Chapter 5

‘ไอ้บ้าแกสตัน! ไอ้คนเวรตะไล! ไอ้ฉิบหายวายวอด! มันกล้าดียังไงมาจับกูขังไว้วะ คนมีพ่อมีแม่นะเว้ย!’

"ถ้าจะด่ากูก็ช่วยเก็บแววตาหน่อย" 

"เหอะ! ถ้าคุณอยากให้ผมใช้หนี้คุณก็ควรให้ผมไปทำงานนะ" เด็กหนุ่มโยกคอไปมาเหนื่อยหน่าย และเกิดสงสัยว่าทำไมเรื่องแค่นี้คนโตกว่าถึงคิดไม่ได้ 

"ถ้ามึงหนีล่ะ คนอย่างกูไม่พลาดซ้ำสองหรอก" 

ทีงี้ฉลาดขึ้นมาเชียว กริมม์ลอบจิ๊ปาก เหลือบตามองบน "งั้นก็แล้วแต่ แค่แนะนำเผื่อคุณอยากได้เงินไว ๆ"

"กูก็อยากให้หนี้หมดไวๆ อยู่แล้ว แต่ไม่อยากให้มึงไกลหูไกลตาว่ะ"

"ฝังชิปผมเลยดีไหมครับ" 

"ก็อยากทำอยู่ แต่ฝังชิปหมามันก็แพงเอาเรื่อง" 

เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ๆ ไอ้หมอนี่มันครบสูตรเลยนี่หว่า ทั้งโรคจิตวิตถาร ชั่วช้าสามานย์แถมยังเป็นคนบ้าสติเสีย พระเจ้าประทานความหล่อให้มันทำไม เสียของ “มีเงินเยอะจะเสียดายทำไมครับ”

"ก็ไม่อยากเสียเงินให้หมาจรจัด”

‘แกล้งบ้าอาละวาดให้พินาศกันไปข้างเลยดีไหมวะ’

“พรุ่งนี้กูจะให้มึงไปทำงานที่บ่อน เพื่อ ใช้ หนี้! "

"ถ้าผมยืนยันว่าไม่ไป…"

"ตามใจ" แกสตันกระตุกยิ้ม ยักไหล่ก่อนวางปืนลงบนโต๊ะ

"พรุ่งนี้ผมจะเริ่มงานทันทีครับ!" ถ้าไม่ติดว่ากลัวปืนเจาะกระหม่อม ไม่มีวันยอมเป็นเบี้ยล่างไอ้บ้านี่แน่ ขู่เก่ง ขู่ยั้งหมา

ระหว่างกำลังใช้สายตาปล่อยลำแสงใส่กันอยู่ มือถือของแกสตันก็ดังขึ้น เขามองหน้าจอพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นหงุดหงิดก่อนกดรับสาย วาจาร้ายกาจถูกพ่นต่อเนื่องแทบไม่ซ้ำ “เธอบ้าหรือเสียสติ! ไม่ต้องสาระแนติดต่อมาอีก รำคาญ!!”

นั่นไม่ได้ทำให้กริมม์แปลกใจเท่ากับสงสัยว่าปลายสายนั้นเป็นใคร เธอ…ผู้หญิงใช่ไหม ก็นะ…หมอนี่หยาบคายเป็นปกติอยู่แล้วนี่นา

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมไปนอนก่อนนะ ง่วง" โกหกทั้งนั้น เขาไม่เคยนอนช่วงสองทุ่ม ที่จริงแค่เหม็นขี้หน้าแกสตันเลยหาข้ออ้างต่างหาก

"ใครอนุญาติให้มึงไปนอน กลับมานั่ง!"

"ครับ" เพิ่งรู้ว่าตัวเองว่านอนสอนง่ายก็วันนี้แหละ 

"ไปขัดห้องน้ำให้กูหน่อย "

"เอ้า! แม่บ้านก็มี…" แต่หลังได้ยินประโยคประกาศิต กลีบปากสวยพลันยกตัวเกือบหลุดสบถ

"กูเป็นใหญ่ในบ้านนี้ กูจะเลือกใช้ใครมันก็สิทธิ์กู" นัยน์ตาจับจ้องสีหน้าเบื่อหน่ายของเด็กหนุ่มพลางนึกขบขัน ปากคอเราะร้ายทั้งที่ไม่มีอำนาจต่อรองใด ๆ แบบนี้ยิ่งน่าแกล้ง

----------

หยุดการต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าของบ้าน แต่ทั้งที่เดินขึ้นชั้นสองมาไกลพอสมควรก็ไม่วายได้ยินเสียงตะโกนตามหลัง

"อีกสิบห้านาทีกูจะขึ้นไปตรวจนะโว้ย!" 

‘เออ! รู้แล้วล่ะโว้ย ค่าจ้างก็ไม่ให้ยังจะเขี้ยวอีก ไอ้หมาบ้า!’

