Chapter 1

ทั่ก ๆ ๆ ๆ 

เสียงฝีเท้านับสิบดังกระทบพื้นคอนกรีตท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน ในเวลาเช่นนี้ที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน เหมาะแก่การจัดการปัญหาเงียบ ๆ แบบที่ผู้ก่ออาชญากรรมมักทำกัน

ร่างผอมบางของผู้ที่ได้ชื่อว่าเหยื่อวิ่งกระหืดหอบปานว่าจะขาดใจตาย ทั้งสองขาไร้เรี่ยวแรงวิ่งต่อ ทว่า สมองกำชับหนกแน่น ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ห้ามหยุดเด็ดขาด

'บอสครับ ตอนนี้มันวิ่งเข้าไปในซอยแล้วครับ'

"ฉันรอมันอยู่" ผู้ถูกเรียกว่าบอสตอบกลับแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นสูบอย่างใจเย็น เพียงไม่นานแมลงเม่าก็บินมาหากองไฟที่กำลังลุกโชน

'โง่เง่าจนวินาทีสุดท้าย'

ริมฝีปากสีคล้ำจากนิโคตินยกยิ้มร้าย ดวงตาคมมองแมลงเม่าที่อ่อนแรงก่อนเปล่งเสียงทุ้มต่ำ

"ไง" เขาเอ่ยเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ขุ่นมัว ไม่ต้องมีคำขู่เข็ญก็ทำอีกฝ่ายเย็นสันหลังวาบ

"อึก!" เขาทรุดตัวอย่างหมดแรงลงตรงหน้าชายชุดสูทนัยน์ตาดุดัน ภายใต้ใบหน้าที่หล่อเหลาใครจะรู้ว่าชายผู้นี้น่ากลัวเพียงใด

"แก...คงไม่ได้ลืมอะไรไปใช่ไหม" เขาถามพลันดีดก้นบุหรี่ทิ้งก่อนใช้ส้นรองเท้าขยี้ 

"...!" 

"แย่ละ" เกาข้างขมับด้วยด้ามปืน พลางเหลือบนัยน์ตาอย่างรำคาญกับข้ออ้างที่ได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน 

"ผมยังไม่มีจริง ๆครับ" ประนมมือขอความเห็นใจด้วยตัวสั่นเทิ้ม น้ำหูน้ำตาทะลัก

"กล้านะที่พูดคำนี้ออกมา" 

"ขอร้อง…อัก!" ส้นเทาเตะอัดเข้าที่ปลายคางอีกฝ่ายรุนแรงจนร่างนั้นล้มหงาย 

"ยอดหนี้แกดอกมันจะทบต้นแล้วนะ ทางที่ดีแกรีบจ่ายฉันมาดีกว่า" เขาทรุดนั่งชันเข่าลง มือหนายื่นออกไปตรงหน้าลูกหนี้พลางกระดิกนิ้วรอ

"ผมไม่มีจริงๆ นะเฮีย ตอนนี้ลูกผมก็กำลังจะเปิดเทอม เห็นใจผมเถอะ" 

เจ้าของเงินคลี่ยิ้มบางก่อนจะฟาดฝ่ามือเข้ากับใบหน้าตอบนั้นเต็มแรง "มึงไม่มีลูก! เงินที่กู้ไปมึงก็เอาไปเล่นพนันบอล"

"อะ...!" เขานิ่งงัน ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เขาน่าจะรู้ตั้งแต่แรก ผู้ชายคนนี้ไม่ได้โง่

"คนโกหกต้องตกนรกนะ รู้ไหม" เจ้าหนี้ยืดตัวขึ้นยืนก่อนจะโยกหัวไปมาด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ก่อนยกยิ้มเย็นจับขั้วหัวใจ "มีตั๋วฟรีให้ สนใจรึเปล่าล่ะ"

"ครั้งหน้าผมจะคืนเฮียจริง ๆ ครับ"

กริ๊ก!

"กูยกหนี้ให้"

"หะ?? " ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น แววตาเปล่งประกายความหวังโดยหารู้ไม่ว่านั่นคือกลลวง 

เปรี้ยง!!!

