บทที่ 9 ต้องจากไป

ร่างของเขาถูกหามมาในชุดเกราะที่เปรอะเปื้อน ที่แขนมีผ้าเช็ดหน้าของนางมัดอยู่บนบาดแผล เลือดซึมผ่านผ้าจนแทบจะไม่เห็นสีเดิม จางเลี่ยงหวงเห็นเช่นนั้นก็หน้าซีดเผือด นางแทบจะหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

“เขา เขาบาดเจ็บหนักหรือ” น้ำตาอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลรินออกมา หญิงสาวสะอื้นฮักๆ อยู่ข้างร่างสูงใหญ่ที่ถูกถอดเสื้อเกราะออก

หมอทหารที่เดินตามมาช่วยกันตรวจร่างกายและทำความสะอาดแผลที่มีอยู่หลายแห่ง เสร็จเรียบร้อยก็หันมาบอกกับหญิงสาวสองคนที่ยืนหน้าซีดเซียวอยู่ด้านหลัง

“พวกท่านวางใจได้ ท่านรองแม่ทัพไม่ได้บาดเจ็บมากหรอกขอรับ พวกข้าช่วยกันทำให้แผลให้แล้ว ที่เหลือก็ต้มยาให้ดื่มและบำรุงร่างกายให้มาก ไม่นานก็แข็งแรงดังเดิมแล้วขอรับ”

แม่นมเจียงที่เห็นสภาพของคุณชายของตนก็อดไม่ได้ที่จะโวยวายออกมา “นี่หรือ บาดเจ็บไม่หนัก ท่านหมอ เลือดเต็มเสื้อผ้าจนแทบจะไม่มีที่ว่างเว้นแล้ว”

จางเลี่ยงหวงก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ขาดหวิ่นบนพื้นช่วยแม่นมเจียง นางแอบซับน้ำตาขณะเก็บเศษผ้าที่เปื้อนเลือดพวกนั้น

ท่านหมอยิ้มน้อยๆ “เลือดที่พวกท่านเห็น ไม่ใช่เลือดของท่านรองแม่ทัพทั้งหมดหรอก เป็นเลือดของผู้อื่นด้วยน่ะ”

หญิงทั้งสองพลันชะงัก หมอทหารจึงอธิบายให้ฟังว่าระหว่างทางเจอศัตรูซุ่มอยู่ จึงได้มีการต่อสู้มาเป็นระยะ รองแม่ทัพมู่ฆ่าคนเหล่านั้นไปมาก จากนั้นก็เร่งเดินทางกลับจึงมีสภาพเช่นที่เห็น

“คุณชาย ข้าอยากเห็นท่านกลับมาอย่างปกติสักครั้งนะเจ้าคะ” แม่นมเจียงอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลด้วยความสงสารคุณชายของตน “แม่นางจาง เจ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวคุณชายให้สะอาดทุกซอกทุกมุมด้วยเล่า”

หญิงสาวทำหน้าเหวอ...แล้วนางก็นึกขึ้นได้ว่าฐานะของตนเองในจวนแห่งนี้คือสาวใช้อุ่นเตียงของมู่หลี่เฉียง เช่นนั้น การเห็นเนื้อหนังของเขาย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

หลังจากหาวิธีเช็ดร่างกายเขาจนสะอาดโดยไม่ต้องมองได้แล้ว นางก็นั่งมองหมีป่าตัวใหญ่ที่นอนหลับอยู่บนเตียง

“เอ๊ะ! นี่มัน!” นางยกมือใหญ่ขึ้นมาดูพลันเห็นรอยแผลเป็นจางๆ อยู่หนึ่งรอย

ฝ่ามือของเขาสากหนาเป็นเพราะการกำอาวุธมานานปี นางใจลอยเผลอลูบมือเขาอยู่นาน กระทั่งฟุบหลับอยู่ชิดต้นแขนของชายหนุ่ม

นางรู้สึกตัวอีกทีเพราะอบอ้าวจนเหงื่อไหลไคลย้อย “เอ๊ะ!”

