เข้าสู่ระบบแชร์
Chapter 4
วันที่เผยแพร่:
2026-08-22 14:26:48กริมม์ใช้มันเป็นเครื่องมือระบายความหงุดหงิดจากพี่ชาย แต่ไม่รู้ด้วยเคราะห์ซ้ำหรือกรรมซัด กระป๋องนั้นลอยละลิ่วไปกระทบชิ่งกับรถเบนซ์ที่ขับเอื่อย ๆ กันเป็นขบวน
‘ไอ้เวร! รถญี่ปุ่นวิ่งเต็มถนนเสือกไม่กระเด็นไปโดนวะ’
"ฉิบหาย!" อุทานเสียงหลงพลันหันซ้ายหันขวามองหาที่หลบภัย แต่ ไม่ทันเจอทางหนีทีไล่ ชายชุดดำห้าคนที่หน้าตาและบุคลิกเหมาะกับการฆ่าคนก็ลงมาจากรถนำขบวนมุ่งตรงมา
"ขะ...ขอโทษค่ะพี่ หนูไม่ตั้งใจ" ดัดเสียงแหลมปรี๊ดพลางพนมมือไหว้ย่อ แต่ชายเหล่านั้นไม่พูดจากลับพุ่งมือมาหมายจะคว้าตัวร่างเล็ก
เรื่องอะไรจะรอให้จับได้ เด็กหนุ่มสาวเท้าออกวิ่งรวดเร็ว แต่ไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ต้องหยุดกึกและถูกลากไปยังรถที่อยู่กลางขบวน
"โอ๊ย!" เชี่ยเอ๊ย อย่ารุนแรงกับอิสตรี(ปลอม ๆ)ได้ไหมเล่า
"เจ็บไหม? "
"เจ็บสิวะ ถามได้" เขาหันไปตวาดพลันชะงัก แม่งเอ๊ย! กระโดดลงไปนอนกลางถนนให้รถชนตายเลยดีไหม
"เมื่อคืนเธอหนีหายไป จำได้ไหม? " เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวานแต่เครือท่าทีเจ้าเล่ห์
มันไม่รู้สึกชวนเคลิบเคลิ้ม แต่ดูเหมือนรอยยิ้มฆาตกรโรคจิตมากกว่า "เอ่อ…นะ…หนูขอโทษ เมื่อคืนหนูต้องรีบกลับบ้านอะพี่ พอดีแม่ป่วย..."
"แม่ป่วย?" แกสตันเลิกคิ้วแค่นหัวเราะหึ "อย่าแช่งแม่ตัวเองงี้สิ มันบาปนะ"
‘หน้าอย่างนี้รู้จักบาปบุญด้วยเหรอ ทั้งชีวิตนี้เคยเข้าวัดรึเปล่าเหอะ’
"เอ่อ..หนูขอโทษที่หนีพี่นะคะ แต่พี่ยังไม่ได้ให้เงินหนูมา งั้นเอาเป็นว่าหายกันเนอะ" หว่านล้อมด้วยสุ้มเสียงแผ่วระรื่นหู เมื่ออีกฝ่ายเผลอ “กูไปก่อนล่ะเว้ย!”
ประตูรถถูกเปิดอีกครั้งเตรียมหนีดั่งคิด แต่จังหวะที่ประตูอ้าออกสายตาดันไปปะทะเข้ากับวัตถุดำด้านที่เหน็บเอวลูกน้องแกสตันพอดี ร่างกริมม์แข็งทื่อ ค่อยตั้งสติและกลับมานั่งสงบเสงี่ยมดั่งเดิม
"ก็ได้ เรื่องนั้นถือว่าหายกัน แต่ฉันยังมีอีกเรื่องต้องคุยกับเธอ" แกสตันควักรูปใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อก่อนยื่นให้ดู
"...!" คุ้นมาก ๆ คุ้นเหมือนไอ้ลีโอเวรตะไลนั่น ขอทีเถอะ ขออย่าให้มันหาเรื่องเดือดร้อนอะไรมาให้อีก
"เธอรู้จักเขาใช่ไหม? "
"เอ่อ...ไม่" ตั้งใจตัดพี่ตัดน้องกับคนชั่วช้านั่นไปแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้ถือว่าเขาไม่ได้โกหก
"อย่าโกหก เพราะฉันไม่ใช่คนใจดี.."
