกลับแล้วครับ อย่าเพิ่งล็อกนะขอร้อง~”‘ทำไมกลับวันนี้ไม่ได้ ไปติดเด็กที่ไหนอีก’“น้องไม่ได้ติดเด็ก” เหล่มอ

ฟาร์จะเผลอคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วว่าเขามีใจ ทั้งที่มันเป็นแค่การประชดประสาเด็กวัยรุ่นแค่นั้น“งั้นจะให้ทิศคิดยังไง”“ยังไงก็ได้แต่ไม่ใช่การประชด อย่าทำเหมือนหึงหวงพี่ทั้งที่นายไม่ได้คิดอะไร พี่เสียเปรียบ” ผละจากโต๊ะกินข้าวหนีการทะเลาะเข้าไปสงบอารมณ์ในห้องน้ำ ทรุดนั่งบนโถสุขภัณฑ์พลันลูบข้างขมับ ไม่รู้เลยว่าทิศเหนือต้องการอะไรกันแน่ ความใกล้ชิดที่ไม่มีความรักเจือปนมันดูไม่ยุติธรรมกับคนเพิ่งผิดหวังเอาเสียเลยทิศเหนือมองประตูห้องน้ำด้วยใจจดจ่อ รอให้รุ่นพี่ออกมาเพื่อจะคุยกันให้เข้าใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะแสดงอารมณ์อย่างนั้นไปเพื่ออะไร แค่รู้สึกไม่ชอบที่ฟาร์ทำเหมือนนึกถึงคนเก่า โต้แย้งกับตัวเองพักใหญ่ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดว่าฟาร์ชอบตนเองจริง ๆ หรือแค่หวั่นไหวเพราะเพิ่งถูกทิ้งมากันแน่“พี่แค่หวั่นไหวรึเปล่า!” ร่างกำยำชะงักหันมามองคนที่นั่งที่เดิมอย่างเต็มตัว เส้นคิ้วขมวดปมใหญ่ไม่เข้าใจที่ทิศเหนือกล่าว “ที่บอกว่าชอบน่ะ เพราะเพิ่งอกหักใช่ไหม”ลอบถอนหายใจพลางกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เดินมาหา เมื่อประชันหน้ากันฟาร์ก็เปิดหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูช่องแชทจากกวีที่ไร้การตอบกลับมาตลอดหลายวัน “อยากรู้

แสร้งหัวเราะอารมณ์ดี มันไม่มีหรอกความรักที่ไม่ต้องการอะไรตอบแทน อย่างน้อยก็หวังให้อีกฝ่ายอยู่ใกล้ ๆสายตา หวังแค่ได้ดูแลอย่างดีเท่าที่คน ๆนึงจะทำให้ได้เรื่องนี้ตนเข้าใจดีและไม่ว่ากล่าวทิศเหนือหรอก น้องเป็นผู้ชายทั้งแท่ง แมนยิ่งกว่าสมรักษ์ คำสร้อย จะให้มารับรักเกย์วัยใกล้สามสิบน่ะเหรอ เพ้อเจอสิ้นดี“หญิงแม่ให้อภัยเมื่อไรทิศคงไม่ได้รบกวนพี่อีกแล้วล่ะครับ”“จริงสิ ทิศเป็นลูกเศรษฐีนี่เนอะ” รวบจานอาหารแล้วกินยาตามก่อนทำทีเป็นง่วงหาว ทิศเหนือมองแผ่นหลังนั้นพลางถอนหายใจ หายสงสัยในท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว ทว่า ข้องใจกับความรู้สึกตัวเองมากกว่า ทันทีที่โดนสารภาพตนกลับไม่มีอาการต่อต้านหรือรังเกียจเช่นที่ผ่านมาระหว่างการดื่มของมึนเมาหัวสมองก็คิดถึงแต่เรื่องฟาร์ ถ้าตัดคำยั่วยุของเพื่อนสนิทออกไป เขาเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจเหมือนเพื่อน อบอุ่นเหมือนพี่ชายแต่หากถามถึงความรู้สึกเชิงชู้…ทิศเหนือคิดว่ายังไม่มีเยื้องกายขึ้นเตียงหลังการอาบน้ำเสร็จสิ้น ดึงต้นแขนซ้ายของฟาร์ให้พลิกนอนหงายเพราะกลัวแผลถูกกดทับ“จะนอนทั้งใส่แว่นงี้เหรอพี่ฟาร์” เปลือกตาสั่นไหวแต่ไม่ยอมลืมตา ทิศเหนือจึงถือวิสาสะถอดมันวางไว้ข้างหั

