บทที่ 8 จินวั่งซู

         คุณชายจินวั่งซูผู้ซึ่งคอยสืบหาตัวคุณหนูจางอยู่หลายวันหลังจากปรึกษาหารือกับฟ่านซิ่วอิงที่ปลอมมาเป็นแม่ครัวในจวนแม่ทัพแล้วก็แอบย่องมาสืบที่เรือนท้ายจวนของรองแม่ทัพมู่ เขาจึงได้เห็นคุณหนูจางกำลังทำงานงกๆ ราวกับหญิงรับใช้

         “ข้ามาช่วยท่าน คุณหนูจาง!”

         “ไม่ได้ๆ ข้าจำต้องอยู่ที่นี่ไปสักพักก่อนเพื่อทดแทนพระคุณ”

         “ผู้ใดหรือ”

         “ท่านอย่ารู้เลย เอาเป็นว่าท่านช่วยหาวิธีบอกให้พี่ชายของข้าไม่ต้องเป็นห่วง ถึงเวลาข้าจะกลับไปเอง ตอนนี้ข้าสบายดีและปลอดภัย..ไม่ต้องห่วงข้า”

         จินวั่งซูได้แต่มึนงงแอบกลับออกจากจวนรองแม่ทัพไปบอกเล่าเรื่องนี้ให้ฟ่านซิ่วอิงฟัง

คุณหนูฟ่านผู้ฉลาดร้ายก็รู้สึกสงสัยทันทีว่าบัดนี้ศัตรูหัวใจของนางมิได้สนใจจะมาแย่งชิงจวิ้นอ๋องอีกต่อไปแล้ว

         “เจ้าว่าคดีมันพิลึกหรือไม่  ผู้ถูกลักพาตัวเกิดเห็นใจในตัวผู้ร้ายจึงได้อยู่ดูแลยามที่เขาบาดเจ็บ”

         ฟ่านซิ่วอิงนั่งใคร่ครวญเพียงอึดใจก็หัวเราะร่วนออกมา

         “ฮ่าๆ นี่มันเรื่องดีต่างหาก หนุ่มสาวอยู่ใกล้ชิด นานวันย่อมรู้สึกผูกพัน บางทีนางอาจจะไม่อยากออกมาจากเรือนท้ายจวนแล้วก็ได้ ดีเหมือนกันข้าจะได้หมดศัตรูไป”

         จินวั่งซูผงะ น้องสาวของสหายรักผู้นี้ช่างร้ายกาจเสียจริง “นี่เจ้าคิดว่า...พวกเขา...”

         “ข้าวสารอาจจะกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ไม่ดีหรอกหรือ  นางจะได้ไม่หวังในตัวสามีข้าอีกต่อไป”

         ไม่นานนักข่าวการศึกก็มาถึง มู่หลี่เฉียงสั่งคนเตรียมชุดเกราะและข้าวของไปออกรบแนวหน้า จางเลี่ยงหวงนั่งดูด้วยสีหน้ากังวล

         “ครั้งนี้ทัพใหญ่ของแคว้นเว่ยยกมาจะไม่อันตรายมากหรือ ”

         ชายหนุ่มมองสีหน้าซีดเซียวของนางแล้วก็รู้สึกสงสาร เขาอุ้มนางมานั่งตักแล้วกล่าวปลอบใจ “ข้าไปครั้งนี้ยังไม่รู้จะกลับเมื่อใด  หากเจ้าอยากจะกลับจวนแม่ทัพก็ไปเถิดหรือถ้าจะรอข้าอยู่ที่นี่ก็แล้วแต่ใจ”

         “ไม่เอา ข้าไม่ไปที่อื่น ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ ไว้เจ้าปลอดภัยกลับมาแล้วข้าจะกลับไปจวนแม่ทัพเอง”

         “อืม...เช่นนั้นก็อยู่เป็นพื่อนแม่นมเจียงเถอะ ดีเหมือนกันนางจะได้ไม่เหงา ต่อไปเจ้าไม่ต้องทำงานกวาดถูแล้วนะ ข้าจะให้แม่นมส่งสาวใช้มาทำแทน เจ้าคอยดูแลแม่นมให้ข้าด้วยก็แล้วกัน”

         จางเลี่ยงหวงพยักหน้ารับ นางรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากให้เขาไปสู้รบที่แนวหน้า แต่ก็ไม่กล้าจะแสดงความเป็นห่วงเป็นใยมากนัก

ในเมื่อตัวนางเองก็มิใช่ภรรยาหรือญาติพี่น้องของเขา เป็นแค่เพียงสตรีที่เขาจับมาดัดนิสัย นางจึงได้แต่เอ่ยปากเตือนให้เขารักษาตัวให้ดี

“เจ้าดูแลตัวเองอย่าให้บาดเจ็บได้เล่า”

         “ข้าอยากได้ผ้าเช็ดหน้าของเจ้าสักผืน เผื่อมีบาดแผลจะเอาไว้ใช้”