"รู้..รู้จักค่ะ" น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นทำให้ลิ้นไม่มีกระดูก
"แล้วเธอพอจะรู้ไหมว่ามันอยู่ไหน"
"ไม่รู้ค่ะ มันเพิ่งขโมยเงินหนูไป มือถือก็ไม่เอาไป หนูติดต่อมันไม่ได้เหมือนกัน" ตาหวานกะพริบปริบ ๆ ร้องขอความเมตตาโดยไม่เปล่งเสียง
"เหรอ.." แกสตันเลิกคิ้วเหมือนใช้ความคิดก่อนจะสั่งคนขับรถ "ออกรถ! "
"หา! อ้าว แล้ว..แล้วหนูล่ะ? " แล้วกูล่ะ มึงจะพากูไปหนายยยยย
"เธอก็ต้องไปกับฉันไง"
"ไปทำไม! " ไม่ได้อยากไป กริมม์อยากกลับบ้าน!
"ในเมื่อเธอโกหกฉันเพื่อให้มันปลอดภัย เธอก็ชดใช้หนี้แทนมันซะ!"
"ไอ้ลีโอมันไม่ใช่แฟนกู๊! " เด็กหนุ่มตะโกนลั่นรถ พยายามสร้างความรำคาญให้อีกฝ่ายมากที่สุด
"หุบปาก! นั่งไปเงียบ ๆ ก่อนที่ฉันจะตัดลิ้นเธอ!! "
หงับ! ปิดปากอัตโนมัติ
----------
แกสตันกระชากตัวกริมม์ลงจากรถเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ที่แห่งนี้คราคร่ำไปด้วยชายชุดดำ ใบหน้าโหดเหี้ยมดูน่ากลัวยิ่งกระตุ้นให้คนแปลกหน้าเริ่มขวัญหนีดีฝ่อ
‘ไอ้บ้าแกสตันพากูมาทำอะไรที่นี่ หั่นชิ้นส่วนขายเหรอ แม่ง…ขอร้องเหอะ ถ้าจะขายก็ขายกูยกเซ็ทได้ไหม มัวแยกชิ้นเสียเวลานะเว้ย!!’
"จำไว้อย่าง…ที่นี่เป็นที่ของฉัน ถ้าขืนเธอทำอะไรขัดหูขัดตาฉัน แม้แต่ชื่อเธอก็จะไม่ปรากฏในกรมทะเบียนราษฎร์ จำไว้!"
‘พ่อมึงเป็นนายอำเภอรึไง มีสิทธิ์ไรมาลบชื่อชาวบ้านเขา แล้วนี่มันเรื่องอะไร มันความซวยอะไรของกู!!!’ ถึงในใจจะด่าไปแล้วเป็นล้านรอบ แต่กริมม์ก็ปิดปากเงียบปล่อยให้อีกฝ่ายลากไปตามอำเภอใจ แต่ดวงตากลมเอ่อด้วยม่านน้ำตา
แกสตันเหวี่ยงกริมม์ลงบนเตียงขนาดคิงส์ไซส์ภายในห้องสุดหรู แต่เขาไม่มีเวลามาตื่นตาตื่นใจกับอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ไอ้คนบ้าวิตถารนั่นกำลังถอดเสื้อตัวเองออกแล้วคร่อมร่างเขาพร้อมตรึงแขนไว้
นัยน์ตากลมยิ่งเบิกกว้าง พลันร้องแรกแหกกระเชอทันที "เฮ้ยเดี๋ยว! พี่จะทำอะไร! "
"หึ! " แค่นเยาะหยันกับคำถามแสนซื่อ "ผู้ชายคร่อมผู้หญิงแบบนี้ เธอคิดว่าจะทำอะไรล่ะ"
"แต่...เฮ้ย!" กำลังจะบอกออกไปว่าตัวเองก็มีไอ้นั่นเหมือนมัน แต่อีกฝ่ายไม่รู้เก็บกดมาจากไหน แสยะยิ้มเสี้ยววิพลันซุกไซร้ต้นคอขาวอย่างหื่นกระหายและกระชากเสื้อในเวลาเดียวกัน
"เห้ย! ผะ…ผู้ชาย! " แกสตันผงะก่อนถอยร่นออกห่างตัวกริมม์รวดเร็ว
"..." ยังไม่หายจากอาการอกสั่นขวัญแขวน ท่าทีของแกสตันก็ทำให้เกือบหลุดขำ ก็อีกฝ่ายเล่นช็อกตาค้าง ปากพะงาบ ๆอยู่อย่างนั้น
