All Chapters of ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

'พี่ลีโอจะกลับยัง ผมรออยู่หน้าบ่อนเนี่ย' เสียงปลายสายแผดลั่นจนลีโอต้องเอาโทรศัพท์ออกห่าง "เออ จะกลับแล้วเนี่ย มือไม่ขึ้นเลยห่า" จิ๊ปากหงุดหงิดก่อนวางสาย นี่มันวันอะไร อุตส่าห์ได้เครดิตมาจากบ่อนนี่ตั้งห้าหมื่น แต่เพียงกระพริบตามันก็ละลายหายไป"ทำไมมึงไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนวะกริมม์" ลีโอออกมานอกบ่อนก็เอ่ยถามพลางไล่สายตามองคนตรงหน้า "รู้ว่าแต่งแล้วสวย แต่ไม่ต้องขนาดนี้ไหม""ก็รีบไง และถึงไม่แต่งงี้ผมก็สวยมาก ๆ แล้วเหอะ" กริมม์ฉีกยิ้มก่อนออกเดินนำผู้พี่ไปรอโบกแท็กซี่"ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนนักหนา?""พี่ไม่รู้เหรอ เวลาผมมารับพี่คนอื่น ๆ เขาชอบนินทากัน""นินทาเรื่อง?""ก็...คนนั้นโคตรสวย แต่แฟนหน้าอย่างกับแย้ อันนี้ผมยกตัวอย่างนะพี่""ไอ้เด็กห่า! เรื่องอะไรมาหลอกด่ากูเนี่ย" ลีโอสบถก่อนจะดีดหูญาติผู้น้องไปหนึ่งที กริมม์กุมใบหูตัวเองหน้ามุ่ย "นอกจากเป็นผีพนันแล้วยังชอบรังแกคนอื่นอีก แบบนี้ไงถึงไม่มีแฟน""กูไม่หาเองต่างหากเว้ย พวกผู้หญิงมีแต่งี่เง่า อยู่กับคาสิโนสบายใจกว่า""แล้วคาสิโนก็พาหมดตัว เหอะ!" กริมม์ส่ายหัวระอา ข้ออ้างของพี่ชายทั้งนั้น จริง ๆคือไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากฝากอนาคตด้วยต่าง

กริมม์ใช้มันเป็นเครื่องมือระบายความหงุดหงิดจากพี่ชาย แต่ไม่รู้ด้วยเคราะห์ซ้ำหรือกรรมซัด กระป๋องนั้นลอยละลิ่วไปกระทบชิ่งกับรถเบนซ์ที่ขับเอื่อย ๆ กันเป็นขบวน‘ไอ้เวร! รถญี่ปุ่นวิ่งเต็มถนนเสือกไม่กระเด็นไปโดนวะ’"ฉิบหาย!" อุทานเสียงหลงพลันหันซ้ายหันขวามองหาที่หลบภัย แต่ ไม่ทันเจอทางหนีทีไล่ ชายชุดดำห้าคนที่หน้าตาและบุคลิกเหมาะกับการฆ่าคนก็ลงมาจากรถนำขบวนมุ่งตรงมา"ขะ...ขอโทษค่ะพี่ หนูไม่ตั้งใจ" ดัดเสียงแหลมปรี๊ดพลางพนมมือไหว้ย่อ แต่ชายเหล่านั้นไม่พูดจากลับพุ่งมือมาหมายจะคว้าตัวร่างเล็ก เรื่องอะไรจะรอให้จับได้ เด็กหนุ่มสาวเท้าออกวิ่งรวดเร็ว แต่ไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ต้องหยุดกึกและถูกลากไปยังรถที่อยู่กลางขบวน"โอ๊ย!" เชี่ยเอ๊ย อย่ารุนแรงกับอิสตรี(ปลอม ๆ)ได้ไหมเล่า "เจ็บไหม? ""เจ็บสิวะ ถามได้" เขาหันไปตวาดพลันชะงัก แม่งเอ๊ย! กระโดดลงไปนอนกลางถนนให้รถชนตายเลยดีไหม"เมื่อคืนเธอหนีหายไป จำได้ไหม? " เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวานแต่เครือท่าทีเจ้าเล่ห์ มันไม่รู้สึกชวนเคลิบเคลิ้ม แต่ดูเหมือนรอยยิ้มฆาตกรโรคจิตมากกว่า "เอ่อ…นะ…หนูขอโทษ เมื่อคืนหนูต้องรีบกลับบ้านอะพี่ พอดีแม่ป่วย..." "แม่ป่วย?" แกสต

