บทนำ 1/2

คำเตือน : มีการบรรยายเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรงภายในครอบครัว และการทำร้ายร่างกาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ฮ่องกง เวลาท้องถิ่น 19.30 น. 

ณ คฤหาสน์ตระกูลลู่

ตระกูลลู่ถูกจัดเป็นตระกูลมาเฟียระดับกลางนับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้นำในตอนนี้คือ ลู่ฟงเหมียน ลูกชายคนเดียวของอดีตผู้นำ ลู่ฟงหมิน ที่ตอนนี้ได้เสียชีวิตไปแล้วหลังจากที่ลูกชายขึ้นรับตำแหน่งผู้นำได้ 2 ปี ด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน

ลู่ฟงเหมียน มีภรรยาสองคน คนแรกคือ จางลี่ ลูกสาวคนเล็กของตระกูลจาง จางลี่ขึ้นเป็นนายหญิงของตระกูลลู่หลังจากลู่ฟงหมินเสียชีวิตลงและเธอมีลูกด้วยกันสองคน คือ ลู่หรงฉี ลูกชายคนโตและลูกสาว ลู่เหมยลี่ 

ภรรยาอีกคนของลู่ฟงเหมียนเป็นสาวไทยที่มาอาศัยอยู่ที่ฮ่องกงและเธอไม่ได้ถูกแต่งตั้งเป็นภรรยารองของตระกูลด้วยซ้ำ ผู้คนต่างพูดขานกันว่าเธอเป็นแค่เมียบำเรอให้ลู่ฟงเหมียนเท่านั้น อีกทั้งยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าตาของเธอ บางคนก็ว่าเธอน่าเกลียดน่ากลัวจนต้องสวมผ้าปิดหน้าไว้ตลอดเวลา บ้างก็บอกว่าเธอสวยราวเทพธิดาทำให้ผู้นำตระกูลอย่างลู่ฟงเหมียนซ่อนเธอเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดได้พบเห็น

๐๐๐๐๐๐

บ้านเล็กหลังคฤหาสน์ตระกูลลู่

"แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ" 

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยทักขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในบ้าน เป็นเสียงของหญิงสาวร่างเล็ก รูปร่างบอบบาง ผิวขาวดุจน้ำนม เครื่องหน้าสวยราวนางฟ้านางสวรรค์ โดยเฉพาะดวงตาสุกใสราวกับดวงตากวางนั้นทำให้เธอมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น ผู้ใดที่พบเห็นเป็นต้องตกตะลึงไปชั่วขณะ

"...กลับมาแล้วเหรอลูก" เสียงตอบกลับมานั้นแผ่วเบาเสียจนหญิงสาวแทบจะไม่ได้ยิน

"แม่คะ ทำไมเสียงแม่เป็นแบบนั้น ไม่สบายเหรอคะ?" หญิงสาวถามแม่ด้วยความสงสัย กระเป๋าสะพายถูกวางไว้บนโซฟาก่อนสองขาเรียวจะก้าวเดินไปยังห้องครัว

"..กลับมาเหนื่อย ๆ เข้าไปอาบน้ำก่อนสิลูก แล้วค่อยมาทานข้าวกัน" 

"แม่คะ เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่หันมามองหนูล่ะคะ?"

"......" 

"แม่คะ.."

หญิงสาวมองแผ่นหลังของแม่ที่ยืนหันหลังกำลังวุ่นวายอยู่กับการทำอาหารให้เธอทาน แต่แปลกตรงที่แม่ของเธอไม่หันมามองเธอเลย ซึ่งมันแตกต่างจากทุกวันที่แม่ของเธอมักจะรีบเข้ามาสวมกอดเธอหลังจากที่เธอกลับบ้านมา

ร่างบางเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังผู้เป็นแม่ของตัวเอง ก่อนจะจับไหล่เล็กของแม่ให้ท่านหันมากลับมามอง ดวงตากลมของหญิงสาวเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าบวมช้ำของแม่ตัวเอง รอยฝ่ามือบนแก้มซ้ายนั้นแดงก่ำ มุมปากแตกและเมื่อลองไล่สายตาดูตามร่างกายก็พบรอยเล็บเป็นทางยาวเต็มแขน บางรอยเป็นรอยถลอกจนเลือดซิบ

"ใครทำแม่คะ" น้ำเสียงหวานถามเสียงแข็งด้วยความโกรธพลางลูบแก้มช้ำของแม่เบา ๆ ดวงตากลมสั่นไหวก่อนที่น้ำตาจะเริ่มคลอเบ้า

"ไม่มีอะไรหรอกลูก รีบไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวแม่จะตั้งโต๊ะรอ วันนี้มีแต่ของโปรดลูกทั้งนั้นเลยนะ" ผู้เป็นแม่พยายามบ่ายเบี่ยงพลางดันให้ลูกสาวเข้าห้องนอนของตัวเอง 

"นายหญิงทำร้ายแม่เหรอคะ?" หญิงสาวถามต่อ

"ไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ คือแม่.." เจ้าของใบหน้าบวมช้ำหลบสายตาลูกสาว

"แล้วสร้อยที่หนูซื้อให้แม่หายไปไหนคะ เมื่อเช้าหนูยังเห็นแม่ใส่อยู่เลย" หญิงสาวยังถามต่อ เมื่อสายตามองไปยังลำคอระหงของแม่แล้วไม่เห็นสร้อยคอที่เธอซื้อเป็นของขวัญให้ท่านเมื่อวานนี้ 

"แม่...แม่กลัวมันหาย...แม่ก็เลย.." 

