PWP|หัวหน้าครับ มาเป็นเมียผมเถอะ|ชช

PWP|หัวหน้าครับ มาเป็นเมียผมเถอะ|ชช

last updateآخر تحديث : 2026-04-21
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
6فصول
269وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ไซต์งานก่อสร้างที่ว่าเถื่อน ยังไม่เท่า “กล้า” ยามขาใหญ่ประจำป้อมห้าที่ทำตัวเป็นเจ้าถิ่น ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน แม้แต่หัวหน้าแผนกคนใหม่อย่าง “แอล” ที่ตั้งใจจะมาล้างบางพวกนอกคอกให้สิ้นซาก แต่แอลพลาดไปอย่างหนึ่ง... คนอย่างไอ้กล้า ยิ่งด่าเหมือนยิ่งยุ ยิ่งต้านเหมือนยิ่งกระตุ้นกามารมณ์ จากที่ตั้งใจจะมา ไล่ออก กลับกลายเป็นต้อง โดนเอา จนเสียงแหบเสียงแห้ง บทลงโทษสุดหยาบโลนที่เริ่มต้นด้วยความแค้น กลับจบลงด้วยความใคร่ที่ถอนตัวไม่ขึ้น "ด่ากูอีกดิหัวหน้า ด่าคำหนึ่ง... กูจะกระแทกให้มึงลืมชื่อตัวเองเลยคอยดู!" ศักดิ์ศรีที่เคยแบกไว้พังทลายลงคามือคนเถื่อน เหลือเพียงร่างเพรียวบางที่สั่นระริกอยู่ใต้ร่าง กับข้อเสนอสุดอันตรายที่แอลต้องเลือกว่าจะยอมเป็นเมียเก็บในป้อมยาม หรือจะยอมโดนย่ำยีจนกว่าจะขาดใจตายคาอก "อ้าขาให้กู××็×บ่อยๆ แล้วกูจะยอมเป็นหมารับใช้มึงเอง... ตกลงไหมล่ะ?"

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 ป้อมท้ายที่ไร้กฎเกณฑ์

겨울의 한기가 아직 가시지도 않았는데 벌써 비가 추적추적 내리기 시작했다.

네 시를 넘기자 날이 어두워지기 시작했다. 비가 내리면서 아지랑이가 피어올라 봄의 시작을 알리며 아늑하면서도 생기 넘치는 초봄의 시작을 알렸다.

시내의 어느 유치원.

사무실을 나온 차우미는 처마 밑에 서서 부슬부슬 내리는 봄비를 멍하니 바라보다가 느릿느릿 우산을 펴고 천천히 걸음을 옮겼다.

오늘은 시댁에 가족모임이 있는 날이었다. 시할머니는 가족간의 우애를 가장 중요시 여기는 분이었다. 나 회장이 돌아가신 뒤로 가문에는 아무리 바빠도 한 달에 하루는 꼭 시간을 내서 본가로 돌아와 저녁을 같이 하는 풍습이 생겼다.

이 풍습은 차우미가 NS그룹 며느리가 되기 전부터 이미 오십 년이나 전해져 내려온 풍습이었다.

아침부터 비 온다는 예고는 있었지만 오후에 뒤늦게 내리기 시작한 비는 저녁이 되어 점점 거세지고 있었다.

차우미는 조용히 차에 올라 시동을 걸었다.

시간을 확인해 보니 다섯 시가 다 돼가고 있었다.

나상준은 며칠째 출장 중이었다. 아침에 나상준의 비서인 허영우에게 문자를 보내 확인했을 때는 예정대로 세 시 사십 분에 공항에 도착한다고 했다.

네 시가 넘었으니 아마 지금쯤은 도착했을 것이다.

차우미는 방향을 틀어 주차장을 벗어났다.

청주에 있는 시댁은 그들이 살고 있는 집에서 한 시간 정도 거리에 있었다.

차우미는 직접 시댁으로 가지 않고 집으로 향했다. 나상준이 집에 도착하면 그와 같이 시댁으로 가기로 예정되어 있었다.

관강동은 청주의 유명한 부유층들이 사는 주택가였다. 나상준과 차우미가 결혼생활을 시작한 곳이었다.

창 밖에서 바람이 불어오자 금방 싹을 피워내기 시작한 비에 젖은 나뭇가지들이 춤을 추는 것이 보였다.

차우미는 익숙한 길을 따라 저택으로 들어가서 검은색 롤스로이스 뒤에 차를 세웠다.

차가 도착한 걸 보니 그가 돌아온 모양이었다.

시동을 끈 그녀는 핸드백을 챙겨 집으로 들어갔다.

