روايات بقلم ทรายสีรุ้ง

“ชอบคำนี้จริงๆ โง่ ขี้ขลาด”ผมนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ อยากถีบไอ้จักรสักที แต่เกรงใจเพื่อนอีกสองคนและในคืนนั้นเรานั่งดื่มเบียร์กันหลายชั่วโมง เพราะพรุ่งนี้จักรต้องกลับกรุงเทพ ทุกคนคุยกันสนุกสนาน เป็นผมที่นั่งมองมือถือ กดข้อความส่งไปหานินจาบอกว่าขอไปหาเธอนี่มันมาถึงจุดต้องขอก่อนไปหา มันไม่ใช่ผม ผมยัดมือถือใส่กระเป๋าแรงๆ ดื่มเบียร์หมดแก้วกล้าๆ หน่อย หัวใจเธอร้าว ผมก็ควรหยิบเบาๆ ดูแลอย่างดี ให้มันเป็นเหมือนเดิมหัวใจผมเคยเป็นอย่างนั้น เวลา ผมต้องเชื่อมั่นในเวลา และความจริงใจที่มีรู้สึกหายใจคล่องขึ้นเมื่อคิดเช่นนั้นผมเดินเข้าไปในบริเวณบ้านหลังใหญ่ที่ดูออกว่าเพิ่งก่อสร้างเสร็จ น้องสาวนินจาที่ผมเพิ่งรู้ว่าไปบวชชีมา ออกมาต้อนรับในชุดขาว ผมเธอยังสั้นอยู่ ผมสวัสดี เธอไหว้ผม และชวนเข้าบ้าน ผมมองหาอีกคน ปราการฉุดมือผม“เข้ามาก่อนเถอะครับ”ผมมองแม่ปราการที่ดูสนิทสนมกับกระต่ายมาก ผมรู้สึกดีกับความสัมพันธ์ของทุกคน“เต่าไปไหนหรือ”ผมไม่รอที่จะถาม วันนี้วันหยุด เธอ

“มาคุยแบบลูกผู้ชาย”“หมาขี้เรือน มึงนะเหรอลูกผู้ชาย”ผมไม่คิด มันจะแค้นขนาดนี้ ผมเดินไปยืนใกล้“มันมากไปหน่อยไหม มึงมีสิทธิ์อะไรคิดฆ่าคน มึงยังไม่รู้อะไรดีด้วยซ้ำ”“กูหรือไม่รู้ กูให้พายไปสืบตั้งนาน กว่าจะรู้ว่าคนในรูปคงเป็นเพื่อนมึงคนนั้น มึงรู้ไว้ด้วย เก๋ส่งแชทพวกนั้นมาให้กูดูโว้ย ถึงมึงจะเก็บมือถือไว้ แต่พวกมึงหนีความผิดไม่พ้นหรอก พวกมึงทำให้น้องกูตาย”มันสาดกาแฟมาที่ผม ผมหลบทันและอดไม่ได้ที่จะถีบมันสักที“มึงถีบกูเหรอไอ้โบ้ท”“ใช่ ถีบให้มึงมีสติ มึงคิดดูบ้าง หลังจากเกิดเรื่องกูเคยข้องแวะเขาไหม มึงไม่เคยผิดพลาดเรื่องแบบนี้หรือไง กูไม่อยากแก้ตัวแค่อยากให้มึงคิด เก๋เองเขาคงรู้แล้ว ว่ากูไม่เคยคิดล้มเลิกการแต่งงาน มึงก็ใช้สมองคิด อย่าคิดใช้กำลัง ไม่อย่างนั้น ไร่ชาของมึงที่กำลังรุ่งเรื่องจะจบสิ้นที่มึง แม้มึงจะมีลูกแต่เขายังเด็ก คิดบ้างไหมเขาจะเจออะไรบ้างระหว่างทางที่โตขึ้น”อำนาจมีลูกแต่ภรรยาเสียชีวิตตั้งแต่เด็กน้อยคลอด ตอนนี้คงอายุราวหกขวบ ผมอยากให้มันมีสติ