"มึง... ไอ้ลีโอส่งมึงมาใช่ไหม แล้วมึงเป็นใคร แล้วกริมม์แฟนมันล่ะ"
"ทีละคำถามได้ไหม พี่ลีโอไม่ได้ส่งผมมา ผมชื่อกริมม์ กริมม์ไม่ใช่แฟนพี่ลีโอ ชัดนะครับ "
"กูไม่เชื่อ! มึงอยู่กับมันตลอดเวลา แบบนี้มึงจะไม่ใช่แฟนมันได้ไง "
กริมม์หรี่ตาพลันถอนหายใจ ‘แล้วตอนที่มึงอยู่กับพ่อแม่ตลอดเวลา มึงเป็นแฟนกับพวกเขาไหมล่ะ’
"ผมไม่รู้ว่าระหว่างคุณกับพี่ลีโอมีหนี้อะไรกัน แต่บอกไว้ก่อนมันไม่เกี่ยวกับผม" ว่าแล้วลุกจากเตียงเดินมุ่งไปยังประตู ไม่สนคำขู่ก่อนหน้านี้
เปรี้ยง!!!
‘ไอ้แกสตัน! มันยิงประตูทะลุเลย เฉี่ยวหูกูไปนิดเดียวเอ๊งงง ไอ้เวร!’
แกสตันเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ก่อนใช้มือบีบแก้มนิ่มอย่างแรง จ้องนัยน์ตาสั่นระริกดุดันก่อนแสยะยิ้ม
"มีบางสิ่งที่มึงควรรู้ สำหรับกูเงินคือทุกอย่าง แล้วที่นี่...ถ้ากูไม่อนุญาต ใครก็ห้ามออกไป!"
นี่มันเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยวนะเว้ย!!!
บทล่าสุด
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 18
แกสตันผละใบหน้าออกจากสองฝ่ามือเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน โทมิก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร และการรายงานว่า “กริมม์ไปเรียนปกติ ไม่มีท่าทีว่าจะหนีครับบอส”“ขอบใจ” พลางพลิกหน้ากระดาษอ่านรายชื่อลูกหนี้ที่จ่ายดอกเบี้ยของเดือนนี้ นัยน์ตาพลันสะดุดกับชื่อที่คุ้นเคย “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเก็บเงินเขา”“เขาไม่ยอมครับ”“เด็กคนเดียวก็สู้ไม่ได้ กูจะเลี้ยงพวกมึงไว้ทำไมวะ” ดึงกระดาษแผ่นนั้นมาขยำก่อนปาทิ้ง กัดกรามแน่นจนขมับเต้นตุบ หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง “ไสหัวไป!” โทมิหยิบแฟ้มกลับมาเงียบเชียบ ทั้งที่ในใจอยากพูดเตือนสติเจ้านายสักนิดแต่รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลา ‘บอสเองก็สู้กริมม์ไม่ได้ถึงเอาแต่พาลพวกผมตลอดไม่ใช่เหรอครับ’หลังจากถูกตะคอกใส่หน้าวันนั้น ทั้งคู่ก็แทบไม่ได้สบตากันเลย กริมม์ทำเหมือนแกสตันเป็นอากาศธาตุ ถามคำตอบคำ แต่กลับพูดจาหยอกล้อกับไอ้พวกลูกน้องงี่เง่าได้ อีกอย่าง…ทั้งที่อนุญาตให้ทำงานแค่ศุกร์เสาร์แท้ ๆ ก็ยังดื้อไปทำงานทุกวันจนมีสภาพเหมือนซอมบี้ทุกเช้าถ้าไม่ทำเรื่องบ้า ๆลงไป คงจะกล้าทำตัวหน้าด้านบังคับให้เขาเชื่อฟังได้เหมือนเดิมนั่นแหละ“บอสครับ” เสียงเรียกจากชัยดังก่
