นายทำใจฉันสั่น

    รุ่นพี่และลูกศิษย์หันมองหน้าฉัน เมื่อมีคนหน้าหล่อขับรถหรู แต่ผมค่อนข้างยุ่งมารอรับฉัน ฉันโบกมือลาสองหนุ่มสองวัย รีบไปที่รถและพูดเบาๆ “มาทำอะไร โทรจิกอยู่ได้ บีบแตรหน้าบ้านเขาหน้าเกลียด”

“แกไม่กลับห้อง เป็นห่วง นอนคนเดียวก็กลัวผี”

ฉันรีบขึ้นรถ ตีแขนมันเพราะโบ้ทพูดเสียงดัง มันแอบมองเจ้าของบ้าน ฉันผลักไหล่มันแรงๆ “มองอะไรเขา ไปสิ”

“นักเรียนแก มองแรง ทำอย่างกับแกเป็นแฟนไม่ใช่ครู ว่าแต่แกมานอนบ้านเขาทำไมหึ”

ฉันหยิบกระจกบานเล็กมาดูใบหน้าตน ไม่อยากตอบคำถามโบ้ท มันแย่งกระจกไปวางหน้ารถ

“แค่เรื่องเล็กน้อย อย่างอนได้ไหม ขอโทษ เอาเป็นว่าจะไปเลี้ยงหมูกระทะ”

ฉันมองหน้ามัน “ไม่โกรธแล้วก็ได้ แต่จำไว้ อย่าให้มันมากไป เราเป็นเพื่อนที่ห่วงใย จะมาใส่อารมณ์เพราะทะเลาะกับเมียไม่ได้”

“แค่คู่หมั้นน่า พูดเว่อร์”

“ไม่นานก็เมียแหละ”

ฉันเสียงดัง มันจึงเงียบ ก่อนจะบอกว่ายังไม่ได้กินยาและรู้สึกเจ็บแผล ฉันห่วงใยมันอย่างห้ามความรู้สึกไม่ได้ แต่เมื่อรับสายปานวาดและรู้ว่าเมื่อคืนคนเจ็บดื่มไปเยอะก็เริ่มเทศนามัน จนมันเปิดเพลงกลบเสียงฉัน

กลายเป็นฉันต้องหัวเราะ เพราะมันทำหน้าเป็นแมวเศร้า

มันก็แบบนี้ หน้าโหด แต่กับฉันคนหนึ่งล่ะ ที่มีอาการมุ้งมิ้ง

เอ้ ฉันไม่ได้หลอกตนเองนะ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ และนี่แหละคืออีกข้อในตัวโบ้ท ที่ทำให้หัวใจฉันหวั่นไหว

หมูกระทะทำให้ฉันพุงกาง กลับมาถึงห้องก็หายโกรธโบ้ทไปสนิท และทิ้งตัวลงนอนบนเตียงจนเสื้อยืดตัวสั้นโดนพัดลม ทำให้โชว์หน้าท้องขาวๆ ฉันเห็นโบ้ทกำลังมองก็เอามือปิด มันหัวเราะ

“ทำอย่างเราไม่เคยเห็น ขนอ่อนๆ หน้าท้องแก”

“เลิกพูดไปเลย ขอนอนหน่อยนะ จะไปก็ล็อคประตูให้ด้วย อย่าลืมเอายาไปด้วย”

มันเดินไปนั่งที่ระเบียง เหมือนจะคุยมือถือ ฉันอารมณ์บูดแต่เก็บอาการ และหลับไปเพราะเมื่อคืน นอนไม่ค่อยหลับ

กระทั่งเมื่อตื่นขึ้น ฉันตกใจที่นอนเอาขาไปพาดที่ขาของโบ้ท ฉันลืมตา เฮ้ยยังไม่ไปอีกหรือ เหมือนมันจะลืมตาขึ้น ฉันแกล้งพลิกตัว วาดขามาอีกด้าน แต่มันรู้ทัน

“ไม่ต้องแกล้งหลับ เห็นนะว่าแกตาสว่างแล้ว หันมานี่”

“อะไร ยังง่วง” ฉันแสดงละครไม่เนียน มันเลยใช้เท้าพาดตัวฉัน ฉันตีขามันแรงๆ

“เอาลงไป ขาหนักยังกับควาย”