มู่หลี่เฉียงรู้สึกอาลัยอาวรณ์นางยิ่งนัก แต่จะให้เหนี่ยวรั้งนางไว้ก็คงไม่สมควร ไปรบคราวนี้หากเขาได้ของแทนตัวนางไปสักอย่างในยามค่ำคืนก็คงจะพอใช้ดมแก้คิดถึงได้บ้าง

         คุณหนูจางล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนที่นางติดตัวมาตั้งแต่วันแรกซึ่งเพิ่งซักใหม่ๆ ยื่นให้กับเขา “มันใหญ่พอที่จะมัดรอบแขนท่านได้พอดี หากว่าบาดเจ็บก็เอาไว้ใช้ได้”

         ต่างคนต่างใจหายไม่อยากจะจากกัน เขารับผ้าเช็ดหน้าจากนางแล้วเก็บไว้ในสาบเสื้อ พยุงให้นางลุกขึ้นเพราะจวนจะถึงเวลาต้องเดินทางแล้ว

         คุณหนูจางอยู่คอยฟังข่าวการศึกอยู่แทบทุกวัน เมื่อมู่หลี่เฉียงจากไปได้ไม่กี่วันนางก็เริ่มคิดถึงเขาจนไม่อาจจะอยู่นอนในห้องได้เพียงลำพัง จึงได้ขอร้องให้แม่นมเจียงเข้ามานอนเป็นเพื่อน

“หวงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ คุณชายมู่เก่งกาจยิ่งนัก ทั้งการนำทัพของจวิ้นอ๋องก็ไม่เคยแพ้พ่าย ครั้งนี้พวกเขาก็ต้องได้รับชัยชนะกลับมา”

สีหน้าของนางก็ยังไม่ดีขึ้น นางคิดทบทวนถึงชีวิตที่แสนสุขสบายของตนในเมืองหลวงที่วันๆ คอยแต่งกายงดงาม นัดกินเลี้ยงดื่มน้ำชา สังสรรค์พบปะกับสตรีชั้นสูงด้วยกัน นินทาคนรอบข้างไปวันๆ

นางไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตทหารที่ต้องสู้รบเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินอย่างเขาต้องเสียสละเพียงใด  บัดนี้เมื่อผูกพันกับเขาแล้วนางจึงได้รู้ว่านอกจากเขาจะเสียสละแล้ว ครอบครัวของทหารเหล่านั้นก็ต้องร่วมเสียสละด้วย

หญิงสาวจึงได้ขอให้แม่นมเจียงสอนนางตัดเย็บเสื้อผ้าและใช้เวลาในการทำเสื้อผ้าให้เขา รอวันที่เขาจะกลับมา

ไม่ถึงหนึ่งเดือนข่าวที่ทัพเว่ยแพ้พ่ายก็แพร่มาถึงเมืองพยัคฆ์เหิน พ่อบ้านในจวนรองแม่ทัพรีบเข้ามาบอกแม่นมเจียงกับนางด้วยความตื่นเต้น

“ทัพแคว้นหมิงของเราชนะแล้วขอรับแม่นม อีกไม่นานกองทัพพยัคฆ์เหินก็คงเดินทางกลับมาขอรับ!”

“ดีๆ จวิ้นอ๋องได้รับชัยชนะเช่นนี้ แคว้นเว่ยคงไม่คิดจะรบไปอีกหลายปีเลยเชียว”

“เป็นเช่นนั้นล่ะขอรับ! เห็นทหารบอกว่ากองทัพเว่ยเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่นอกจากจะรบไม่ไหวแล้วยังต้องเสียเงินรักษาอีกเป็นจำนวนมหาศาล ครั้งนี้คงจะเสียหายหนักต้องพักรบไปอีกนานเลยทีเดียว”

มู่หลี่เฉียงที่นำไพร่พลบุกตะลุยจัดการกับกองทัพเว่ยเสร็จก็เร่งฝีเท้าม้าเดินทางกลับมาเมืองพยัคฆ์เหิน นานนับเดือนที่จากนางมา ทุกคืนเขาได้แต่หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าของนางขึ้นมาสูดดมด้วยความคิดถึง

‘เจ้าอยู่ที่จวน ไม่รู้ว่ากำลังทำสิ่งใด ข้ากำลังจะกลับไปหาเจ้าแล้ว’

กลิ่นของผ้าก็เหมือนกลิ่นจากตัวของนาง เสร็จสิ้นภารกิจแล้วเขานึกอยากจะนอนกอดนางบนเตียงไปสักสองสามวันให้สบายใจ

ครั้นเดินทางอย่างเร่งร้อนกลับมาถึงค่ายพยัคฆ์เหิน รองแม่ทัพหนุ่มก็สั่งทหารคู่ใจให้หามเขากลับจวน

“ข้าง่วงนอนจนทนไม่ไหวแล้ว พวกเจ้าพาข้าไปส่งที่จวนด้วยล่ะกัน”