หลบได้ทั้งวันให้มันรู้ไป

    ฉันนั่งกินโจ้ก สายตาแอบเหล่มองรอยสักคนเจ็บที่รีบรับสายซึ่งดังไม่หยุดหย่อน ห้านาทีผ่านไปมันเดินมาที่เตียง ช่วงบนยังไร้เสื้อ มันใส่เพียงกางเกงผ้าขายาวที่มันมักจะใส่ไว้ในรถ ซึ่งฉันหยิบมาให้เมื่อคืน

“เมียแกเหรอ อิ อิ บอกไปเหรอเปล่าว่าไปเที่ยวอ่างจนหัวแตกเพราะเกิดการแย่งสาวกัน”

มันหันมามอง ฉันวางช้อน

“ทำไมมองแรงขนาดนั้น ไม่หยอกก็ได้”

“คราวหน้าอย่ามายุ่งกับมือถือเรานะเต่า”

“อะไร ยังไง”

“บอกแค่อย่ามาจับ มาต้องมือถือ ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

ฉันอึ้ง ก่อนจะทำใจให้เย็นเดินไปหยิบน้ำมาดื่ม และไปหยิบเสื้อผ้า เข้าไปอาบน้ำ ฉันไม่สนใจมันอีก แต่งตัวด้วยความเร็ว เพราะต้องการออกไปจากห้อง

“ไปไหน”

“อย่ามายุ่ง และบอกไว้เลยเราจะไม่แตะของใช้นายอีก”

มันมองมาอย่างเครียดๆ

“ก็แกรับสายทำให้เก๋เขางอนนี่น่า รับแล้วทำไมไม่พูดล่ะ”

“ก็เพราะเมียที่บ้านนายหึงไง เลยไม่อยากรับ ทะเลาะกัน ไม่ไว้ใจกันแต่มาพาลคนอื่น”

ฉันหยิบหนังสือเพื่อไปสอนหลานรุ่นพี่ คนบ้าบอ ฉันไม่อยากอยู่ใกล้นานๆ

“กลับมาก่อน ข้าวเที่ยงเราล่ะ”

“ให้เมียที่มึงรักมาทำให้ดิ ไม่อยากยุ่งกับนายมาก”

ฉันโมโห น้อยใจ มันเป็นแบบนี้เสมอ ยามทะเลาะกับเมีย แต่ฉันยังดูแลมัน ไม่รู้มันหรือฉันที่บ้ากันแน่

ออกมาหน้าประตูฉันเจอสองหนุ่มที่มองฉันอย่างสงสัย และแหงนมองในห้อง “ทะเลาะกันหรือ”

ฉันมองหน้าจักร ตรีนั้นไม่สนใจคำตอบใช้หวีในมือหวีผม เดินเข้าห้อง ส่วนจักรยังยืนขมวดคิ้ว “มันเจ็บอยู่ยังชวนทะเลาะเหรอ เรื่องไรวะ”

“ไปถามกันเอาเองและบอกไว้เลย คราวหน้าพวกแกต้องดูแลเพื่อนให้ดีๆ เรื่องชกต่อยเกิดแต่ดันให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปรับเนี่ยนะ”

“มันเรียกหาแกเองนี่หว่า อย่ามาด่าพวกกู เอาล่ะขอเข้าไปดูหน้ามันหน่อยว่าแหกจนหายหล่อยัง”

“ มันไม่ตายง่ายๆ หรอก”

ฉันเดินออกจากหน้าห้อง จักรลูบคาง มองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะเข้าไปในห้องอีกคน

ฉันเดินลงจากตึกด้วยความเซ็ง เบื่อ และรีบกดหารุ่นพี่เมื่ออยากหาคนที่เอาใจฉันบ้าง ไม่ใช่เอะอะก็ใช้และยังต่อว่า

“ครับ”

“เฮ้ย มึงไปไหน”

ปานวาดมาด้วย ท่าทางเหมือนโบ้ทกำลังหายใจริบหรี่ใกล้ตาย ฉันปิดมือถือ บอกว่าไปหารุ่นพี่ มันเลยไม่ยุ่ง รีบแจ้นไปดูญาติมัน ฉันคุยกับรุ่นพี่ต่อ นัดทานมื้อเที่ยงด้วยกัน รุ่นพี่เลือกร้านที่ฉันชอบ ฉันค่อยหายเซ็ง และยิ้มกับมือถือออกมาได้บ้าง

ดูแลกันให้ดีล่ะ มากันสามคนแล้ว ฉันจะหนีเที่ยวคืนนี้ โบ้ทไม่ยอมกลับคอนโดมัน ฉันจะหาที่อื่นซุกหัวเอง

ผมจับแผลที่คาง คิ้ว ไม่พอใจที่เต่ามันหนีออกจากห้อง รู้ว่ามันโกรธ แต่ผมพูดอะไรผิดกัน ก็อีแค่พูดเรื่องห้ามยุ่งกับมือถือ ผู้หญิงชอบคิดมากเรื่องนี้กันจัง ระหว่างนั้นไอ้เพื่อนสองตัวที่หนีกลับกันไปก่อนเมื่อคืนเข้ามา ผมหันไปมอง

“เต่ามันไปไหนเนี่ยพวกมึงรู้ไหม”

“ดูท่ามึงจะทำเจ้าของห้องโกรธ มึงนี่ยังไงให้มันช่วยยังไปแกล้งมันอีก ว่าแต่แกล้งไรมันหรือ”