ถึงห้องแกสตัน กริมม์ก็สำรวจนั่นนี่เผื่ออีกฝ่ายมีความลับอะไรซ่อนไว้ เขาคิดจะเอาสิ่งนี้ไปต่อรอง อย่างน้อย ๆจะได้หลุดพ้นจากการเป็นทาสในเรือนเบี้ย

แต่ผิดคาด แกสตันเป็นผู้ชายปกติทุกอย่างยกเว้นสมอง อุปกรณ์วิตถาร…ไม่มี สื่อลามก…ไม่มี 

“ผิดหวังว่ะ” บ่นพึมพำกับตัวเองแล้วหันไปจัดการกับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย 

ทว่า ห้องน้ำสะอาดเอี่ยม อย่าว่าแต่คราบตะไคร่เลย แม้แต่หยดน้ำก็ไม่มี รู้แหละว่าตัวเองโดนแกล้ง แต่มันใช่เรื่องเหรอที่ใช้ให้มาเสียแรงเล่น ๆเนี่ย

ด้วยความหมั่นไส้กริมม์เลยคว้าขวดแชมพูมาราดพื้นจนหมดขวด คิดว่าทำเท่านี้จะสาแก่ใจเหรอ ไม่มีทาง สายตาเหลือบเห็นครีมอาบน้ำจึงหยิบมาละเลงลงพื้น ต่อด้วยน้ำยาบ้วนปากเทซ้ำ 

ยังมีอะไรอีกล่ะเนี่ย โน่นไงครีมนวดผม จัดการเอามาเทไว้แถวหน้าประตูห้องน้ำ “เอวเคล็ดก็งานนี้ล่ะมึง ฮ่า ๆ”

"เฮ้ย! เสร็จยังวะ" 

แกสตันมาแล้ว กริมม์รีบเก็บหลักฐานทิ้งลงถังขยะในห้องน้ำโดยเร็ว พลันยืนรอพร้อมฉีกยิ้มหวาน "เสร็จแล้วครับ"

"ไหนดูซิ" แกสตันในสภาพนุ่งผ้าขนหนูเปลือยท่อนบน แง้มประตูดูแต่ยังไม่ก้าวเข้าไป 

"สะอาดเอี่ยมดีไหมครับ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพราย แววตาก็เชื้อเชิญให้เข้ามารับโทษแต่โดยดี

"ก็ดี แต่มึงใช้อะไรขัดห้องน้ำวะ ทำไมกลิ่นมันเหมือนแชมพูกูเลย"

"แหะๆ"

"อย่าบอกนะ...ไอ้เด็กเหี้ย! " แกสตันผลักประตูแล้วตรงปรี่เข้าไปหมายใจจะจับเด็กบ้านี่หักคอ แต่ไม่ทันถึงตัวเขาดันลื่นล้มก้นกระแทกพื้นอย่างแรง “อึก…แม่ง!”

"คุณ..! " อารามตกใจ กริมม์ค่อย ๆเดินไปฉุดมือแกสตัน หวังทำดีเพื่อลบล้างความผิด แต่พลันถูกอีกฝ่ายผลักร่างด้วยแรงโทสะ จนตัวปลิวหงายก้นจ้ำเบ้าลงในอ่างจากุซซี่

โชคดีแค่ไหนที่อ่างนี้มีน้ำอยู่ ไม่งั้นดั้งสวยที่แสนภูมิใจได้หักแน่ ๆ กว่าจะตั้งตัวให้นั่งได้ก็ทำเอาสำลักน้ำไปหลายอึก เท่านั้นยังไม่พอ ไอ้แกสตันคนวิปริตยังตามมาลงโทษกันถึงในอ่าง

"มึงกล้ามากนะไอ้เด็กเวร! " เค้นเสียงต่ำ หันไปคว้าสายฉีดก้นแล้วกดน้ำใส่หน้าหวานไม่ยั้ง 

‘เฮ้ย!! นี่มันสายฉีดขี้นะโว้ย ไอ้ผีเปรตเอ้ย!’ เหล่ามวลน้ำแย่งกันเข้าตาเข้าหูเข้าปากเต็มไปหมด จนแทบสำลักตาย

"ยอมแล้ว...แค่ก ๆ " เขายกมือป้องหน้าไว้พลันละล่ำละลักวิงวอน ทุกอย่าฃจึงยุติ เป็นครั้งแรกที่กริมม์รู้สึกผิดกับการไปแหย่รังแตน 

"ต่อไปจะซ่าอีกไหม หืม?" เขาเหวี่ยงสายฉีดก้นไว้ที่เดิมก่อนเอื้อมมือลูบเส้นผมที่ปรกหน้าของเด็กหนุ่มพลันแสยะยิ้ม เส้นคิ้วกระตุกเล็กน้อย เผลอคิดว่าหน้าตอนเปียกน้ำของหมอนี่ก็ดูดีใช้ได้

"ไม่แล้วครับ แค่ก ๆ " สาบานด้วยเกียรติลูกชายเจ๊แก้ว กริมม์จะไม่เปรี้ยวกับพี่แกสตันแล้วครับ 

"หน้ามึงตอนเปียกน้ำดูเซ็กซี่ดีว่ะ"

"อะ..อะไร" ตากลมเบิ่งกว้าง สับสนกับท่าทีอีกฝ่าย อย่าบอกว่าเกิดอารมณ์เปลี่ยวตอนนี้ ไม่ได้นะเว้ย…อ่างนี่มันแคบ 

"มึงเคยมีอะไรกับไอ้ลีโอไหม" 

"ไม่เคย ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้เป็นอะไรกับมัน " แค่คิดก็ขยะแขยงจะตายแล้ว ต่อให้ไม่ได้เป็นพี่น้องกัน แต่รู้สันดานก็เอาไม่ลง

"ถ้างั้น...ผู้ชายคนอื่นล่ะ"

"ไม่เคย ไม่เคยมีกับใครทั้งนั้นแหละ!! " ชักสีหน้าใส่กับคำถามที่โคตรไม่สร้างสรรค์นั่น

"กูก็ไม่เคย แต่อยากลอง...ลองกับมึงได้ไหม"