ห้ามใจตนเองไม่ได้

  สองเดือนผ่านไป

พวกเราเลี้ยงส่งตรีไปญี่ปุ่นพร้อมๆ กับเลี้ยงส่งปานวาด

ออกจากผับหรูของญาติตรีพวกเรากลับไปดื่มต่อที่คอนโดของโบ้ท ห้องฉันไม่มีอะไรอีกแล้ว ไปดื่มกินไม่ได้ เพราะฉันเก็บเสื้อผ้า ของใช้ยัดใส่กระเป๋าเตรียมเดินทางกลับบ้านเช่นกัน

ครู่ต่อมา

ฉันนอนกอดขวดเบียร์เพราะดื่มไม่ไหวอีก เพื่อนๆ ก็เช่นเดียวกัน ฉันหันไปเห็น ปานวาดโบกมือเพื่อเข้าไปนอนในห้อง ฉันเดินไปหาหนุ่มๆ เพราะไม่อยากให้พวกมันนอนหนุนขวดเบียร์ เหมือนหลายครั้งที่เคยเป็น

ฉันดื่มไม่มาก เพราะอยากดูแลทุกคนในวันสุดท้าย

นี่ฉันจะเศร้าไปทำไมนักหนา พวกเราต้องเจอกันอีก ฉันเดินไปหยิบหมอนให้ตรีกับจักร ที่กำลังนอนหมดสภาพหล่อเหลา

ครืน ครืน

ฉันก้มมองมือถือ เห็นเป็นของโบ้ท ตาที่ปรือก็พลันสว่าง ฉันถอยออกมาห่างจากมัน แต่มือมันกลับคว้าที่ขาฉัน

“ไปไหน พาไปนอนที่ห้องหน่อย พวกมึงรู้ใช่ไหมกูไม่ชอบนอนที่แข็งๆ”

โบ้ทมันจะเจ็บหลังถ้าไม่นอนบนที่นอน ฉันรู้เรื่องนี้ มันเลยได้ยึดที่นอนฉัน ถ้าไปค้างที่นั่น ฉันมองมือถือมัน

“ไม่รับก่อนเหรอ เขาจะรอ”

“รับทำไม พรุ่งนี้ มะรืนก็เจอกัน”

ฉันพยักหน้า ช่วยพยุงมันทั้งที่ช่วยได้น้อยมาก

“นายเดินเองดีกว่า จะล้มทับเรากระดูกแตก” ฉันบ่น

“เต่า แกชอบทำให้เรายิ้มได้ แม้มีเรื่องเครียด รักมึงที่เป็นแบบนี้”

ฉันตาสว่าง แอลกอฮอล์ไม่สามารถทำอะไรฉันได้ในคืนนี้ หรือเพราะคำพูดหวานหูนั้น และฉันผู้คลั่งไคล้เพื่อน เกิดความรู้สึกอยากนอนกอดร่างมันเหลือเกิน

ก่อนจากจะเป็นไรไปใช่ไหม คงไม่เป็นไร ฉันล้มตัวบนเตียงข้างๆ มัน ดูเหมือนมันลืมตาก่อนจะหลับไป ฉันเอามือไปลูบผมใกล้ใบหูโบ้ท

ดีจัง ขอกอดหน่อยนะ พรุ่งนี้ต้องจากกันแล้ว

มีมือใครไม่รู้มากระชากตัว ฉันสะบัดเพราะรู้สึกเจ็บ “ใครวะปล่อย”

เพียะ! คราวนี้มือนั้นตบฉาดที่แก้ม

นี่ไม่มีทางเป็นเพื่อนหรอก ฉันลืมตาขึ้น มือกุมแก้มที่เจ็บจนหูอื้อ

“เฮ้ย มาได้ไงเนี่ยเก๋”

โบ้ทผลุงจากที่นอนมาจับผู้หญิงที่ตบแก้มฉัน ตรีนั้นเดินมาลากมือฉันออกนอกห้อง “มึงทำไมเข้ามานอนกับไอ้โบ้ทวะ ซวยไอ้โบ้ทแล้ว”

“มึงไม่ดูอะไรให้ดี ตอนไปเปิดประตู” จักรที่มายืนด้านหลังตรีต่อว่า ตรีหันไปมอง

“ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นเมียไอ้โบ้ทวะ กูยังมึนๆ”

“พอๆ ออกไปกันนะ ฉันจะคุยกับพี่โบ้ท กับนังผู้หญิงร่านคนนี้”

โบ้ทไล่พวกเราด้วยสายตา ฉันมองผู้หญิงของโบ้ท ซึ่งสวยมาก รูปร่างคล้ายคลึงฉัน แต่นิสัยแย่กว่าฉันแน่ๆ เสียงประตูปิดปัง สองหนุ่มรีบเก็บข้าวของและบอกฉัน

“มองอะไรมึง ไปล้างหน้า หมดเวลาสนุกแล้ว ไปปลุกนังปานด้วย หลับเป็นตายแล้ว ห้องเกิดไฟไหม้อยู่แล้ว”

