หัวใจเขามีคนคอยแล้ว

อากาศเริ่มหนาว มือใหญ่ๆ จับที่ผม ฉันแหงนมอง และสบตาโบ้ท เผลอยิ้มเพราะนึกถึงความหลัง มันโบ้ยหน้าให้เข้านอน ฉันส่ายหน้า “ไม่ง่วง”

“แต่เราง่วง เริ่มล้าที่แขน”

“มาสินวดให้”

ฉันเสนอ ดูมันสนใจแต่มือถือมันดังขึ้น ฉันเลยหมดอารมณ์เรื่องที่เสนอไป พอๆ กับมันที่ไม่สนใจอีก

สองหนุ่มมาใกล้ ปานวาดเองพยักหน้า ทุกคนเหมือนคิดถึงที่นอน ฉันจำใจเดินตามทั้งสี่คนไปก่อนจะแยกย้ายกับสามหนุ่ม

“ฝันดีนะเต่ากระต่าย”

“กูชื่อปานโว้ย”

ปานวาดทำตาเหลือก ฉันเดินเซ็งๆเข้าห้องสำหรับนอน และฉันเอ่ยปากอย่างออกมา

“ฝันดีนะแก”

ปานวาดชี้ที่อกตนเอง ฉันยิ้ม เพื่อนคนสวยพยักหน้า และคืนแรกของการออกค่าย ก่อนจากลาก็เกิดขึ้น แน่นอนแม้มีเรื่องให้คิด แต่ฉันหลับเป็นตาย ทั้งที่เพิ่งพูดว่าไม่ง่วง

หลังคาใกล้จะเสร็จ ฉันเดินไปพักเหนื่อย และมองเข่าที่เป็นแผลเพราะล้มลงตอนขนอิฐ ปานวาดเป่าให้เหมือนฉันเป็นเด็ก ฉันบอกมันไม่ต้อง เพื่อนๆ บอกให้ฉันพัก ฉันรู้สึกว่าต้องไปล้างแผล ฉันเดินไปยังห้องปฐมพยาบาล ขณะนั้นตรีเดินมาใกล้

“จะพิการเปล่ามึง”

“ปากเสีย คงมียา ไม่เป็นแผลเป็น”

“ไม่มีแผลมึงก็ขายไม่ออกง่ายๆ หรอก ไปกูจะทำให้ กูเองโดนตะปูตำเท้าเหมือนกัน”

ฉันกะจะด่ามันแต่หยุดปาก ก้มมองเท้ามัน “เจ็บมากไหม เดี่ยวกูดูนะ”

มันพยักหน้าเราสองคนเดินไปด้วยกัน และเมื่อไปถึงห้องก็ทำแผลกันอยู่นาน ขณะนั้นมีเพื่อนคณะหนึ่งซึ่งเคยคบตรีเดินเข้ามา ฉันยิ้มให้ แต่ฝ่ายนั้นกลับเบ้ปากใส่ฉัน ฉันอึ้งไปก่อนจะพยายามนั่งนิ่งๆ ทว่ายายคนนั้นกลับพูดแขวะฉัน

“เพื่อน ใครจะเชื่อว่าเป็นแค่เพื่อน”

“เพื่อนกินไงล่ะแก กินกันเอง” อีกคนเข้ามา มองฉันอย่างหาเรื่อง

“พูดอะไรกัน” ฉันสุดทน ยืนขึ้น ตรีดึงมือให้นั่งลงแต่ฉันสะบัดออก “มึงไม่ได้ยินหรือไงยายนี่มันกำลังพูดหมาๆ ใส่พวกเรา”

“ว่ากูเป็นหมาหรือ” ยายตัวสูง นมใหญ่ กิ๊กเก่าตรีผลักไหล่ฉัน ฉันล้มลง ฉันมองแผลตนเอง เฮ้ยคิดผิดคิดถูกนะเนี่ย หรือจะฟังเงียบๆ ฉันลูบแผลตนเอง

“มึงลุกขึ้นมา บอกมาว่าใครเป็นหมา”

“พอเถอะ เลิกพาล ออกไป”

ไอ้ตรีเสียงดัง ยายนั่นยิ่งโมโหจู่โจมเข้าหาฉัน ฉันกลายเป็นลูกหมา ยกสองมือขึ้นปิดใบหน้า แต่ไอ้ที่คิดว่าจะโดนยำ กลับได้ยินเสียงตวาด

“หลีกไปให้หมด!”