“จะกลับเลยนะ ฝากลูกด้วย”“ฉัน ฉันจะสืบเรื่องนี้แน่นอน”ฉันสบตานั้น ฉันพูดเบาๆ“ฉันรู้ว่าทางนี้เสียใจแต่ฉันผิดจนต้องฆ่าแกงหรือไง นายไปทบทวนดู…”“พอๆ ไม่อยากฟังอะไร แค่บอกจะสืบดู”โบ้ทตัดบทเดินเข้าบ้าน เป็นฉันที่ยืนจับหัวตนเองด้วยความมึนมันไม่เคยคิดเชื่อฉัน จะเปลืองน้ำลายทำไมฉันลาลูกอยู่ในห้องเพียงลำพัง ในหัวคิดบางครั้งบอกว่าพาลูกกลับไปด้วยกัน แต่ฉันไม่อาจเสียคำพูดที่ให้ไว้กับย่าโปรดรัก หวังเพียงว่าลูกจะมีความสุข รอดปลอดภัยจากอันตรายทุกอย่างฉันเดินออกจากห้อง ย่าหลานกอดฉันแน่น“ถ้าเป็นไปได้อยากให้มาอยู่ด้วยกันจริงๆ”ฉันทำเป็นไม่ได้ยิน แต่น้องสาวรีบจับมือฝ่ายนั้นไว้และพูดอย่างจริงจัง “ขอโทษนะคะคุณป้า หนูห่วงพี่สาว เรื่องมาอยู่ที่นี่เราคงต้องเลิกคิด”ป้าใจจับมือแม่หลาน ฉันลาคนทั้งสอง และออกมานอกบ้าน ที่นั่นพ่อของลูกรอไปส่ง ฉันจำใจเจอเขาอีกสักพักแต่เมื่อขึ้นนั่งบนรถ เขาบอกให้ฉันเลิกทำงานที่บริษัทรุ่นพี่ บอกว่ามาดูแลลูกก็ได้

“ไปหาเขาหรือ”“อือ เขาเองช่วยตามหาพี่”ฉันไม่ยินดียินร้ายกับคำบอกกล่าวน้อง ไม่อยากมองหน้านั้นแม้แต่นิดเดียว ฉันจูงมือน้องไปหาผู้พระคุณทั้งสอง ขณะนั้นชายหนุ่มที่ช่วยฉันกลับมาพอดิบพอดี กำลังยืนจ้องคนพาน้องสาวขึ้นมาที่นี่ด้วยสายตาสงสัย“ป้าจ๊ะนี่น้องเต่าเอง เต่านี่ป้าและลูกชายป้าที่ช่วยชีวิตพี่ไว้”“ช่วยชีวิต พี่โดนทำร้ายจริงเหรอ” น้องสาวเขย่าแขนฉันแรงๆ“นี่คุณคิดว่าพี่สาวมาเที่ยวที่นี่หรือไงครับ” ปราการ คนที่ช่วยฉันต่อว่ากระต่าย น้องสาวฉันอึ้งไป หันไปไหว้แม่ปราการและขอบคุณฝ่ายนั้น“ขอบใจนะคุณ ขอบใจจริงๆ และฉันอยากตอบแทน”“เรื่องตอบแทนเอาไว้ก่อน ผมอยากรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง ” พ่อของลูกช่างไม่มีมารยาทปราการมองหน้าฉัน ฉันส่ายหน้า ให้เขารับรู้ว่าอย่าสนใจ ปราการเดินไปอีกทาง“นี่คุณไม่ได้ยินเหรอ ทำไมไม่ตอบผมนินจา”มือใหญ่มาจับแขนแน่น ฉันดึงแขนออก และเดินไปหาแม่ปราการใกล้ๆ“ที่อยู่หนูนะคะ และนี่สินน้ำใจเล็กน้อ