“ทำยังเราเคยนอนทับ เอาล่ะกลับก่อนนะ สั่งของสดมาให้แล้ว แกต้องกินเยอะๆ นะ จะได้ไม่ท้องใส้บางอย่างนี้ เฮ้อ ว่าแต่มีใส้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

“แอบดูท้องเราเหรอ อุบาทว์”

ฉันลืมตัวกลายเป็นสาวปากจัดเพราะความอาย

“อะไรของแก ทำเป็นอาย พอๆ เราไปล่ะ แม่ลงมากรุงเทพ ต้องไปรายงานตัวซะหน่อย ไม่อย่างนั้นอดไปออกค่ายแน่ๆ”

ฉันรีบไล่ส่งมัน เพราะไปคราวนี้พวกเราอยากไปรำลึกความหลัง เหตุเพราะตอนปีหนึ่ง ปีสองเคยไปออกค่าย และจำได้ว่าสนุกที่สุด

ก่อนจากกันไปทำงาน มีชีวิตใหม่  พวกเราต่างต้องการ เก็บความทรงจำให้กันและกัน

โบ้ทหายไปจากห้อง ฉันลูบผม และนอนลงบนที่นอนอีกครั้ง มือลูบไล้รอยบุ๋มของคนตัวหนัก

โบ้ท นอนใกล้กัน แทบจะเป็นคนเดียวกัน แกไม่หวั่นไหว กับเราบ้างหรือไง

ยายเต่าอย่างฉันก็มีคำถามแบบนี้ได้ทุกวัน โดยเฉพาะเรื่องของนายโบ้ท นราธิป ธระดล

ระหว่างนั่งทำเศร้า ฉันเหลือบเห็นเลือดซึ่งติดที่นอนก็เป็นห่วงคนที่จากไป รีบโทรไปหามันเรื่องกินยา ห้ามกินเบียร์ มันรับสายและหาว่าฉันเป็นแม่

ให้ตายสิ เพื่อนโง่ ดูไม่ออกหรือว่าฉันห่วงใย มาว่าฉันแก่ได้ยังไง

ก่อนออกเดินทางไปออกค่ายอาสา พวกเราไปรวมตัวกันที่คอนโดโบ้ทเพราะที่นั่นใกล้มหาลัยที่สุด กลางคืนปานวาดดื่มเข้าไปหลายขวด มันอาละวาดจะไปเที่ยวผับ ดูเหมือนเดทแรกกับผู้ชายคนล่าสุดของมันแย่อีกครั้ง ฉันต้องเฝ้าปลอบโยนอยู่นาน จนกระทั่งโบ้ทเข้ามาตามในห้องนอน

“ไปกินข้าวเถอะเต่า แกเฝ้ามันทั้งคืนไม่ได้ ไม่นานมันคงหลับ”

ท้องฉันร้องออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าอาหาร ฉันพยักหน้าเดินไปที่ห้องครัวของคอนโดหรู แต่ระหว่างที่เดินไปพร้อมเจ้าของห้อง ฉันเห็นคิ้วมันเริ่มตกสะเก็ด ฉันเอื้อมมือไปจับทั้งๆ ที่ตัวเองเตี้ย โบ้ทหันมอง “อะไรของแก”

“แผลตรงนี้แห้งแล้ว ดีๆ”

ฉันหลบสายตามันที่มองอย่างแปลกใจ มีสายตาตรี และจักรที่มองมาอีกสองคู่ ดีที่โบ้ทไม่พูดอะไร สองคนที่นอนดูบอลจึงล่ะสายตาไปจากพวกเรา ฉันจึงเดินไปเปิดกล่องคะน้าหมูกรอบ

“หอมมาก กินอีกไหม” ฉันหยิบช้อน นั่งลงที่เก้าอี้

“กินอกไก่อย่างเดียว ลดไขมัน”

มันโชว์กล้ามฉัน และมองรอยสัก และถามฉันขึ้นมา “เราจะสักเพิ่ม แกว่าตรงไหนดี”

ฉันตักหมูกรอบเข้าปาก สายตามองมังกรของมัน และพูดให้ขำ

“แขนด้านโน้นเอาสายเดือน”