ฉันจับขาโบ้ท รู้สึกใจชื้น ตรีดึงแขนยายนั่นออกไปจากห้อง เพื่อนๆ มันออกไปกันหมด ฉันถอนหายใจ

“เป็นไงล่ะ ระวังนะ ใกล้ไอ้ตรีมาก แกโดนยำแน่”

โบ้ทพูดให้อารมณ์เสีย ฉันลุกขึ้นเขย่งเท้าออกจากห้องปฐมพยาบาล โบ้ทเข้ามาพยุง ฉันหันไปมองมัน “เราก็แค่มาทำแผลกัน แฟนเก่าไอ้ตรีหวงมัน น่ากลัวอ่ะ”

“ทีหลังก็อย่าไปไหนกับมันนักสิ”

“นายหึงเหรอ”

“พูดแมวอะไรของแก เจ็บที่เข่าจนเพี้ยนขึ้นหัว”

โบ้ทเดินจากไปเพราะเพื่อนเรียก ฉันเดินไปดื่มน้ำ มองซ้ายขวา กลัวสาวๆ ของไอ้ตรียังไม่เลิกรา

คิดได้ไงฉันกับตรี อึ๋ย! ขนลุก

วันที่สามพอตกตอนเที่ยงฉันเริ่มรู้สึกมีไข้ ปานวาดพาฉันไปพัก ไม่สนใจเสียงคนอื่นที่ว่าฉันสำออย ฉันไปนอนพักและกินยา รู้สึกไม่ชอบสุขภาพตนเองที่เจอแดดหน่อยทำเหมือนเป็นคุณหนู ทั้งที่บ้านฉันทำไร่ทำนา (แต่ฉันไม่ค่อยได้ไปทำหรอก ได้แต่ไปมองๆ เท่านั้น) ฉันมองแผลที่ขา ระหว่างนั้นโบ้ทเดินเข้ามา พร้อมข้าวกับหมูทอดกระเทียมพริกไทย ฉันขอบใจมัน และแอบมองสีหน้าเครียดๆ

“มึงก็ป่วยเหรอโบ้ท” เพราะมันทำงานทุกอย่าง ไม่หยุดหย่อน ฉันเลยเป็นห่วง

ฉันถามก่อนดื่มน้ำ มันส่ายหน้า เดินไปกดมือถือ ฉันมองอย่างสงสัยแต่ไม่กล้าพูดอะไร กระทั่งปานวาดเข้ามาพร้อมรุ่นน้องเพื่อดูอาการฉัน โบ้ทก็หายไปจากห้อง

แม้ไม่สบายในคืนนั้นพวกเราก็ได้นั่งเล่นเกมกันเหมือนอยู่คอนโดโบ้ท อยู่ห้องฉัน ฉันนั่งห่มผ้านวมเพราะหนาว เพื่อนทุกคนไล่ไปนอนก็ไม่ยอมไป เพราะอีกสองวันพวกเราต้องกลับ ฉันอยากนั่งมองดาว มองฟ้าบนภูเขากับเพื่อนๆ

“พวกเราจะแยกย้ายกันแล้วนะ ยังไม่ได้คุยกันเลยว่าจะไปทำอะไรกันบ้าง เอาแบบจริงจังนะคราวนี้”

จู่ๆ ปานวาดก็เอ่ยเรื่องที่ฉันอยากรู้เหมือนกัน ฉันมองหน้าโบ้ทเป็นอันดับแรก ทุกคนมองไปที่มัน มันเคยพูด เรียนจบอาจต้องแต่งงาน เพราะแฟนมันขี้หึงมาก

มันมองพวกเรา

“ใช่ เรื่องกูเหมือนเดิม คือแต่งงานช่วยงานแม่ ไม่มีแพลนเรียนต่อหรอก”

ยินดีด้วยเศรษฐี เพื่อนๆ ต่างพูดพร้อมกัน เสียงฉันเบาหวิวเข้าไปในสายลม พวกเรายกน้ำเปล่าขึ้นฉลอง ต่อมาตรีก็รัวกีตาร์ในมือ

“กูจะเรียนต่อ ไปญี่ปุ่น”

“ดีจัง ไปบ้างนะ ไปกับแก”