ตรีเริ่มจุดบุหรี่ ผมไล่มันออกไปที่ระเบียง จักรเข้ามานั่ง ดูแผลและขำ

“มึงเมาเหรอไงถึงแลกหมัดกับมันอีก”

“มันกวนตีนกูนี่น่า กูไม่สนคนเดียวก็จะลุย”

“กูต้องกลับเพราะน้องฝนมาที่บ้าน แม่เรียกตัวไม่บอกกล่าวเลย” จักรเอ่ยถึงคู่หมั้นคู่หมาย ที่ทำให้เมื่อคืนไม่สนุก ผมไม่สนใจเรื่องนั้น หันเห็นยายปานวาดอีกคนก็โบกมือไล่

“ยกโขยงกันมาทำไมกูไม่ตายหรอกน่า”

“ก็ดี กูจะได้ไม่โดนด่า เพราะถ้ามึงตายที่บ้านจับได้แน่ว่ากูหนีเที่ยว” ปานวาดเดินรอบๆ ห้อง และเดินไปหาตรี ผมล้มตัวลงนอน ถามปานวาดอีก เรื่องเจ้าของห้อง

“เต่าไปไหนหึปาน”

“นัดกับรุ่นพี่ เห็นมันยิ้ม กูดีใจ ไม่ไปขัดขวาง ไม่เป็นไรพวกกูมาแล้วดูแลมึงเอง อยากกินไรว่ามา”

ปานวาดเดินไปดูในตู้เย็น เห็นไม่มีอะไรก็หยิบมือถือมากดหาร้านเพื่อสั่งอาหาร ผมรู้สึกหายเจ็บแผล ลุกขึ้นนั่ง

“ทำเป็นโกรธ ที่แท้อยากออกไปหารุ่นพี่คนนั้น ยายเต่าเอ้ย”

จักรมองหน้าผม ผมผลักไหล่มัน “มองอะไรหึ”

จักรเป็นคนเงียบๆ สุภาพมากกว่าผมและตรี มันไม่ว่าอะไร เพียงบ่นพึมพำว่าผมเจ็บแล้วพาล และมันเดินไปหาปานวาด ไปรวมตัวกันสามคน

มันดูเหมือนมาเยี่ยมคนป่วยมากๆ

ผมหยิบมือถือกดหานินจา จอมขี้งอน ว่าแต่ช่วงนี้มันเป็นอะไรไปขี้งอนมากเลย ผ่านไปหลายวิมันไม่รับ ผมอารมณ์เสีย ลงจากเตียง

“เอาไหร” ปานวาดเข้ามา ผมเดินไปหาเบียร์ในตู้เย็น ปานวาดรู้ทัน

“จะดื่มทั้งๆ ที่ยังเจ็บไม่ได้”

“ไม่ตายง่ายๆ ไปซื้อมาเร็ว”

ตรีเดินเข้ามา “กูไปซื้อเองจะซื้อบุหรี่ด้วย เอาไรกันอีก”

ปานวาดเกาะแขนตรี มันสะบัด ปานวาดทำหน้ามุ่ย และเดินตามตรีออกจากห้องเพื่อลงด้านล่าง ผมเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าให้สดชื่น แม้จะเจ็บแผล

หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มกิน เริ่มดื่ม และพูดถึงเรื่องไปออกค่ายอาสา ซึ่งปกติปีสี่ไม่ค่อยไปกันแล้ว แต่พวกเราอยากไป อยากเที่ยวทิ้งท้ายการเรียนจบ ดูเหมือนปานวาดจะดีใจเพราะเราจะไปเขื่อน ซึ่งที่นั่นอยู่บนภูเขา มีโรงเรียนให้เราไปช่วยเหลือเรื่องการก่อสร้างโรงอาหาร

“ทำอย่างผู้มึงได้ไปด้วย” ผมว่า และกระดกเบียร์เข้าท้อง

“เขารักจริงก็ตามไปได้นี่น่า”

“บ้าผู้ชาย” ตรีตรงประเด็นจนปานวาดวางแก้วแรงๆ

“มึงไม่พูดดีไหม น่าเบื่อ”

ตรีหัวเราะ และบอกให้ผมดื่มน้อยๆ ผมพยักหน้าส่งๆ เพราะเมื่อมันลุกไปคุยมือถือ ผมดื่มแปบเดียวหมดขวด

“เต่าของเรา ป่านนี้ไปกินไรกันน่า”

ปานวาดเอ่ยเรื่องขัดหู ผมพาตนเองไปที่ระเบียง และนึกเสียใจที่ทำให้เต่าคิดมากเรื่องมือถือ แต่โทรไปเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมรับสาย

ไม่รับ จะรอที่นี่แหละยายเต่า ให้มันรู้จะหลบหน้ากันได้ทั้งวัน

ผมมั่นใจเรื่องนี้ แต่ต้องเสียใจ เมื่อเพื่อนทยอยกลับแต่เจ้าของห้องก็ยังไม่มา ผมโทรหาปานวาดทันที

มีตัวช่วย ผมจะกลัวอะไร

ทว่าปลายสายบอกว่าเต่านอนค้างบ้านนักเรียนที่มันสอน ผมก็ไม่มีความสุข คืนนั้นนอนพลิกไปพลิกมา กลิ้งลงมาที่ผ้านวมด้านล่าง กระทั่งคนไกลโทรมาจึงสงบลงได้

แต่อย่างไรเสีย ในหัวก็ยังไม่ลืมที่โดนยายเต่าทิ้ง

ก็ผมเจ็บป่วยอยู่ มันจะทำอย่างนี้กับเพื่อนที่มันรักไม่ได้