เปิดดื่มใหม่อีกกระป๋องกระตุ้นให้ฝีปากกล้าขึ้น “พี่จะคอยอธิบายเรื่องแฟนกับทิศเพื่ออะไร ทิศไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ด้วยซ้ำ ไม่เห็นต้องง้อต้องใส่ใจขนาดนั้น”“พี่…” กำลังจะบอกว่าชอบอยู่แล้ว แต่ทิศเหนือพูดไม่พักให้แทรกกลางเลย“ตอนที่เจ็บตัวพี่ควรโกรธทิศสิ ไหงมาโกรธตอนทิศดื้ออะ ไม่เข้าใจ”“พูดจบยัง” ทิศเหนือพยักหน้า ฟาร์จึงลุกไปโทรสั่งอาหารและเครื่องดื่มเพิ่มก่อนมานั่งที่เดิมแต่ใกล้ชิดกันกว่าเดิม “แค่นี้ใช่ไหมที่อยากรู้”“ครับ” ดื่มของมึนเมาไม่หยุด สติเหลือน้อยเท่าไรยิ่งดี จะได้ไม่เอาแต่ฟาดงวงฟาดงาจนไม่ได้ฟังสิ่งที่อยากรู้“ถ้ารู้แล้วทิศจะยกเลิกการเป็นเพื่อนเที่ยวไหม”“ไม่ครับ ทิศไม่อยากจ่ายเงินที่พี่จงใจขูดรีด”“ยังอุตส่าห์แวะกัด”“อ้อ! ทิศอยากรู้อีกเรื่อง ถ้ากลับไปแล้ว เราจะได้เจอกันอีกไหม”“พี่อยากเจอนะ ทิศล่ะว่าไง” จู่ ๆ ท่อนแขนข้างซ้ายก็ถูกรวบพร้อมใบหน้าถูไถไปมา “เมาเร็วจังแฮะ”“ไม่เมา นี่คือภาษากายที่แปลว่าอยากเจอ”“พี่ชอบภาษากายของทิศจัง” ลูบเรือนผมสีฟ้าของน้องเบา ๆ มองดวงตาที่หลับพริ้มแสดงอาการชื่นชอบ“ตอบคำถามได้แล้วครับ พูดจาอ้อมไปอ้อมมาทิศจะหงุดหงิดแล้วนะ”“ถ้าหงุดหงิดอีกพี่ก็ง้ออีก

ฟาร์เริ่มดำเนินการออดอ้อนทันทีที่เปิดประตูห้องพัก สรรหาสารพัดข้ออ้างเพื่อล่อลวงทิศเหนือให้ลงอ่างอาบน้ำด้วยกันแน่อยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มไม่ยอม กลอุบายสิ้นคิดอย่างการใช้เงินเข้าล่อจึงถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “หนึ่งหมื่น!”“ห้ามแก้ผ้าหมด ห้ามแตะตัว ห้ามจูบ”“หวงตัวแบบนี้พี่ล่ะอย่างชอบ” ปลดกระดุมสองเม็ดแล้วนึกขึ้นได้ “ปวดแขน”“จู่ ๆ ก็อ่อนแอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเนอะ น่าแปลกใจจริง ๆ” ในฐานะลูกจ้างก็ต้องทำตามบัญชา แต่มือไม้มันเป็นอะไรของมัน สั่นอยู่นั่นแหละ “ทิศก็ถอดด้วยสิ” จิวกลางคิ้วซ้ายของทิศเหนือกระตุก ฟาร์มองต่ำลงไปอีกก็เห็นท่าทีประหม่า “ไม่ถอดได้ไหม” “สะดวกแบบนั้นก็ตามใจ” หย่อนขาลงอ่างแล้วรอดูท่าทีไม่กดดัน ทิศเหนือไม่ได้กลัวจะถูกปลุกปล้ำในนี้หรอก ยังไงเรี่ยวแรงพวกเขาก็ไม่ต่างกันมาก แต่ว่า…โตมาจนถึงตอนนี้ตนไม่เคยอาบน้ำร่วมกับใครมาก่อน ไม่ว่าเพศไหน “คือว่า ถ้าขอให้พี่ปิดตา”“เหอะ! งั้นนายก็ออกไปเถอะ พี่อาบเองได้” ตั้งใจแกล้งเขาแต่กลับหงุดหงิดจริงจังแฮะ ก็ดูทิศทำตัว…อย่างกับหนุ่มพรหมจรรย์“ไหนเมื่อกี้…”“ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้แล้วครับคุณลูกจ้าง ขอบคุณในน้ำใจที่อุตส่าห์ช่วยถอดเสื้อผ้าให้”“