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 17
ชายหนุ่มเคาะนิ้วเป็นจังหวะขณะทอดสายตามองนาฬิกาตรงมุมโต๊ะ เสียงเพลงในผับเงียบลงได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาก็ฉวยเสื้อคลุมก่อนออกจากห้องส่วนตัวกวาดสายตามองหน้ากริมม์พลันย่นคิ้ว อีกฝ่ายกำลังยืนคุยกับใครบางคน คงจะเป็นลูกค้าคนเดียวกันจากตอนที่แกสตันเห็นจากชั้นบน รู้สึกคุ้นอย่างประหลาด เมื่อสืบเท้าเข้าไปใกล้ ๆ และได้ยิน ได้เห็นทุกอย่างแจ่มชัด เขาก็ยิ่งมั่นใจพลันกำหมัดแน่น “พี่จะไปส่งผมเนี่ยนะ”“ใช่สิ นั่งรอขนาดนี้แล้วอะ” ยิ้มตาหยีแต่พลันชะงักเมื่อเหลียวหน้าไปเจออดีตคนสนิท “ไง”“ไอ้ฟอร์ด…”กริมม์หันมองตาม หลุบตารวดเร็วเพราะสายตาคมนั้นทำเอาเสียวสันหลัง “ผมกลับก่อนนะครับ” “เดี๋ยว!” คว้าแขนเด็กคนนั้นก่อนพยักหน้ายืนยันคำเดิม “พี่ไปส่ง…”“ไม่ต้อง…” คำว่าเสือกตามหลังโดยไม่ออกเสียง แทรกตัวผ่ากลางดึงแขนกริมม์กลับมาพลางลากออกจากร้านโดยไม่เอ่ยอะไรแต่เด็กหนุ่มรับรู้ด้วยสัญชาตญาณ แกสตันกำลังไม่สบอารมณ์ คราวนี้ตนทำอะไรผิดอีก เมื่อนึกย้อนไปเส้นคิ้วก็ย่นยับ ‘มันไม่ใช่ความผิดกูซะหน่อย อยากด่าก็ไปด่าลูกค้าคนนั้นสิวะ’“เฮ้ยเดี๋ยวก่อน” เดินอาด ๆไปดักหน้าทั้งคู่ พลางยกยิ้มยียวน “เจ้าของร้านนี้ดูแลพนักงานดีนี่ห
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 16
เสียงเคาะประตูรัวดังก่อนกริมม์ต้องทำตามคำสั่งของแกสตันจริง ๆ เด็กหนุ่มผลักอกอีกฝ่ายออกแล้วพุ่งไปเปิดประตูด้วยท่าทีกระหืดกระหอบ“ครับ?” ผู้หญิงคนนั้นที่ทะเลาะกับแกสตันเมื่อวันก่อนนี่ เธอจ้องหน้าเขม็งก่อนเอียงหน้ามองเลยไปยังผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังกริมม์อยู่“มีอะไร”“ซินเอาผลตรวจมาให้ค่ะ” เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยใบหน้ากระอักกระอ่วน “ซินจะรอคำตอบนะคะ”ขณะที่เธอหมุนตัวกำลังจะก้าวออกไป แกสตันพลันเปล่งเสียงเรียกดังลั่น กริมม์เองพลอยสะดุ้งไปด้วยแล้วค่อย ๆเอาตัวเองออกจากวงสนทนาที่ตนไม่เกี่ยวข้อง“ผลตรวจของจริงแน่นะ”“จริง ๆค่ะ สามเดือนที่ผ่านมา แกสตันลืมไปแล้วเหรอคะ” “แม่งเอ๊ย!” พลันเหลียวไปทางเด็กที่นั่งพิมม์รายงานด้วยสีหน้าผิดหวัง “กลับไปก่อน ไว้จะติดต่อไป”กริมม์ค้างปลายนิ้วบนแป้นพิมม์อยู่นาน ข้องใจกับคำพูดกำกวมของคนทั้งคู่ และการที่ชายหนุ่มจ้องกันด้วยแววตาละห้อยแบบนั้น มันหมายถึงอะไร ท้ายที่สุดแล้วแกสตันก็ออกไปจากห้องนี้โดยไม่ได้ทำอะไรอย่างที่กริมม์กังวล ซึ่งก็ดี จะได้มีเวลานอนก่อนต้องออกไปทำงานช่วงเย็น เด็กหนุ่มปิดประตูห้องพลางเหล่มองห้องเจ้าของบ้าน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะขังตัวเองอยู่ใ