“อย่ามายุ่งน่า ที่ไปออกเยอะ” มันยกมือห้ามปานวาด เพื่อนสาวฉันทำหน้าเซ็ง

“ไม่ไปก็ได้ ไปที่อื่นก็ได้ แต่พ่อบอกว่าต้องจบโท ถึงให้กลับมาดูแลงาน จะให้ไปทำงานที่บริษัทเพื่อนพ่อ ไม่รู้ประเทศไหนระหว่างเรียน”

“กูไปหลีสาวที่บริษัทพ่อทันที จบข่าว” จักรทะลึ่งเป็นเหมือนกัน เฉพาะเวลาที่มันต้องการ

ทุกคนเงียบกริบ หันมามองฉัน

“เต่าแกจะลงทะเลหรือยัง” ปานวาดว่า ฉันตีแขนมัน ก่อนเข้าเรื่อง

“หางานทำเลย หวังว่าหนี้ที่บ้านจะลดลงเมื่อฉันเรียนจบ ไม่สิ้นเปลืองอีก”

“พ่อแม่ที่ไหนจะคิดอย่างนั้น”

ตรีว่า ตบไหล่ฉัน ฉันยิ้ม แต่คำพูดพ่อยังก้องหู “เรียนไปทำไม หาผัวก็จบ เปลืองเงิน”

ดีที่วันนั้นแม่ช่วยให้ฉันได้มาเรียนอย่างที่ใฝ่ฝัน กลับไปคราวนี้ ถึงคราวทำงานหัวโตใช้หนี้ให้พ่อ

“ไปไหนก็ไป พวกเราไม่ลืมกัน เพื่อนกันตอลดไป”

ปานวาดว่า กอดคอฉัน ตรีเข้ามากอดอีกคน จักรสมทบ โบ้ทคือคนสุดท้ายที่เข้ามาและลูบผมฉัน ทำให้ฉันใจสั่นอีกค่ำคืนหนึ่ง

และในคืนนั้น ทุกคนเข้านอน ฉันมาเจอโบ้ทตอนไปเข้าห้องน้ำ ฉันหายปวดหัว นั่งลงข้างๆ มัน

“ทำไมไม่นอนล่ะ”

“นอนไม่หลับ จะพูดว่าใจหายก็อายนะ ลูกผู้ชาย”

“ถ้ามึงมีหัวใจก็รู้สึกได้ ไม่เห็นแปลกจะอายทำไม”

ฉันอยากเอามือไปจับมือมันที่วางที่พื้นซีเมนต์ มันหันมามอง

“ไม่ทุกอย่างหรอกที่แกพูด”

ฉันเอียงคอมอง แกล้งเอาหัวไปที่ไหล่มัน “ทำไมล่ะ”

มันไม่ผลักออกอย่างเคย ฉันแอบเม้มปากเก็บยิ้มไว้ แต่กลางคืน ใครคงไม่เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของฉันหรอกนะ ทว่าคำพูดของมัน ทำให้ใจฉันที่ชุ่มฉ่ำ พลันแห้งเหี่ยว

“เพราะหัวใจนี้มีคนคอยแล้ว เขายึดไป เราอาจไม่มีหัวใจ”

คำว่า ฝันดีนะโบ้ท จุกในลำคอฉัน ก่อนแยกเข้าห้อง ฉันเพิ่งรับรสน้ำตาตนเองเป็นครั้งแรก มันเค็มมากเมื่อเข้าในปาก ฉันป้ายออกและมองมือตนเอง นี่มันน้ำตาจริงๆ ไม่ใช่น้ำค้าง

ฉันเพิ่งรู้ว่าตนเองรักโบ้ทเต็มหัวใจ มันไม่ได้เป็นความพลั้งเผลอเพราะใกล้ชิด หรือหลงในหน้าตา รูปร่างของมัน

มันคือรัก ผูกพัน พูดไป ใครก็คงเข้าใจฉัน เพราะคงมีบ้าง คนที่เคยรักใครคนหนึ่ง โดยที่ไม่ต้องมีเหตุผลอะไรมากมาย ไม่ต้องมีคำหวานให้ได้ยินจากปากนั้นทุกวัน

โชคดีนะ ไม่ได้เป็นคนรัก ขอให้เป็นเพื่อนที่หวังดีกันตลอดไป

ฉันมองตามหลังมัน คิดว่าแม้จากกันคงไม่ลืมโบ้ทง่ายๆ และแม้เจ็บก็ต้องเก็บรักไว้ในใจนิรันดร์ ฮือ บอกมันไม่ได้!