“โรงแรมหนูพายไง ไปเถอะไปถามที่นั่นกัน”น้องสาวนินจาลุกขึ้น ถามเสียงค่อนข้างดัง “โรงแรมว่าที่เจ้าสาวคุณหรือ ถ้าเป็นแบบนี้ฉันไม่ไว้ใจใครที่นั่น”ผมอยากต่อว่าคนที่ปากจัด แต่เลือกจะเงียบ เพราะรู้สึกเป็นห่วงนินจาขึ้นมาถึงจะโกรธ แค้น แต่ผมไม่เคยอยากให้เธอเป็นอะไร อย่างที่เคยพูด ใช่ ผมเคยพูดแบบนั้นใช่ไหมเราไปถึงโรงแรม แต่พนักงานบอกว่าเธอเช็คอินออกไปตั้งแต่สองวันก่อน น้องสาวนินจาไม่ยอมเชื่อ ขอดูกล้องวงจรปิด เราก็ได้เห็นว่านินจาเช็กอินออกไปจริง แต่น้องสาวนินจาไม่เชื่อ เธอขอไปดูห้องที่พี่สาวพัก แต่เมื่อมีคนมาพักต่อแล้ว เราจึงไม่ได้เข้าไปวันนั้นเราวุ่นวายทั้งวัน ผมนั่งมองน้าของลูกและเดินไปใกล้“มีใครอีกบ้างที่เธอคิดว่านินจาจะไปหาได้”“จะมีใคร พี่ฉันมีเพื่อนสนิทแค่สี่คนไม่ใช่เหรอ และเมื่อก่อนตอนท้องก็เหลือสามคนแล้ว พี่ฉันไม่มีใคร ไม่เคยติดต่อใครแม้มีเรื่องทุกข์ใจ”เธอร้องไห้โฮออกมา แม่ผมต้องเข้าไปปลอบใจ“หนูต่าย อย่าคิดมาก เราแจ้งความกันดีไหม”เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา

ผมเดินไปดื่มน้ำ อดีตเพื่อน อดีตคู่นอนคืนเดียวเดินตามมา ผมตวาดมันอีก “อย่ามาเดินตาม พูดอะไรก็พูด ก่อนจะโดนอุดปากอีก”“ใครโทรมาบ้าง พาฉันกลับเดี๋ยวนี้ นี่ถ้าว่าที่เจ้าสาวนายรู้คงสนุกพิลึก”“ขู่อีกแล้วเรอะ ลืมไปเหรอว่านี่ถิ่นใคร”“มันเรื่องจริง กลัวหรือไงถึงหน้าเครียดๆ”มีการโต้กลับ ผมเงียบ อยากบีบคอ บีบปากมันนัก แต่เข้าใกล้มากก็ไม่ดี เพราะผมกับมัน ไม่เหมือนเมื่อก่อนทำไมนะ ผมคิดว่าไฟซ็อตทุกทีที่ใกล้มัน ตั้งแต่เจอกันที่ระนองแล้ว“คุณโบ้ทคะ คุณปานวาดโทรมาค่ะ คุณตรีชดาด้วยค่ะ”ผมเห็นนินจายิ้มจึงเดินไปใกล้มัน มันถอยห่าง “ไปรับโทรศัพท์โน่น และอาจต้องเตรียมรถให้คนส่งฉันลงจากเขาได้เลยนะ”ผมมองดวงตาที่มีหวังของนินจาก็โมโหคนที่โทรมา ผมจึงเปิดประตูออกไป สั่งเด็กข้างนอกว่าผมหลับไปแล้ว เด็กทำหน้างงๆ แต่เดินจากไป คนในห้องตีหลังผมจนแทบหัก“บ้าหรือเจ็บนะ”“เจ็บก็ดีจะได้รู้ว่านี่คือเรื่องจริง ไม่ใช่ฝัน นายต้องปล่อยฉันไป ไม่อย่างนั้น ความรักนาย