คมกระสุนวิ่งทะลุกะโหลกทันที ไม่ทันที่เขาจะได้สั่งเสียหรืออ้อนวอนอะไรต่อ ร่างผอมล้มหงายตามแรงกระสุน เลือดท่วมใบหน้าฉับพลัน ลมหายใจรวยรินหยุดลงในที่สุด

"ยกหนี้ให้แต่เอาชีวิตมึงแทน" เขาเอ่ยแล้วหมุนตัวกลับขึ้นรถที่ลูกน้องเปิดประตูรออยู่ ออกคำสั่งทิ้งท้ายก่อนพยักหน้าเป็นสัญญาณให้คนสนิทออกรถ "เก็บกวาดให้เรียบร้อย" 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใช้คมกระสุนกระชากลมหายใจผู้อื่น และทุกครั้งก็ไม่เคยรู้สึกผิด ถ้าจะเปรียบให้เห็นภาพชัด ๆ คนพวกนั้นก็เหมือนขายชีวิต และเขาก็เป็นผู้ซื้อชีวิตนั่นเอง

เขาตระหนักได้ตั้งแต่หนีออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ว่าโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอ่อนแอ หากไม่สู้ เราก็จะเป็นเพียงสัตว์ที่ถูกสังคมนี้เอารัดเอาเปรียบและกดให้จมโคลนตมลงไปในที่สุด

ด้วยวิถีชีวิตที่ต้องดิ้นรน ในที่สุดชื่อเขากลายเป็นที่รู้จักทั้งวงการใต้และบนดิน 

เมื่อมีชื่อเสียงและเงินทอง ผู้คนต่างก็เข้าหาและต้องการทำความรู้จักเพื่อผลประโยชน์ในด้านต่าง ๆ 

ทำให้บางครั้งตัวเขาก็หลงระเริงในสิ่งจอมปลอมนี้ไปชั่วขณะ กว่าจะรู้ตัวว่าทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่ตนเชื่อมั่นก็สายไปเสียแล้ว

ตอนนี้สิ่งสำคัญสำหรับเขาเหลือเพียง 'แกงค์แบล็คลิสต์' ที่เขาก่อตั้งมาเองกับมือ

ส่วนเรื่องความรักนั้น ตั้งแต่โดนคนที่หวังจะให้เป็นคนสุดท้ายของชีวิตกับเพื่อนที่รักที่สุดหักหลัง หัวใจเขาก็ไม่หวั่นไหวให้ใครอีกเลย

----------

ในอีกมุมหนึ่งของคำคืนนี้ ยังมีอีกชีวิตที่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ความสำเร็จ และสิ่งสำคัญคือทำเพื่อบุคคลอันเป็นที่รัก

"ป๋าดื่มอีกหน่อยนะคะ" มือเรียวหยิบแก้วที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์เข้มข้นยื่นไปตรงหน้าคนข้างตัว 

"อื้อ เดี๋ยวป๋าก็ไม่มีแรงกันพอดีอะหนู" ชายวัยดึกหนวดเคราครึ้มกล่าวด้วยรอยยิ้มทั้งดวงตาปรือริบหรี่ ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเงินออกมาวางให้บนเรียวขาเนียน 

"หือ อะไรคะป๋า" วาจาแสร้งว่าซื่อเอ่ยถามด้วยดวงตาแป๋ว แต่มือกลับสั่นระริกอยากจะคว้าเก็บไว้เสียเดี๋ยวนั้น 

"ป๋าให้ ค่าขนม" 

"ขอบคุณนะคะ" เขาไหว้แทบอกแล้วฉวยแก้วขึ้นมาป้อนอีกฝ่ายหนแล้วหนเล่า 

เมื่อแขกคนพิเศษคอพับหมดสติ เขาก็วานให้พนักงานช่วยพาตัวขึ้นไปพักยังชั้นบนของสถานบันเทิง แล้วจึงพาตัวเองเลี่ยงเข้าในห้องแต่งตัวเพื่อตรงกลับหอพัก

"กริมม์ ลูกค้าเรียก" ขณะกำลังลงมือถอดวิก มือเรียวก็ชะงักพลันหันมาถอนหายใจฟึดฟัด

"ไม่ไปแล้วได้มั้ยพี่ ผมอยากกลับ"

"แต่คนนี้กระเป๋าหนักนะ"