“일단 그렇게 알고 진행해.”

커다란 거실 창문을 통해 커튼 사이로 거실에 앉아 담배를 피우고 있는 그의 모습이 보였다.

훤칠한 키에 떡 벌어진 어깨, 그리고 곧게 뻗은 긴 다리에 항상 입고 다니는 검은색 정장을 걸친 모습이 무척이나 매력 있었다.

익숙한 중저음의 목소리가 그녀의 귀에 들어왔다.

차우미는 우산을 현관에 내려놓고 그에게로 다가갔다.

불이 켜지지 않은 거실에 석양이 들고 있었다. 그래서인지 평소에는 차갑게만 느껴지던 그의 모습도 조금은 부드럽게 보였다.

“왔어?”

그녀는 조용히 다가가서 그의 손에서 외투를 받았다.

“그래.”

아직 일이 채 끝나지 않은 건지 그는 여전히 핸드폰에서 시선을 떼지 않고 있었고 아무 감정이 담기지 않은 무심한 말투도 여전했다.

“올라가서 씻어. 옷은 준비해 뒀으니 다 씻으면 본가로 출발하자.”

차우미는 그가 오늘 돌아올 것을 대비해 미리 갈아입을 옷까지 준비해 두었다.

3년 동안 그와 같이 생활하면서 이미 몸에 배길 대로 배긴 습관이었다.

나상준은 핸드폰을 내려놓고는 아무런 대꾸도 없이 위층으로 올라갔다.

시댁으로 간다고 해서 굳이 선물까지 준비할 필요는 없었다. 그냥 가족들이 다 같이 모여서 식사나 하자는 취지로 만든 자리인데 매번 선물을 가져가면 오히려 부담스럽다는 게 시할머니의 입장이었다.

나상준에게는 조카가 한 명 있는데 그녀가 만든 쿠키를 무척 좋아해서 매번 시댁에 갈 때면 챙겨가고는 했다.