ไม่รอคำตอบ แกสตันเบียดตัวประชิดนาบริมฝีปากเย็นชืดกับกลีบปากที่เผยออ้าด้วยยังตกใจอยู่ เขาอาศัยจังหวะนั้นดุนลิ้นเข้าไปสลับกับกลืนกินแผ่นลิ้นนิ่มนวลแต่แข็งทื่อแผ่วเบากริมม์เผลอเคลิบเคลิ้มกับรสละมุนนั่นเข้าอย่างจัง ตอบรับสัมผัสตวัดหยอกเย้ากับอีกฝ่ายด้วยใจเต้นตึกตัก มันแปลกใหม่ แต่มันดี…ดีจริง ๆเห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มคล้อยตาม แกสตันจึงรุกหนักล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อ ค่อย ๆเลื่อนศีรษะลงมาฝากรอยไว้กับต้นคอ นั่นทำให้กริมม์ได้สติ รวบรวมเรี่ยวแรงผลักร่างล่ำสันออก ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ ก่อนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตน จับจ้องดวงหน้าหวานถามเสียงแหบพร่า "ไม่อยากต่อเหรอ" "ขอตัว" ลุกพรวดขึ้นจากอ่างแล้ววิ่งออกไปทันที แต่คงเป็นเพราะผลกรรมที่ทำไว้กับแกสตัน กริมม์ลื่นบรรดาสารพัดน้ำยาที่เป็นคนราดไว้จนหงายหลังไม่เป็นท่า"เจ็บไหม" เร่งลุกไปดูเด็กที่เพิ่งด่าว่าเปรตโดยลืมสนใจผ้าขนหนูที่ร่วงไปแล้ว"ไม่เล็กครับ เอ้ย! ไม่เจ็บครับ ๆ ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ" ไอ้สายตาพิเรนทร์ มึงจะมองสิ่งที่มันจรรโลงใจบ้างไม่ได้เลยรึไง!----------"ไอ้กริมม์ มึงไปทำอะไรมา ทำไมตาดูคล้ำ ๆ " กริมม์เงยหน้าจากหนังสือเรียนหันมาหาคนทัก “งานเยอะ ง่วง”

หมับ!"กล้านะมึง" แกสตันกระชากคอเสื้อไอ้ตัวแสบไว้พลันปิดปากทันควัน "อ่อยอู้! " ทั้งที่พยายามแหกปากดีดดิ้น เผื่อคุณตำรวจได้ยิน แต่สุดท้ายแล้ว ทุกอย่างมันเสียแรงเปล่าลากกริมม์กลับขึ้นรถพร้อมคำขู่ “ถ้ายังดื้อ กูจะขังมึงไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันจริง ๆด้วย”นัยน์ตาแป๋วสั่นระริกขอความเมตตา แต่พลันถูกผลักไสรุนแรง กริมม์จึงทำได้เพียงถอนหายใจพลางมองบาดแผลตามร่างกายตน ไม่นานนัก รถคันหรูก็จอดสนิทที่ไหล่ทาง เด็กหนุ่มคิดว่าทุกอย่างที่ตนทำไปด้วยความคึกคะนองสงบลงแล้ว ทว่า มันไม่ใช่ เจ้าหนี้คนนั้นตะปบปลายคางมนแล้วเค้นเสียงต่ำ “อย่าเสือกมีลูกเล่นอีกนะมึง”“คะ…ครับ” ความกลัวแล่นปลาบปกคลุมทั่วตัว ที่จริงควรสำเหนียกได้ตั้งแต่แรกว่าหมอนี่ไม่ใช่คนปกติ คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะมีใจโอบอ้อมให้ลูกหนี้น่ะเหรอ ไม่มีทางซะหรอกแกสตันเดินหายเข้าไปยังซอกตึกที่อยู่ไม่ห่างจากตัวรถมากนัก ในมือเขาไม่มีอาวุธ แต่ทั้งตัวมีพร้อมทั้งหมัด เท้า เข่า ศอก กระหน่ำใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งราวทุบตีหมูหมาทุกภาพอยู่ในสายตากริมม์ ขณะนั้นก็รู้สึกหายใจไม่เต็มปอด ถ้าหากยังทำตัวพยศแบบนี้แล้วคนวิตถารนั่นทนไม่ไหว คงมีสภาพไม่ต่างกันแน่“แม่งเอ๊ย…กูทำอะ

พอล็อกสองแขน สองขากลับดีดดิ้น แกสตันดุนกระพุ้งแก้ม หัวเสียสุด ๆแต่พยายามข่มอารมณ์ เหล่เห็นเข็มขัดนักศึกษาพลันผละไปฉวยไว้เมื่อหันกลับมา ไอ้เด็กเปรตนั่นกำลังสวมเสื้อผ้าร้อนรน ชายหนุ่มเหลือบมองบนพลางโคลงศีรษะไปมา พุ่งกระชากร่างนั้นเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง เบี่ยงกายขึ้นคร่อม ใช้เข็มขัดตรึงข้อมือกริมม์ไว้กับหัวเตียง“เก่งให้เหมือนปากหน่อยดิวะ!!” “ก็มันกลัวนี่โว้ย!!!” ตะคอกลั่น อีกฝ่ายชะงักค้าง เด็กหนุ่มเองก็เช่นกันแต่เพียงเสี้ยววิ เหตุการณ์นั้นดำเนินต่ออย่างรวดเร็ว ท่อนนิ้วแกสตันยัดเยียดบดเบียดช่องร้อนของกริมม์ในจังหวะเนิบนาบ พลางโลมเลียลำคอขาวส่งเสียงครางเครือทั้งที่หลับตาหนีคนตรงหน้า แต่ประสาทสัมผัสทางกายกลับแจ่มชัด หัวใจเต้นโครมครามจนหวั่นว่ามั