PWP|หัวหน้าครับ มาเป็นเมียผมเถอะ|ชช

บทที่ 1 ป้อมท้ายที่ไร้กฎเกณฑ์

ท่ามกลางเขตก่อสร้างที่รายล้อมไปด้วยเศษเหล็กและกลิ่นปูนอบอวล “แอล” หัวหน้าแผนกยามคนใหม่ก้าวเท้าไปตามทางเดินฝุ่นคลุ้งด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าขาวจัดและดวงตาที่ติดจะดุรั้นกวาดมองไปรอบ ๆ เขาเพิ่งมารับตำแหน่งต่อจากคนเก่าที่ลาออกไปแบบไร้สาเหตุหรืออาจจะมีสาเหตุแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาและเป้าหมายของเขาในวันนี้คือป้อมห้าป้อมสุดท้ายที่อยู่ลึกที่สุดและขึ้นชื่อเรื่องความแย่ที่สุด

"ป้อมนี้มันแดนเถื่อนหรือไง หัวหน้ากี่คนถึงได้อยู่ไม่ทนกันสักราย"

แอลพึมพำกับตัวเอง มือเล็กกระชับแฟ้มงานในมือแน่น ขณะเดินเข้าใกล้สิ่งปลูกสร้างสี่เหลี่ยมหลังเล็กที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากด้านในกลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักกึก

"อ๊ะ... แรงอีก... แรงอีกพี่..."เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวปนเปไปกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของบุรุษ บรรยากาศรอบป้อมดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาทันตา แอลยืนนิ่ง หน้าขึ้นสีจัดไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งพล่าน

"ได้ดิ... อีหนู กูจะเย็ดให้หีฉีกไปเลย!"

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงจังหวะกระแทกกระทั้นที่รุนแรงและดิบเถื่อน แอลเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นี่มันสถานที่ทำงาน ไม่ใช่ซ่อง!

ปัง! ปัง! ปัง!

เขารัวกำปั้นลงบนบานประตูไม้อย่างแรงจนมันสะเทือน

"ใครอยู่ในป้อมนี้! ออกมารายงานตัวเดี๋ยวนี้!" แอลตะโกนเสียงกร้าว น้ำเสียงที่ดูดื้อรั้นนั้นทรงพลังพอจะทำให้กิจกรรมกามารมณ์ด้านในหยุดชะงักลงทันที

"เชี่ยเอ๊ย... ใครวะ!" เสียงทุ้มต่ำอุทานอย่างขัดใจ

ไม่กี่อึดใจ ประตูถูกกระชากเปิดออก กลิ่นคาวกามและเหงื่อไคลพุ่งเข้าชนจมูกคนตัวเล็กเต็มรัก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีเข้มกร้านแดดดูสมชายชาตรี ใบหน้าหล่อเหลาติดจะคมเข้มนั้นฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เสื้อยูนิฟอร์มยามที่สวมอยู่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกตันที่มีเหงื่อเกาะพราว ข้างหลังมีหญิงสาวสภาพดูไม่ได้รีบวิ่งก้มหน้าก้มตาหนีออกไป

"คุณชื่ออะไร" แอลถามเสียงแข็ง จ้องมองคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ลดละ

ชายหนุ่มตรงหน้าขยับตัวจัดระเบียบเสื้อผ้าอย่างลวกๆ พลางปัดเศษฝุ่นตามตัว

"ผมชื่อกล้าครับ"

"คุณรู้ตัวไหมว่าทำผิดกฎ เขาห้ามเอาคนนอกเข้ามาในป้อมยาม โดยเฉพาะเอามาทำเรื่องอุบาทว์แบบนี้!" แอลร่ายยาว แววตาที่จ้องมองกล้าเต็มไปด้วยความรังเกียจและตำหนิ

กล้าเลิกคิ้วสูง มองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาแทะโลมและท้าทาย เขายกยิ้มที่มุมปากพลางกอดอก อวดกล้ามแขนเป็นมัดๆ

"รู้... แล้วทำไม? คุณเป็นใครถึงมาเที่ยวสั่งคนอื่นแบบนี้ ไม่เคยเห็นหน้า"

"ผมแอลหัวหน้าแผนกยามคนใหม่ของคุณ และตั้งแต่วินาทีนี้ไป ผมจะมาคุมที่นี่ รบกวนคุณรักษากฎด้วย... ถ้าไม่อยากกระเด็นออกไปจากที่นี่"

กล้ากวาดสายตามองร่างเพรียวบางของคนตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระตุกยิ้มกวนประสาทที่ทำให้แอลอยากจะประเคนฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อๆ นั่นสักที

"อ๋อ... หัวหน้าใหม่" กล้าลากเสียงยาวพลางขยับเข้าไปใกล้จนแอลสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายหนา

"ครับทราบครับ...คุณแอลผมจะรักษากฎอย่างดีเลยล่ะ"สายตาที่กล้าใช้กวาดมองตั้งแต่วงหน้าขาวลามลงมาจนถึงช่วงเอวบาง ทำเอาแอลรู้สึกเหมือนกำลังถูกลอกคราบกลางอากาศ ความกวนประสาทที่แฝงมากับรอยยิ้มร้ายนั่นมันน่าประเคนแข้งใส่ชะมัด