ฉันได้ยินเสียงทะเลาะในห้อง ก่อนที่ปานวาดจะออกมาและถามว่าเกิดอะไรขึ้น ตรีเป็นคนเล่าเรื่องราว ปานวาดแอบไปฟังทันที ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำ และคิดว่าจะกลับเมื่อออกมา ทว่าเรื่องที่ตั้งใจต้องชะงัก เพราะออกมาน้องเก๋ของโบ้ทยืนมองฉันราวจะกินหัว และเข้ามาหยุมหัวฉันสุดแรง

โอ้ย แรงมากจริง ฉันผลักหน้าอกฝ่ายนั้น โบ้ทเข้ามาดึงแฟนมันกลับแต่ไม่สำเร็จ เหมือนมันจะตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ปานวาดเข้าไปจิกหัวแฟนโบ้ท ฝ่ายนั้นร้องไห้

“โอ้ย อีพี่โบ้ท ใครอีกล่ะ”

“ฉันปานวาด ปล่อยยายเต่านะ เราเพื่อนกันทั้งนั้น”

แฟนโบ้ทหยุดหยุมหัวฉัน หันไปหาปานวาด “ฉันไม่เชื่อ เห็นตำตากอดกันกลม นี่พี่ปานเข้าข้างพี่โบ้ท ทำไมนิสัยไม่ดีกันทั้งนั้น”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ”

ฉันเข้าไปอธิบายแต่โดนถีบเข้าหน้าท้อง ฉันจุก น้ำตาไหล ทุกคนเข้ามาหาฉัน ฝ่ายโบ้ทกอดแฟนมันไว้ ปลอบให้ใจเย็น ฉันมองหน้ามัน พอจะเข้าใจ ฉันมันแค่เพื่อน มันคงไม่ห่วงอะไร ฉันเดินหลังงอไปหยิบกระเป๋า บอกลาเพื่อนๆ ตรีบอกจะไปส่ง ฉันส่ายหน้า

“กูไม่ได้ไปส่งนามบินนะ โชคดีทั้งแกและปาน”

ฉันน้ำตาซึม ไม่รู้ว่าเพราะต้องจากเพื่อน หรือเพราะเจอเรื่องแย่ๆ ในเช้านี้

“ยายหน้าด้านกลับมานะ”

เสียงแฟนโบ้ทยังโวยวาย ฉันไม่หันไปมอง และเหมือนเพื่อนทุกคนจะลาเจ้าของห้อง ฉันลงลิฟต์มาคนเดียว ด้วยหัวใจเฉาๆ

และเมื่อกลับมาถึงหอ ฉันเข้าไปนั่งบนเตียงมองกระเป๋าหลายใบที่เรียงราย ตู้เย็น และทีวีที่ฉันซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรง เมื่อจะกลับต่างจังหวัด ฉันก็โพสขายรุ่นน้องในราคาถูกๆ อันที่จริงฉันไม่อยากกลับบ้านหรอก เพราะอยากหางานทำที่กรุงเทพ ทว่าแม่สั่งให้กลับบ้านก่อน เพราะช่วงนี้แม่ไม่ค่อยสบาย ฉันเดินไปหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าบนโต๊ะซึ่งเป็นของอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ กดโทรหาแม่ แต่ปลายสายไร้คนรับ ฉันจึงเอามือบีบขมับ ล้มตัวลงนอน และด้วยเหตุผลที่รุ่นน้องยังไม่มาเอาของ และน้องรหัสโทรมาอ้อนวอนให้ฉันอยู่ต่ออีกสัปดาห์ ฉันต้องอยู่ให้น้องๆ หลานๆ มันเลี้ยงส่งอีกครั้ง รวมทั้งรุ่นพี่ ซึ่งโทรมานัดคืนนี้ ดังนั้นฉันจึงหาของกินรองท้องหลังจากตัดใจไม่คิดมากเรื่องที่เกิดขึ้น

คืนนี้ต้องไปกินเลี้ยงส่งอีก ดังนั้น ตอนนี้ต้องนอนเอาแรงอีกหน่อย

ในคืนนั้นลูกศิษย์ฉันงอแงเหมือนเด็กสามขวบ คุณหญิงมีของขวัญให้ฉัน เป็นเงินหกหลัก เมื่อลูกศิษย์ฉันสอบโรงเรียนชื่อดังได้ ฉันไม่อยากรับแต่รุ่นพี่บอกว่าคือผลงานของฉัน ฉันดีใจเก็บเงินใส่กระเป๋า

เงินแสนสำหรับฉันมันมากมาย แต่คงนิดเดียวสำหรับครอบครัวลูกศิษย์ ฉันดื่มกับรุ่นพี่เมื่อลูกศิษย์ต้องกลับก่อน และในคืนนั้นฉันเมาจนหัวราน้ำกว่าคืนที่ร่ำลากับเพื่อนๆ รุ่นพี่มาส่งฉันที่ห้อง ฉันกอดเขาแน่นเพื่อร่ำลา ก่อนจะปิดประตู เข้าไปนอนหมดสภาพอีกคืน ทว่าคืนนี้ต่างกับคืนวาน ไม่มีอ้อมกอดอุ่น