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 15
สีหน้ากริมม์ห่อเหี่ยวลงทันตา เดินคอตกกลับเข้าบ้านอย่างคนไร้ทางเลือกแกสตันกวาดมือสะเปะสะปะพลันดีดตัวตื่นเต็มตา ลุกพรวดจากเตียงเปิดประตูทุกบานภายในนั้นอย่างร้อนรน “หนีเหรอ”เหล่าลูกน้องมารอต้อนรับทันทีที่เห็นรถหรูคุ้นตาเข้ามายังบริเวณบ้าน เปิดประตูรถอย่างแรงและพุ่งไปหาลูกน้องคนสนิท “กริมม์อยู่ไหน”โทมิยกสองมือขึ้นพร้อมกัน พลางหลุบมองมือที่กำปกเสื้อตนเองแน่นจนสั่นก็เข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่ายอย่างดี “ใจเย็น ๆครับบอส น้องกลับมาตั้งแต่เช้าแล้วครับ”“มึงแน่ใจนะ”“ผมเปิดประตูให้เองครับ กริมม์มากับแท็กซี่ตอนเกือบตีห้าครึ่งครับ” ชัยเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสายตาคมตวัดมา “เหมือนเขาจะไม่สบาย…”ไม่ทันจบประโยค เจ้านายก็วิ่งหน้าตั้งจากไป พวกที่เหลือต่างมองหน้าอิหลักอิเหลื่อแล้วจึงแยกย้ายกันทำงานกริมม์ละมือจากแป้มพิมม์แล็บท็อป หันไปจ้องแขกไม่ได้รับเชิญหน้าฉงน “มะ…มีอะไรรึเปล่าครับ”แกสตันหอบแฮ่ก มือหนึ่งกุมท้อง อีกมือเกาะขอบประตูไว้ “เห็นไอ้ชัยบอกว่าไม่สบาย”“อ้อ แค่ตัวรุม ๆ” พลันถูกฝ่ามือเขานาบหน้าผาก ท่าทีก็ดูกังวลจนผิดปกติ “ผมกินยาแล้วครับ”“อืม ตื่นก่อนทำไมไม่ปลุก”“เห็นคุณหลับสนิทเลยไม่กล้าไง” หล
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 14
ชายคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวเดี่ยวตรงปลายเตียง กำลังดื่มด่ำกับบรั่นดีรสแรงในระหว่างทิ้งสายตากับร่างที่หลับไหลของเด็กคนหนึ่ง การทำงานในวันนี้คงหนักสำหรับอีกฝ่าย ถึงได้ทิ้งตัวทั้งที่รู้ว่าต้องนอนร่วมกับใคร“ก็อยู่แต่บ้านซะสิ” พึมพำพลางคลึงสันดั้ง สักพักก็ลุกไปหา ซ้อนตัวเบื้องหลังแล้วกอดร่างไว้หลวม ๆกลิ่นสบู่เจือจางแต่กลับส่งผลต่อแกสตันอย่างผิดปกติ หลุบมองยังแก่นกลางกายพลันถอนหายใจแล้วกระชับตัวเด็กหนุ่มแน่นขึ้น แผ่นอกที่ประชิดหลังเล็กนั่นเต้นโครมคราม ไม่แน่ใจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นความต้องการที่ยังไม่ได้รับการตอบสนองกันแน่ ชายหนุ่มล้วงเข้าภายในกางเกงนอนของตนเอง รวบแท่งร้อนแล้วขยับขึ้นลง