มันเดินมาขยี้ผมฉันแล้วว่าบ้าบอ มันเดินจากไป ทิ้งให้ฉันเจริญอาหารคนเดียว ระหว่างนั้นหนุ่มผมยาวเดินสวนเข้ามา มันมองฉันแปลกๆ ฉันดื่มน้ำกลืนข้าวไปด้วย และถามมันขึ้น

“เป็นไรตรี”

“กูมาหาน้ำดื่ม และกูเปล่าเป็น มึงถามตัวเองเถอะเป็นอะไร ถึงมองไอ้โบ้ทตลอด”

ฉันวางแก้วน้ำตึง “พูดอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง”

“ระวังน้ำตาเช็ดหัวเข่า มึงก็เคยเห็น ผู้หญิงในคณะที่เคยโดนมันแดกแล้วทิ้ง เตือนเพราะเป็นเพื่อนนะ”

ฉันใบหน้าแดงก่ำ “นี่ คิดว่าเรา เราจะใจง่ายเหรอ”

เมื่อมันรู้ทัน รู้ความในใจฉัน ฉันก็ไม่อยากเก็บความในใจนั้นไว้ มันมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกกัน ถึงจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากก็เถอะ

เราเสียงดังจนโบ้ทกลับเข้ามาอีกครั้ง มันถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันหลบตา เพราะรู้ว่าตาเริ่มแดงๆ ตรีเดินออกไป “กูแค่แหย่มัน มันก็อารมณ์เสียเหมือนคนมีประจำเดือน”

โบ้ทด่าตรีไปหลายคำที่มายุ่งกับฉัน ฉันเดินไปใส่กล่องข้าวฝนถังขยะ ล้างจานที่พวกมันกินแล้วไม่ล้าง โบ้ทเข้ามาช่วย แต่ไม่พูดอะไร เพราะมันมีสายสมอลทอร์คที่หู ฉันแอบมองมันและรีบล้างจาน

ให้เสร็จก่อนเถอะ แน่นอน ฉันจะไปด่าตรีอีกทีเพราะอารมณ์โกรธ ฉันยังไม่จางหายไป

ออกจากห้องครัวไอ้หนุ่มผมยาวหลับปุ๋ยสบายที่โซฟาหรู ฉันอยากไปหยิกมันให้ตื่นนัก จักรมองฉันและถาม

“เป็นอะไรเต่า”

“จะมาด่าไอ้เพื่อนชั่ว ดันนอนหลับ”

“มันโดนที่บ้านกดดันเรื่องไปเมืองนอกมา อย่าไปถือสาถ้ามันทำตัวเหมือนผู้หญิงปากร้าย”

ฉันนั่งลงข้างๆ จักร หยิบขนมขบเคี้ยวในถุงที่มันถือมากินบ้าง ปากก็บ่น “ไม่ถือสาแต่จะด่ามัน”

“อ้าว อะไรของแก ไม่เคยเป็นอย่างนี้หรืออยู่กับปานวาดมากไป เอาแต่ใจ” จักรว่าและมองโบ้ทที่เดินมานั่งเบียดฉัน

“พวกมึงมาเบียดกันทำไม ไปนั่งตรงอื่นบ้างสิ”

หูโบ้ทไม่มีหูฟังแล้ว มันมองหน้าฉัน มองหน้าจักร

“กูจะให้เต่าดูแผลให้ มึงไปกินที่ระเบียงโน่นไป”

ฉันหันไปทันที เห็นพลาสเตอร์ในมือโบ้ท ฉันหยิบมาติดที่คิ้วอย่างรู้งาน

“ไปเรียนพยาบาลก็ได้นิเต่า” จักรว่า ลุกขึ้นไปสูบบุหรี่ และคุยมือถือที่ระเบียงกว้าง ฉันติดพลาสเตอร์ยาเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบ้างแต่มือยาวๆ ลากขาฉัน จนฉันร้อง

“อะไร ว้าย”

“ไปเล่นเกมกัน นอนทำไม”

ฉันเอาหมอนมากอด ดิ้นรนให้โบ้ทปล่อยมือ มันไม่ตอแยกับฉันอีก ฉันแอบมองเห็นมันเดินไปชวนจักร ฉันแอบโล่งใจเพราะไม่ต้องการนั่งเบียดกับมัน เพราะเวลาเล่นเกม กลิ่นตัวหอมๆ ของมัน ทำให้ใจฉันสั่นทุกที