"แม่อย่าโกหกหนู บอกความจริงหนูมาค่ะ" 

"..นายหญิงเธอเห็นสร้อยของแม่แล้วคิดว่าคุณฟงเหมียนซื้อให้ ..เธอเข้ามาพยายามจะแย่งไป แต่แม่ขัดขืน ..เธอเลย.." ผู้เป็นแม่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ บอกเสียงเบา

"มันจะมากไปแล้ว เป็นถึงนายหญิงแต่กลับมาแย่งของของคนอื่นแถมยังทำร้ายแม่อีก หนูไม่ยอมหรอกนะคะ สร้อยเส้นนั้นหนูซื้อมาให้แม่ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาเอาไป" หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความโกรธเมื่อพูดจบก็หันหลังเดินออกจากบ้านเพื่อไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ทันที

"ขวัญลูกจะไปไหน! ขวัญเนตร!" ผู้เป็นแม่ตะโกนร้องเรียกลูกสาวที่กำลังเดินออกจากบ้านไปด้วยความโกรธโดยไม่ได้ฟังเสียงห้ามของเธอเลย

ขวัญเนตรในตอนนี้โมโหอย่างถึงที่สุด สองขารีบก้าวเดินไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ทันที เธอจะเอาสร้อยคืน สร้อยเส้นนั้นมันเป็นของแม่เธอ เธอไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเอาไปเด็ดขาด 

"สร้อยสวยจังเลยค่ะหม่าม้า ให้หนูจริง ๆ เหรอคะ" 

"ใช่จ้ะ เอาไปสิม้าเพิ่งซื้อมาเลยนะ" 

"ขอบคุณค่ะม้า" 

"สร้อยเส้นนั้นมันเป็นของแม่ฉัน!!" 

ขวัญเนตรที่เข้ามายังห้องโถงใหญ่กลางคฤหาสน์ก็พบกับสองแม่ลูกกำลังนั่งชื่นชมสร้อยที่ขโมยไปจากแม่ของเธออย่างหน้าชื่นตาบาน ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปคว้าสร้อยในมือของลูกสาวนายหญิงอย่างเหมยลี่มาโดยที่หล่อนนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว 

"แกกล้าดีอย่างไรมาขโมยสร้อยไปจากฉันฮะ!!" เหมยลี่ตะคอกเสียงดังลั่นด้วยความโมโหเมื่อโดนลูกเมียน้อยอย่างเย่วซินคว้าสร้อยไปจากมือเธอ

"ใครกันแน่ที่ขโมย ก็ลองถามม้าเธอดูสิ" ขวัญเนตรหรือเย่วซินเถียงกลับทันควันด้วยสายตาแข็งกร้าวอย่างไม่เกรงกลัว

"นี่แกกล้าจ้องหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้นเหรอ อีเย่วซิน!" เหมยลี่ในตอนนี้ใบหน้าบึ้งตึงกำลังจ้องมองหญิงสาวที่เธอเกลียด

"ขวัญลูกไม่เอา เรากลับกันเถอะอย่ามีเรื่องเลยนะลูก เชื่อแม่"

ผู้เป็นแม่เข้ามาจับแขนเรียวของลูกสาวแล้วพยายามดึงตัวลูกออกจากคฤหาสน์แห่งนี้ เธอเป็นห่วงลูกสาวมากกว่าสร้อยเส้นนั้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากได้สร้อยคืน สร้อยนั่นเสียไปก็หาใหม่ได้ แต่ลูกสาวเธอมีแค่คนเดียวและเธอจะไม่ยอมเสียลูกสาวอันเป็นที่รักไปอย่างแน่นอน

"อีเย่วเทียน! แกสอนลูกอย่างไรให้ทำกิริยาต่ำทรามแบบนี้กับลูกสาวของฉัน" นายหญิงชี้หน้าศัตรูหัวใจด้วยความเกลียดชัง สายตาจ้องมองหญิงสาวด้วยความอิจฉาริษยา ใบหน้าสวยหวานราวเทพเทพี ยิ่งมองเธอก็ยิ่งเกลียด ยิ่งลูกสาวที่สวยไม่ต่างกัน เธอก็ยิ่งเกลียดสองแม่ลูกมากขึ้น

"อย่ามาว่าแม่ฉัน ใครกันแน่ที่ทำกิริยาต่ำทรามเป็นถึงนายหญิงของตระกูลที่มีลูกน้องมากมายคอยรับใช้แต่กลับทำตัวเป็นขโมย แถมยังทำร้ายร่างกายคนที่ไม่มีทางสู้ ไม่ใช่นายหญิงเหรอคะ?" ขวัญเนตรสวนกลับทันที เธอจะไม่ทนอีกแล้วกับตระกูลเฮงซวยนี่