비가 점차 거세지는 가운데 그녀는 금방 씻고 나온 나상준과 함께 시댁으로 향했다.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
6 فصول
บทที่ 1 ป้อมท้ายที่ไร้กฎเกณฑ์
บทที่ 1 ป้อมท้ายที่ไร้กฎเกณฑ์ท่ามกลางเขตก่อสร้างที่รายล้อมไปด้วยเศษเหล็กและกลิ่นปูนอบอวล “แอล” หัวหน้าแผนกยามคนใหม่ก้าวเท้าไปตามทางเดินฝุ่นคลุ้งด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าขาวจัดและดวงตาที่ติดจะดุรั้นกวาดมองไปรอบ ๆ เขาเพิ่งมารับตำแหน่งต่อจากคนเก่าที่ลาออกไปแบบไร้สาเหตุหรืออาจจะมีสาเหตุแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาและเป้าหมายของเขาในวันนี้คือป้อมห้าป้อมสุดท้ายที่อยู่ลึกที่สุดและขึ้นชื่อเรื่องความแย่ที่สุด"ป้อมนี้มันแดนเถื่อนหรือไง หัวหน้ากี่คนถึงได้อยู่ไม่ทนกันสักราย"แอลพึมพำกับตัวเอง มือเล็กกระชับแฟ้มงานในมือแน่น ขณะเดินเข้าใกล้สิ่งปลูกสร้างสี่เหลี่ยมหลังเล็กที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากด้านในกลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักกึก"อ๊ะ... แรงอีก... แรงอีกพี่..."เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวปนเปไปกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของบุรุษ บรรยากาศรอบป้อมดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาทันตา แอลยืนนิ่ง หน้าขึ้นสีจัดไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งพล่าน"ได้ดิ... อีหนู กูจะเย็ดให้หีฉีกไปเลย!"พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่
اقرأ المزيد
บทที่ 2 ลองดู🔞🔥
บทที่ 2 ลองดู🔞🔥แอลรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกแรงขัดขืนสุดกำลัง ในจังหวะที่กล้ากำลังย่ามใจก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวด้วยความหิวกระหาย คนตัวเล็กอาศัยจังหวะที่มือหนาผ่อนแรงบีบข้อมือ ยกเข่าขึ้นกระแทกเข้าที่หน้าขาแกร่งอย่างแรงจนกล้าชะงักไปครู่หนึ่ง"อึก! ตัวแสบ..." กล้าสบถเสียงต่ำแอลไม่รอช้า เขาอาศัยช่องว่างนั้นสะบัดข้อมือจนหลุดจากการเกาะกุม แล้วออกแรงผลักหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อนั่นอย่างสุดแรงเกิดจนร่างสูงใหญ่ถอยกรูดไปติดโต๊ะไม้ในป้อม ก่อนจะรีบหมุนตัวกระชากบานประตูเปิดออกพุ่งทะยานหนีออกไปสู่แสงแดดด้านนอกทันที"ไอ้สารเลว! มึงจำไว้เลยนะกล้า!" แอลตะโกนด่ากลับมาเสียงสั่นพร่าขณะที่ก้าวขากึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีไปตามทางเดินฝุ่นคลุ้ง ใบหน้าขาวจัดบัดนี้แดงก่ำไปถึงใบหู ทั้งจากความโกรธและความอับอายที่ถูกคนใต้บังคับบัญชาคุกคามอย่างอุกอาจเขารีบยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่เจ่อบวมจากการถูกบดขยี้อย่างรุนแรง หัวใจในอกซ้ายเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก รสชาติของบุหรี่และสัมผัสดิบเถื่อนยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นจนน่าขนลุกทางด้านกล้าที่ยืนอยู่ภายในป้อมปูนแคบๆ เขามองตามร่างเพรียวบางที่วิ่งหนีหัวซุกหั
اقرأ المزيد
บทที่ 3 ข้อเสนอ🔥🔞
บทที่ 3 ข้อเสนอ🔥🔞แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงกระทบยอดเครนและกองเหล็กจนไอร้อนเริ่มระอุขึ้นจากพื้นดิน แอลเดินดุ่ม ๆ ไปตามทางด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตากลมโตฉายแววอ่อนเพลียเล็กน้อยเพราะเมื่อคืนเขานอนแทบไม่หลับ ภาพเหตุการณ์ดิบเถื่อนและเสียงครางกระเส่าที่แว่วมาจากป้อมห้ายังคงหลอกหลอนอยู่ในโสตประสาทเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในป้อมสุดท้าย สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือร่างสูงใหญ่ของกล้าที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้อย่างไม่ทุกข์ร้อน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนั้นประดับด้วยรอยยิ้มกวนโทสะ ดวงตาคมกริบจ้องมองมายังหัวหน้าตัวเล็กเหมือนเสือที่กำลังรอตะครุบเหยื่อ"เมื่อคืน... สนุกมากไหม?" แอลเปิดฉากถามเสียงเรียบ พยายามข่มความโกรธเอาไว้ใต้ท่าทีที่ดูเป็นงานเป็นการ"ก็ดีครับคุณแอล... แต่อาจจะดีกว่านี้ถ้าคนที่อยู่ตรงนั้นเป็นคนแถวนี้ " กล้าตอบพลางยักคิ้วให้หนึ่งทีอย่างยียวน"ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าห้ามทำกิจกรรมอุบาทว์ๆ ในป้อมยาม!" แอลตบโต๊ะเสียงดังปัง ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดขาดผึง"ที่นี่คือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่ซ่องสุมกามารมณ์ของคุณ ถ้าคุณยังทำตัวไร้จิตสำนึกแบบนี้ ผมจะทำเรื่องรายงานเบื้องบนให้ไล่คุณออก!"กล้าไ