มู่หลี่เฉียงนอนมองนางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดวงตาเป็นประกายวาววับ “ที่แท้ เจ้าก็ชอบเนื้อตัวของข้า”

“ท่านมิได้บาดเจ็บสาหัสนี่  เหตุใดต้องถูกหามมา”

“ข้าอดหลับอดนอนไปหลายคืนเพราะรีบเดินทางกลับมาน่ะสิ! พอมาถึงค่ายก็ทนไม่ไหวหลับไปทันทีจึงต้องให้พวกเขาหามมาส่ง”

“หึ! ข้าก็พลอยตกใจแทบแย่ นึกว่าท่านได้รับบาดเจ็บมากเสียอีก”

“เจ้าเป็นห่วงข้ามากเลยหรือ” เขายิ้มกว้าง

“ไม่! ข้าแค่ตกใจ”

มู่หลี่เฉียงได้ยินนางตอบเช่นนั้นก็น้อยใจ ปล่อยแขนจากร่างนางแล้วพลิกร่างไปอีกด้าน “ดีแล้ว หากเจ้าไม่เป็นห่วงข้าเจ้าก็จะไม่เป็นทุกข์”

จางเลี่ยงหวงรู้สึกโกรธขึ้นมาเป็นริ้วๆ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด หญิงสาวรู้สึกน้อยใจจนน้ำตารื้น นางอุตส่าห์นับวันนับคืนรอเขากลับมา แต่นี่เขากลับทำเหมือนนางเป็นแค่จิ้งจกเฝ้าเรือนตัวหนึ่ง

‘เจ้าหมีบ้า พูดจาทำร้ายจิตใจข้าอีกแล้ว เสียแรงอุตส่าห์รอคอยเจ้าอยู่ทุกวัน’

นางไปอาบน้ำแล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียงเล็ก ในใจรู้สึกเจ็บปวด อีกไม่นานนางคงต้องไปจากเขาแล้ว

‘ไม่รู้ว่าข้ากลับไปแล้ว เจ้าหมีใหญ่ตัวนี้จะไปหาสตรีอื่นมานอนร่วมเตียงหรือไม่’

เมืองพยัคฆ์เหินแห่งนี้ นางมาอยู่ได้ไม่นานก็จริง แต่มีความทรงจำมากมายเกิดขึ้นระหว่างเขากับนาง

พอตกกลางคืนนางยังนอนไม่หลับทำได้เพียงหลับตาอยู่นิ่งๆ พลันรู้สึกว่าตนเองถูกร่างใหญ่ช้อนอุ้มขึ้นไปบนเตียงของเขา

“เจ้าขี้เซาเสียจริง ถูกอุ้มอยู่ทุกคืนก็ยังไม่รู้ตัวอีก” เขาพูดเบาๆ คล้ายจะกลั้วหัวเราะ

จางเลี่ยงหวงแสร้งทำเป็นหลับและคิดจะกอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนสองแก้มของนาง ชายหนุ่มไล้นิ้วแผ่วเบาแล้วก้มจูบแก้มของนาง

“คิดบ้านมากขนาดนี้เชียวหรือ ร้องไห้จนหลับไปเลย”

หญิงสาวตัวแข็งทื่อคาดไม่ถึงว่าเจ้าหมีป่าตัวใหญ่จะทำเช่นนี้ นางนึกอยากจะลืมตาขึ้นมาบอกว่า นางไม่ได้คิดถึงบ้าน หากแต่ไม่อยากไปจากเขา

“ได้เวลาที่ต้องส่งเจ้ากลับไปแล้ว” เขาพึมพำพลางกดริมฝีปากที่หน้าผากของนาง

จากนั้นชายหนุ่มก็วนเวียนมาจูบแก้มสองข้างอีกครั้ง ก่อนจะจับมือของนางขึ้นมาจูบทีละข้าง สุดท้ายเขาข่มใจไม่ไหวจึงก้มจูบริมฝีปากนางเบาๆ

“หลับให้สบาย ฝันดีนะ”

จางเลี่ยงหวงใบหน้าร้อนวูบวาบ นางคิดว่าตนเองคงใบหน้าแดงก่ำแล้วเป็นแน่ เคราะห์ดีที่เขาวางมือนางลงก็โอบร่างนางไว้แนบอก

ก่อนฟ้าจะสางนางโอบกอดเข้าแนบสนิทกว่าทุกวัน น้ำตาของคุณหนูจางไหลซึมถูกเสื้อเขาเป็นด่างดวง