หึ ยายเต่าเอ้ย แกคิดฉก คิดแต๊ะอั๋งแฟนคนอื่น แค่ตบยังน้อยไป ฉันยิ้มหยันให้ตนเอง ก่อนจะผล็อยหลับไป

ฉันมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีเสียงเคาะประตู

ใครวะ ฉันยีตาลุกขึ้นนั่ง เดินช้าๆ ไปที่ประตู

“ใคร หึ”

“ โบ้ทเอง”

ฉันลูบหน้า ลูบตายังไม่เปิดประตู สะบัดหัวให้หายมึน

“มาทำไม อย่าบอกว่าพาเมียมาตบฉันนะโบ้ท”

ฉันตะโกนออกไป เพราะยังคับแค้นใจ แม้บอกว่าทำใจได้ สมควรโดน แต่แท้จริงโกหกทั้งนั้น

“เปิดหน่อย จะอ๊วกแล้ว”

แค่มันพูดว่าจะอ๊วกฉันก็รับเปิดประตู และถลาไปประคองมันไปห้องน้ำ ฉันตาลายแต่เป็นห่วงโบ้ทมากกว่าตนเอง เราทั้งสองเดินทุลักทุเลไปที่ห้องน้ำ แต่ไม่ทันเข้าห้องน้ำ มันก็หันมาอ๊วกใส่เสื้อยืดฉัน ฉันผลักมันอย่างลืมตัว

“โบ้ท โธ่”

“โทษที”

 มันเอามือมาเช็ดให้ตรงหน้าอกฉัน ฉันเลี่ยงหลบ ตีมือมัน มันถอยห่างไปอ๊วกที่อ่างล้างหน้าต่อ ฉันรีบถอดเสื้อยืดออก

“บ้าจริง เหม็น ทำไมดื่มเยอะอย่างนี้มึง”

มันไม่พูดอะไร ถอดเสื้อออกเช่นเดียวกัน เปิดฝักบัวล้างหน้า แต่มันเปิดน้ำแรงมากจนร่างกายมันเปียกปอน ทั้งผม ไปจนถึงกางเกง ฉันเดินไปปิดน้ำ

“อะไรเนี่ยจะอาบน้ำก็ดีๆ สิโบ้ท ถอดกางเกง ปิดประตูนะ” ฉันชี้ไปที่กางเกงมัน และเดินไปเปิดน้ำที่อ้างเพื่อไล่อ๊วกมัน ฉันเอามือปิดจมูก ปากก็บอกมัน

“แปบนะ เดี๋ยวล้างอ่างจะออกไป ”

ฉันทำอย่างว่องไว หันไปมองมัน ก่อนจะรีบถอยหลัง เมื่อโบ้ทกำลังจ้องฉันนัยน์ตาหวานเชื่อม ฉันเอามือปิดหน้าอกที่มีเพียงบราเซียสีดำกั้น

สายตามันเป็นไร นี่โบ้ทตัวปลอมแน่ มันไม่เคยหื่นกับฉันแบบนี้ ฉันถอยห่าง

“ยั่วเหรอเต่า แกก็เซ็กซี่ดีนะ”

มันลูบหน้าที่เปียก ฉันมองมัน ซึ่งเซ็กซี่ที่สุด ฉันกลืนน้ำลาย ก่อนจะเสียงดัง

“ยั่วบ้าอะไร อย่ามาพูดเล่น อาบน้ำของนายไป” ฉันเดินออกจากห้อง แต่มันกลับยึดมือฉันไว้และดันไปที่ผนัง

“เต่าสงสัยเราโดนมอมยาแล้ว รู้สึกทนไม่ไหว ร่างกายต้องการ แก แกช่วยเราหน่อยนะ”

ไอ้บ้านี่ บ้าไปแล้ว ไม่เสียท่าใครมา ฉันผลักอกมัน ทั้งที่ใจหวิวสั่น มันส่งสายตาหวานเชื่อม ฉันมองมันราวต้องมนต์

อย่านะ มึงอย่าก้มลงมานะโบ้ท อย่าทำ…

มันหาฟังฉันไม่ ปากฉันโดนมันบดขยี้รุนแรง เนื้อตัวโดนมือใหญ่ลูบไล้ ท่ามกลางสายน้ำที่กระเซ็น มันทำให้ฉันเคลิบเคลิ้ม โดยการบดอกกว้างมาที่อกสล้างของฉันซึ่งปลายยอดสีชมพูกำลังชูชัน

อ้า ฝันไป ฉันอยากบอกตนเองอย่างนั้นและปล่อยให้มันเกิดขึ้น แต่รู้ว่านี่ไม่ใช่ฝัน เพราะมือมันที่กำรอบมือฉันทำให้ฉันเจ็บ ฉันเริ่มดิ้นหนี

ถึงรักมันแต่ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ ไม่ต้องการ