Chapter 4

กริมม์ใช้มันเป็นเครื่องมือระบายความหงุดหงิดจากพี่ชาย แต่ไม่รู้ด้วยเคราะห์ซ้ำหรือกรรมซัด กระป๋องนั้นลอยละลิ่วไปกระทบชิ่งกับรถเบนซ์ที่ขับเอื่อย ๆ กันเป็นขบวน

‘ไอ้เวร! รถญี่ปุ่นวิ่งเต็มถนนเสือกไม่กระเด็นไปโดนวะ’

"ฉิบหาย!" อุทานเสียงหลงพลันหันซ้ายหันขวามองหาที่หลบภัย แต่ ไม่ทันเจอทางหนีทีไล่ ชายชุดดำห้าคนที่หน้าตาและบุคลิกเหมาะกับการฆ่าคนก็ลงมาจากรถนำขบวนมุ่งตรงมา

"ขะ...ขอโทษค่ะพี่ หนูไม่ตั้งใจ" ดัดเสียงแหลมปรี๊ดพลางพนมมือไหว้ย่อ แต่ชายเหล่านั้นไม่พูดจากลับพุ่งมือมาหมายจะคว้าตัวร่างเล็ก 

เรื่องอะไรจะรอให้จับได้ เด็กหนุ่มสาวเท้าออกวิ่งรวดเร็ว แต่ไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ต้องหยุดกึกและถูกลากไปยังรถที่อยู่กลางขบวน

"โอ๊ย!" เชี่ยเอ๊ย อย่ารุนแรงกับอิสตรี(ปลอม ๆ)ได้ไหมเล่า 

"เจ็บไหม? "

"เจ็บสิวะ ถามได้" เขาหันไปตวาดพลันชะงัก แม่งเอ๊ย! กระโดดลงไปนอนกลางถนนให้รถชนตายเลยดีไหม

"เมื่อคืนเธอหนีหายไป จำได้ไหม? " เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวานแต่เครือท่าทีเจ้าเล่ห์ 

มันไม่รู้สึกชวนเคลิบเคลิ้ม แต่ดูเหมือนรอยยิ้มฆาตกรโรคจิตมากกว่า "เอ่อ…นะ…หนูขอโทษ เมื่อคืนหนูต้องรีบกลับบ้านอะพี่ พอดีแม่ป่วย..." 

"แม่ป่วย?" แกสตันเลิกคิ้วแค่นหัวเราะหึ "อย่าแช่งแม่ตัวเองงี้สิ มันบาปนะ" 

‘หน้าอย่างนี้รู้จักบาปบุญด้วยเหรอ ทั้งชีวิตนี้เคยเข้าวัดรึเปล่าเหอะ’

"เอ่อ..หนูขอโทษที่หนีพี่นะคะ แต่พี่ยังไม่ได้ให้เงินหนูมา งั้นเอาเป็นว่าหายกันเนอะ" หว่านล้อมด้วยสุ้มเสียงแผ่วระรื่นหู เมื่ออีกฝ่ายเผลอ “กูไปก่อนล่ะเว้ย!”

ประตูรถถูกเปิดอีกครั้งเตรียมหนีดั่งคิด แต่จังหวะที่ประตูอ้าออกสายตาดันไปปะทะเข้ากับวัตถุดำด้านที่เหน็บเอวลูกน้องแกสตันพอดี ร่างกริมม์แข็งทื่อ ค่อยตั้งสติและกลับมานั่งสงบเสงี่ยมดั่งเดิม

"ก็ได้ เรื่องนั้นถือว่าหายกัน แต่ฉันยังมีอีกเรื่องต้องคุยกับเธอ" แกสตันควักรูปใบหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อก่อนยื่นให้ดู 

"...!" คุ้นมาก ๆ คุ้นเหมือนไอ้ลีโอเวรตะไลนั่น ขอทีเถอะ ขออย่าให้มันหาเรื่องเดือดร้อนอะไรมาให้อีก

"เธอรู้จักเขาใช่ไหม? "

"เอ่อ...ไม่" ตั้งใจตัดพี่ตัดน้องกับคนชั่วช้านั่นไปแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้ถือว่าเขาไม่ได้โกหก

"อย่าโกหก เพราะฉันไม่ใช่คนใจดี.."

"รู้..รู้จักค่ะ" น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นทำให้ลิ้นไม่มีกระดูก

"แล้วเธอพอจะรู้ไหมว่ามันอยู่ไหน"

"ไม่รู้ค่ะ มันเพิ่งขโมยเงินหนูไป มือถือก็ไม่เอาไป หนูติดต่อมันไม่ได้เหมือนกัน" ตาหวานกะพริบปริบ ๆ ร้องขอความเมตตาโดยไม่เปล่งเสียง 

"เหรอ.." แกสตันเลิกคิ้วเหมือนใช้ความคิดก่อนจะสั่งคนขับรถ "ออกรถ! "

"หา! อ้าว แล้ว..แล้วหนูล่ะ? " แล้วกูล่ะ มึงจะพากูไปหนายยยยย

"เธอก็ต้องไปกับฉันไง"

"ไปทำไม! " ไม่ได้อยากไป กริมม์อยากกลับบ้าน!

"ในเมื่อเธอโกหกฉันเพื่อให้มันปลอดภัย เธอก็ชดใช้หนี้แทนมันซะ!"