اقرأ المزيد
บทที่ 4 เป็นเมียกู🔞🔥
บทที่ 4 เป็นเมียกู🔞🔥บรรยากาศภายในห้องพักแคบๆ ของกล้าคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่และไออุ่นที่ยังตกค้างจากกิจกรรมเมื่อคืนแอลค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ความเจ็บหนึบที่ช่วงล่างแล่นรัดจนเขาต้องนิ่วหน้า ทันทีที่ขยับกายเขาก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคนที่นั่งกอดอกอยู่ปลายเตียงกล้านั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองเขาด้วยสายตาที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่แฝงไปด้วยความเหนือกว่า"ไง... มึงจะเลิกซ่าได้ยัง?" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหยียดที่มุมปากแอลพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แม้จะเจ็บจนอยากจะร้องไห้อีกรอบแต่เขาก็ข่มมันไว้ด้วยความโกรธ "กูจะแจ้งเบื้องบน... มึงเตรียมตัวเข้าคุกได้เลยไอ้กล้า""เอาเลยแจ้งเลย..." กล้ายักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านพลางลุกขึ้นเดินเข้าหาคนตัวเล็กช้าๆ "แต่ถ้ากูโดนไล่ออก หรือต้องติดคุกจริง ๆ มึงเตรียมตัวตายคาควยกูได้เลยแอล กูไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่... กูจะตามจองเวรเย็ดมึงให้ตายกันไปข้าง"คำขู่ดิบเถื่อนทำเอาแอลหน้าซีดสลับแดง เขาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนหาทางออกไม่ได้ ในที่แห่งนี้กล้าเปรียบเสมือนเจ้าถิ่นที่คุมทุกอย่างไว้ในมือ "แล้วมึงจะเอาย
اقرأ المزيد
บทที่ 5 คนเถื่อน🔥🔞
บทที่ 5 คนเถื่อน🔥🔞นับตั้งแต่วันที่ข้อเสนอแลกเปลี่ยนเริ่มต้นขึ้น ชีวิตการทำงานของแอลก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย ทุกครั้งที่เขาต้องเดินตรวจป้อมยามตามหน้าที่ โดยเฉพาะเมื่อมาถึงป้อมห้าป้อมสุดท้ายที่อยู่ลึกลับที่สุด เขามักจะถูกไอ้คนเถื่อนอย่างกล้าดึงตัวเข้าไปเช็กหน้างานในแบบที่ทำเอาเรี่ยวแรงเหือดหายจนแทบเดินกลับออฟฟิศไม่ไหวอย่างตอนนี้... หลังบานประตูที่ปิดสนิท แอลถูกจับให้นั่งพาดขาอยู่บนโต๊ะทำงาน เสื้อเชิ้ตยูนิฟอร์มหลุดลุ่ยเผยให้เห็นรอยรักสีกุหลาบที่กล้าฝากไว้ซ้ำๆ จนไม่มีที่ว่าง"อ๊ะ... ไอ้กล้า! เบาหน่อย... กูเจ็บ!" แอลนิ่วหน้า พลางใช้มือเล็กยันแผงอกตันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเอาไว้ แต่กลับถูกแรงกระแทกจากช่วงล่างสวนกลับมาจนตัวโยน"ห่า... เย็ดมาไม่รู้จักกี่รอบแล้ว ยังจะเจ็บอีกเหรอวะ?" กล้าสบถเสียงพร่า เหงื่อเม็ดโตไหลตามไรผมลามลงมาตามกรามคมเข้ม เขาไม่เพียงไม่เบาแรง แต่กลับขยับสะโพกสอบรัวใส่ช่องทางนุ่มที่บวมช้ำอย่างดิบเถื่อน"เอ้า! งั้นมึงลองมาเป็นกูไหมล่ะ ไอ้คนนิสัยเสีย!" แอลเถียงกลับเสียงหลง ดวงตาคลอน้ำตาด้วยความเสียวซ่านที่ตีรวนไปกับความจุก"ไม่อ่ะ... ให้กูเอาควยเสียบมึงแบบนี้แหละ ดีอยู่แล้ว" กล
اقرأ المزيد
บทที่ 6 สำออย🔞🔥
บทที่ 6 สำออย🔞🔥แอลเดินจ้ำกลับมาที่ป้อมด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ในมือถือแผงยาแก้ปวดและขวดน้ำเปล่ามาด้วยความพะวง พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นร่างสูงใหญ่นอนกุมขมับอยู่บนม้านั่งไม้ยาว ดูท่าทางอิโรยจนแอลใจอ่อนลงกว่าเดิม"เอ้า! ยา... ลุกขึ้นมากินสิ จะได้ตายยากๆ หน่อย" แอลบ่นอุบพลางแกะยาออกจากแผงแล้วส่งให้กล้าค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมอง ใบหน้าคมเข้มที่เคยดุดันบัดนี้ดูอ่อนแสงลง"ป้อนหน่อยดิ... ไม่มีแรงลุกแล้วเนี่ย""อย่ามาสำออย ลุกขึ้นมา!""นะแอล... ปวดหัวจริงๆ" กล้าส่งสายตาละห้อยจนแอลต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายก็ต้องยอมขยับเข้าไปใกล้ ขาเรียวแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของกล้าที่นั่งชันเข่าอยู่ เพื่อจะส่งยาและน้ำให้ถึงปากทว่าพอแอลส่งยาเข้าปากปุ๊บ มือหนาที่บอกว่าไม่มีแรงก็รวบหมับเข้าที่เอวบางทันที! ก่อนจะออกแรงกระชากจนแอลถลาลงไปนั่งเกยอยู่บนตักแกร่ง"เฮ้ย! ไอ้กล้า! ไอ้คนตอแหล!" แอลโวยวายพยายามจะดิ้นหนีแต่กล้าไม่สน เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากตัวหัวหน้าแผนกอย่างแรงจนเสียงดังฟอดใหญ่ มือหนากอดรัดเอวแอลไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปไหน"กูไม่ได้ตอแหล... กูปวดหัวจริงๆ แต่ปวดเพราะมึงนั่นแหละ" กล้าพึม
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status