ระหว่างซุกไซร้ลำคอขาวของอีกฝ่ายไปด้วยกริมม์สะดุ้งลืมตาเพราะได้ยินเสียงหอบหายใจ ตนพอคาดเดาได้ว่าคนเบื้องหลังกำลังทำอะไร จึงแสร้งทำเป็นหลับทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก“กริมม์ แฮ่ก…”‘อย่ามาเรียก กูหลับอยู่’ แกสตันเปิดเสื้อนอนสีกรมท่า พลันปลดปล่อยน้ำคาวใส่หลังขาว ๆจนเปรอะเปื้อนไปทั่ว ทิ้งใบหน้าซบซอกคอบางพลางสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆเด็กหนุ่มกัดฟันเก็บสุ้มเสียง พร่ำบ่นในใจว่านี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมไม่ไปป
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 13
การทำงานวันแรกของกริมม์ราบรื่นดีเพราะมีผู้จัดการอย่างโทมิคอยช่วยเหลือ เวลาผ่านไปจนถึงช่วงตีหนึ่งของวันใหม่ จะว่ายาวนานก็ใช่ จะว่ารวดเร็วก็ไม่เชิงเคลียร์ของในโซนที่ตัวเองดูแลเสร็จแล้ว เด็กหนุ่มก็หยิบของใช้ส่วนตัวมานั่งรอโทมิเคลียร์บัญชีอยู่ที่บาร์ใกล้ ๆกัน ไม่นานนักคนที่รอก็มาถึง “บอสเรียกพบน่ะ”“อ้อ งั้นผมกลับกับแท็กซี่ก็ได้ครับ”“ไม่ได้เรียกพี่” บอกพลางเผยยิ้มบาง ตนเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเพราะรู้ว่าระหว่างสองคนนี้เกิดอะไรขึ้น “พี่กลับก่อนนะ”“พี่” รวบมืออีกฝ่ายเขย่าเร่า ๆ “เขาจะทำอะไรผมรึเปล่า”โทมิเม้มปากครู่หนึ่งแล้วบอกตามตรง “พี่ว่ากริมม์รู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”“ระ…รู้ครับ” ทำตัวเชื่อง อย่าพยศ ห้ามมีปากเสียง กริมม์ย่ำเท้าเชื่องช้าขึ้นไปยังชั้นสามตามที่โทมิบอก ซึ่งชั้นนี้เป็นสำนักงานและห้องพักส่วนตัวของแกสตัน ได้ยินคำว่า ‘ส่วนตัว’ หัวใจก็เต้นตึกตักหวั่นวิตก‘ไม่รอด ไม่รอดแน่ ๆ’เคาะประตูห้องที่ติดป้าย PRIVATE กำสายกระเป๋าแน่น หลุบต่ำมองรองเท้า กัดปากอึดอัด “ไง” ทักทายพอเป็นพิธีแล้วดึงตัวเข้ามาภายในห้องพัก อีกฝ่ายหลุดเสียงฉุนเฉียวเล็กน้อย แต่เมื่อถูกสบตาสีหน้าก็พลันเรียบเฉย “แอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
รักรสแซ่บ
theoneyoulove5.2K viewsแม่นายใจเดียว
ลำเนา2.2K viewsชายาข้าน่ารักเกินใคร
ตงเฟินไป่หลิน4.9K viewsเร้าใจลูกน้อง
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)2.0K viewsช้อนทองของเชฟเชนทร์ (Omegaverse)
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.1K viewsPWP|ฝนตกที่ไร่|ชช
มะลิซ้อน ซ่อนใจ395 viewsด้วยรักและวิญญาณ
อิสระ&ชน930 viewsรักล้นแก้ว
เสี่ยวชิงเทียน678 views