"ไอ้ลีโอมันไม่ใช่แฟนกู๊! " เด็กหนุ่มตะโกนลั่นรถ พยายามสร้างความรำคาญให้อีกฝ่ายมากที่สุด 

"หุบปาก! นั่งไปเงียบ ๆ ก่อนที่ฉันจะตัดลิ้นเธอ!! "

หงับ! ปิดปากอัตโนมัติ

----------

แกสตันกระชากตัวกริมม์ลงจากรถเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ที่แห่งนี้คราคร่ำไปด้วยชายชุดดำ ใบหน้าโหดเหี้ยมดูน่ากลัวยิ่งกระตุ้นให้คนแปลกหน้าเริ่มขวัญหนีดีฝ่อ

‘ไอ้บ้าแกสตันพากูมาทำอะไรที่นี่ หั่นชิ้นส่วนขายเหรอ แม่ง…ขอร้องเหอะ ถ้าจะขายก็ขายกูยกเซ็ทได้ไหม มัวแยกชิ้นเสียเวลานะเว้ย!!’

"จำไว้อย่าง…ที่นี่เป็นที่ของฉัน ถ้าขืนเธอทำอะไรขัดหูขัดตาฉัน แม้แต่ชื่อเธอก็จะไม่ปรากฏในกรมทะเบียนราษฎร์ จำไว้!" 

‘พ่อมึงเป็นนายอำเภอรึไง มีสิทธิ์ไรมาลบชื่อชาวบ้านเขา แล้วนี่มันเรื่องอะไร มันความซวยอะไรของกู!!!’ ถึงในใจจะด่าไปแล้วเป็นล้านรอบ แต่กริมม์ก็ปิดปากเงียบปล่อยให้อีกฝ่ายลากไปตามอำเภอใจ แต่ดวงตากลมเอ่อด้วยม่านน้ำตา 

แกสตันเหวี่ยงกริมม์ลงบนเตียงขนาดคิงส์ไซส์ภายในห้องสุดหรู แต่เขาไม่มีเวลามาตื่นตาตื่นใจกับอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ไอ้คนบ้าวิตถารนั่นกำลังถอดเสื้อตัวเองออกแล้วคร่อมร่างเขาพร้อมตรึงแขนไว้ 

นัยน์ตากลมยิ่งเบิกกว้าง พลันร้องแรกแหกกระเชอทันที "เฮ้ยเดี๋ยว! พี่จะทำอะไร! " 

"หึ! " แค่นเยาะหยันกับคำถามแสนซื่อ "ผู้ชายคร่อมผู้หญิงแบบนี้ เธอคิดว่าจะทำอะไรล่ะ" 

"แต่...เฮ้ย!" กำลังจะบอกออกไปว่าตัวเองก็มีไอ้นั่นเหมือนมัน แต่อีกฝ่ายไม่รู้เก็บกดมาจากไหน แสยะยิ้มเสี้ยววิพลันซุกไซร้ต้นคอขาวอย่างหื่นกระหายและกระชากเสื้อในเวลาเดียวกัน

"เห้ย! ผะ…ผู้ชาย! " แกสตันผงะก่อนถอยร่นออกห่างตัวกริมม์รวดเร็ว

"..." ยังไม่หายจากอาการอกสั่นขวัญแขวน ท่าทีของแกสตันก็ทำให้เกือบหลุดขำ ก็อีกฝ่ายเล่นช็อกตาค้าง ปากพะงาบ ๆอยู่อย่างนั้น

"มึง... ไอ้ลีโอส่งมึงมาใช่ไหม แล้วมึงเป็นใคร แล้วกริมม์แฟนมันล่ะ"

"ทีละคำถามได้ไหม พี่ลีโอไม่ได้ส่งผมมา ผมชื่อกริมม์ กริมม์ไม่ใช่แฟนพี่ลีโอ ชัดนะครับ " 

"กูไม่เชื่อ! มึงอยู่กับมันตลอดเวลา แบบนี้มึงจะไม่ใช่แฟนมันได้ไง " 

กริมม์หรี่ตาพลันถอนหายใจ ‘แล้วตอนที่มึงอยู่กับพ่อแม่ตลอดเวลา มึงเป็นแฟนกับพวกเขาไหมล่ะ’ 

"ผมไม่รู้ว่าระหว่างคุณกับพี่ลีโอมีหนี้อะไรกัน แต่บอกไว้ก่อนมันไม่เกี่ยวกับผม" ว่าแล้วลุกจากเตียงเดินมุ่งไปยังประตู ไม่สนคำขู่ก่อนหน้านี้

เปรี้ยง!!!

‘ไอ้แกสตัน! มันยิงประตูทะลุเลย เฉี่ยวหูกูไปนิดเดียวเอ๊งงง ไอ้เวร!’

แกสตันเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ก่อนใช้มือบีบแก้มนิ่มอย่างแรง จ้องนัยน์ตาสั่นระริกดุดันก่อนแสยะยิ้ม

"มีบางสิ่งที่มึงควรรู้ สำหรับกูเงินคือทุกอย่าง แล้วที่นี่...ถ้ากูไม่อนุญาต ใครก็ห้ามออกไป!"

นี่มันเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยวนะเว้ย!!!