"อีกห้านาทีครับ" วิกผมถูกจัดระเบียบใหม่ ก่อนเขาจะก้าวฉับ ๆ ตามพนักงานไป ระหว่างทางเขาก็สวนกับญาติผู้พี่

"ยังไม่กลับอีกเหรอ"

"ลูกค้าเรียกอะดิ อยากกลับจะตายแล้วเนี่ย" กริมม์บอกหน้ามุ่ย 

"เอาน่า เจอกันที่ห้องนะ" 

"พี่ลีโอจะกลับห้องหรือไปไหนก่อน" คนถูกถามฉีกยิ้มก่อนจะล้วงปึกเงินขึ้นมาหอม

"ต่อทุนดิวะ วันนี้ติปหนัก"

"เพลา ๆ บ้างเหอะ ระวังจะเดือดร้อนเพราะการพนันเข้าสักวัน" 

"รับทราบจ้าน้องรัก" ลีโอวางมือบนวิกหัวน้องชายก่อนขยี้เบา ๆ "เจอกัน"

"พี่พาไปหาหมอผีเอามั้ย" พนักงานคนเดิมถามกริมม์ระหว่างเดินไปส่งยังโต๊ะลูกค้า

"ไปทำไมอะพี่" เส้นคิ้วขมวด ครั้นได้รับตอบกริมม์ก็ถอนใจอย่างคนปลงตก 

"หมายถึงพาไอ้ลีโอไปน่ะ ผีพนันกินสมองหมดแล้วมั้ง"

เด็กหนุ่มส่ายหัวระอาก่อนจะเปลี่ยนเป็นฉีกยิ้มเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าลูกค้าคนใหม่ "สวัสดีค่ะเสี่ย" 

"อื้อ นั่งสิ" กริมม์นั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะชงเครื่องดื่มให้ ฝ่ามือสากคอยลูบไล้เนื้อตัวขาวหนุบหนับ สร้างความรำคาญให้เจ้าของร่างเหลือเกิน แต่จำต้องฝืนใจอดทน

อาชีพอย่างเขามันเป็นเรื่องปกติที่ต้องเจออะไรแบบนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

"นั่งนิ่ง ๆ สิคะเสี่ย" เขาปรามเบา ๆ แต่อีกฝ่ายแสร้งหูทวนลมก่อนซบหน้าลงกับซอกคอบาง 

กริมม์นึกอยากจะลุกพรวดเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า ทั้งรายได้และชื่อเสียงร้านมันค้ำคอ

ใครว่างานแบบนี้มันสบายกัน วัน ๆ ต้องเจอผู้คนร้อยพ่อพันแม่ ถ้าวันไหนเจอลูกค้าดีคือกำไร แต่ถ้าซวยเจอลูกค้าที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าแทบอยากลาออกไปกินยาแก้ไมเกรน

"ไปต่อกับเสี่ยมั้ยหนู?" 

"พรุ่งนี้หนูมีเรียนค่ะเสี่ย" 

"เดี๋ยวเสี่ยไปส่งแต่เช้าเลย" ชายผู้นั้นยื่นปึกเงินไปตรงหน้ากริมม์หมายจะล่อให้ตกหลุมพราง 

"ไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะเสี่ย"

"ไม่อยากได้เงินเหรอ"

"ถ้าจะให้หนูแลกการเรียนกับเงินของเสี่ยหนูไม่เอาก็ได้ค่ะ" กริมม์คลี่ยิ้มบางอย่างมีจริต อีกฝ่ายเลิกคิ้วก่อนหัวเราะร่า

"โอเค ๆ เสี่ยยอมแพ้ ตั้งใจเรียนนะ" เขายื่นเงินปึกนั้นให้เด็กหนุ่มก่อนจะหอมตรงกระหม่อมเบา ๆ 

กริมม์หอมปึกเงินชื่นอกชื่นใจ อยากให้พรุ่งนี้มาถึงไว ๆ จะได้รีบโอนเงินให้แม่ แค่นึกถึงใบหน้าหญิงวัยกลางคนที่ยิ้มเมื่อเห็นจำนวนเงินโอนเข้าเด็กหนุ่มก็มีความสุขหนักหนา