“อย่ามาทำสายตาแบบนี้ใส่ผม กล้า... ปรับปรุงตัวซะ ถ้าไม่อยากตกงาน” แอลกดเสียงต่ำ พยายามข่มความประหม่าที่จู่ ๆ ก็ก่อตัวขึ้นเมื่อคนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกลิ่นเหงื่อไคลแบบชายชาตรี

“ตกงานเหรอ? โถ่คุณแอล... ผมอยู่ที่นี่มานานกว่าหัวหน้าทุกคนที่คุณรู้จักอีกนะ” กล้าหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั่นฟังดูสั่นประสาทอย่างบอกไม่ถูก

“กฎน่ะผมรู้... แต่บางทีมันก็ต้องมีค่าปิดปากกันบ้างจริงไหม?”

“ค่าปิดปากอะไรของคุณ!”

“ก็... แบบที่ผมทำเมื่อกี้ไง หรือว่าคุณแอลอยากจะลองตรวจเช็กหน้างานด้วยตัวเองดูล่ะครับ?”

ไม่พูดเปล่า มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว แรงบีบเพียงนิดเดียวก็ทำเอาแอลสะดุ้งโหยง พยายามจะสะบัดออกแต่มันกลับแน่นหนาเหมือนคีมเหล็ก

“ปล่อย! นี่คุณจะทำอะไร!” แอลตวาดลั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ผสมกับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ด

“ผมเป็นหัวหน้าคุณนะ!”

“หัวหน้าตัวเล็กแค่นี้... จะคุมยามทั้งบริษัทไหวเหรอครับ?” กล้าโน้มใบหน้าคมเข้มลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มขาวที่บัดนี้แดงเถือกเพราะความโมโห

“ป้อมนี้มันร้อนนะคุณแอล แอร์ก็ไม่มี มีแต่เนื้อ กระทบกันเท่านั้นแหละที่ทำให้หายอยาก”

“ไอ้คนถ่อย! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!” แอลด่ากราดพยายามใช้แฟ้มในมือฟาดใส่แผงอกตัน แตกล้ากลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว แล้วดันร่างโปร่งไปติดกับผนังสังกะสีของป้อมยาม

ปึก!

แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับผนังปูนเย็นชืดของป้อมยามอย่างแรงจนแอลจุกเสียดไปถึงขั้วปอด เสียงเนื้อกระทบปูนดังทึบสะท้อนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายดิบเถื่อน กล้าขยับกายกำยำเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างสูงใหญ่ของยามหนุ่มบดบังแสงสว่างจากประตูจนมืดมิด ทิ้งให้แอลอยู่ใต้เงาที่น่าครั่นคร้าม

“ด่าเก่งแบบนี้... อยากรู้จังว่าตอนโดนควยอุดปากเสียงจะยังแจ๋วอยู่ไหม”

“มึง...!”

“เรียกมึงเลยเหรอ? หึ... ปากดีแบบนี้แหละกู

นอบน้อมด้วยไม่นานหรอกคุณแอล”

สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมแววตาหิวกระหายทำให้แอลใจคอไม่ดี มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้กับผนังปูนเหนือศีรษะ แรงบีบมหาศาลทำให้แอลนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ส่วนมืออีกข้างของกล้าก็เชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา

“มาดูกันว่าหัวหน้าคนใหม่ จะทนมือทนตีนกูได้สักกี่น้ำ”

“ปล่อยกู! ไอ้ระยำ... มึงกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับกู!” แอลแผดเสียงด่า ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด ทว่ากล้ากลับเพียงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางที่กำลังสั่นระริก

“กูชื่อกล้า... กูก็ต้องกล้าดิคุณแอล”ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาต่ำจนจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มขาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนียนจนแอลขนลุกซู่ ความเป็นชายที่ตื่นตัวภายใต้กางเกงสีกากีเข้มบดเบียดเข้ากับหน้าขาของคนตัวเล็กอย่างจงใจ บ่งบอกถึงความต้องการที่รุนแรงและป่าเถื่อน

“ป้อมปูนหนาๆ แบบนี้... ต่อให้มึงร้องจนคอแตกตายข้างใน คนข้างนอกก็ไม่ได้ยินหรอก” กล้ากระซิบเสียงพร่า

“อยากรู้เหมือนกันว่าหัวหน้าแผนกหน้าสวยๆ แบบมึง เวลาโดนยามอย่างกูเย็ด... หน้าตามันจะดูเหยเกขนาดไหน”

“ไอ้...! อื้ออออ!”ยังไม่ทันที่คำด่าจะหลุดออกจากปาก รอยจูบที่รุนแรงและดิบเถื่อนก็บดขยี้ลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว กล้าใช้จังหวะที่แอลอ้าปากจะด่าสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างจาบจ้วง กลิ่นบุหรี่จางๆ และรสชาติของความดิบเถื่อนรุกรานจนแอลสมองขาวโพลน สองขาพยายามดิ้นรนแต่กลับถูกเข่าแกร่งแทรกกลางระหว่างขาแล้วกดทับไว้จนขยับไม่ได้