บทนำ 2/2

คำเตือน : มีการบรรยายเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรงภายในครอบครัว และการทำร้ายร่างกาย โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เพียะ!

"ลูกชู้อย่างแกมีสิทธิ์อะไรมายืนเถียงฉันแบบนี้ฮะ!! ฉันเป็นใครแล้วแกเป็นใคร จำใส่หัวเอาไว้ด้วยถ้าไม่อยากตายทั้งแม่ทั้งลูก!!"

 ฝ่ามือซีดของนายหญิงตบหน้าของขวัญเนตรอย่างแรงด้วยความโมโหพร้อมกับตวาดเสียงดังลั่นคฤหาสน์โดยมีลูกสาวยืนกอดอกมองด้วยความสะใจ

ดวงหน้าสวยของขวัญเนตรหันไปตามแรงตบ ความรู้สึกเจ็บลามไปทั่วทั้งซีกหน้า รสชาติฝาดและกลิ่นเลือดเริ่มคละคลุ้งอยู่ในโพรงปากเล็ก มือบางจับที่มุมปากก่อนจะพบว่ามีเลือดติดมาด้วย ลิ้นเล็กดันกระพุ้งแก้มอย่างข่มอารมณ์ สายตาสวยตวัดจ้องเขม็งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ มือบางยกขึ้นเตรียมจะตบคืน นายหญิงแล้วอย่างไร ถ้าเธอต้องตายในวันนี้เธอก็ไม่เสียดายชีวิต เธอขอตบหน้าคนที่ชอบมาทำร้ายแม่ของเธอสักหน่อย

"นั่นแกจะทำอะไร!!" เสียงเข้มตะโกนดังกังวานไปทั่วพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายวัยสี่สิบกว่าเดินเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมด้วยเหล่าลูกน้องคนสนิทเดินตามหลังมา

"คุณป๊าคะ"

"คุณฟงเหมียน" 

นายหญิงและลูกสาวรีบเดินเข้าไปหาทันที ทั้งสองต่างควงแขนผู้นำตระกูลอย่างออดอ้อนพร้อมกับปรายตามามองเธอก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่

"แกคิดจะทำอะไรนายหญิง เย่วซิน" ลู่ฟงเหมียนเดินเข้ามาถามเสียงเข้ม ก่อนจะเบนสายตามองหน้าหญิงสาวผู้เป็นภรรยาอีกคนซึ่งกำลังยืนจับแขนลูกสาวไว้แน่น

"นายหญิงขโมยสร้อยของแม่ค่ะ" ขวัญเนตรตอบกลับพร้อมกับมองหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"ไม่จริงนะคะฟงเหมียน จางลี่ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน"

นายหญิงจางลี่รีบร้อนอธิบายเสียงหวานพร้อมทำสีหน้าราวกับจะร้องไห้ ขวัญเนตรที่เห็นแบบนั้นก็เบ้ปากทันที มารยาหญิงสินะ

"แกอย่ามาใส่ร้ายนายหญิง ลูกชู้แบบแกกล้าเข้ามายืนอยู่ในนี้ก็มากพอแล้ว พาแม่ของแกไปให้พ้นหน้าฉันก่อนที่ฉันจะสั่งฆ่าทั้งแม่ทั้งลูก" ฟงเหมียนบอกเสียงเข้มพร้อมมองสองแม่ลูกด้วยความเกลียดชัง

"ถ้าไม่อยากเห็นหน้าแล้วจะให้อยู่ทำไมคะ ทำไมไม่ส่งเราสองแม่ลูกไปอยู่ที่ไกล ๆ ให้ไกลหูไกลตาท่านล่ะคะ" ขวัญเนตรถาม เธอรู้ว่าคนตรงหน้านั้นเกลียดเธอกับแม่มาก เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า แต่ทำไมถึงไม่ปล่อยเราสองไปล่ะ แล้วพอเธอจะพาแม่ออกไปกลับต้องโดนลากตัวกลับมาพร้อมกับสั่งให้ลูกน้องเฝ้าเอาไว้ไม่ให้คาดสายตา

"แกอย่ามายอกย้อนฉัน!! ออกไป แล้วกลับไปอยู่บ้านเล็กนั่น อย่าได้เสนอหน้ามายืนอยู่ที่นี่อีก" เสียงของผู้นำตวาดเด็กสาวพร้อมชี้หน้าไล่ จางลี่และเหมยลี่ที่เห็นแบบนั้นถึงกับยิ้มเยาะเย้ยอย่างชอบใจ

"ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ ถ้าท่านไม่อยากเห็นหน้าก็แค่ปล่อยให้พวกเราออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ต้องพบเจอกันอีก เราสองมะ.." 

เพียะ!

"ขวัญเนตร!"

ผู้เป็นแม่ตกใจตาโตเมื่อลูกสาวโดนตบจนล้มไปกองกับพื้นท่ามกลางเหล่าสายตาของลูกน้องและคนใช้ในคฤหาสน์ที่ได้แต่ยืนนิ่งมองดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ 

"ออกไป๊!! กูเป็นใครพวกมึงลืมไปแล้วสินะ ได้! กูจะให้มึงสองแม่ลูกอยู่แต่ในบ้านเล็กอย่าได้เสนอหน้าออกมา ถ้ากูเห็นกูจะฆ่าทิ้งแน่นอน เอาพวกมันไปขังไว้และอย่าให้ออกมาด้านนอกได้!!" ฟงเหมียนตะคอกจนเส้นเลือดขึ้นลำคอ ก่อนจะออกคำสั่งกับลูกน้อง

"ครับนาย!!" 

เหล่าลูกน้องเมื่อรับคำสั่งจากนายใหญ่ก็พากันเข้ามาหิ้วปลีกสองแม่ลูกกลับมายังบ้านเล็กด้านหลังคฤหาสน์ทันที ร่างทั้งสองถูกโยนเข้ามาในบ้านอย่างแรงจนได้รอยถลอกเต็มตัวไปหมดพร้อมกับลูกน้องของฟงเหมียนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูและรอบ ๆ บ้านอย่างแน่นหนา

"แม่เจ็บตรงไหนไหมคะ" ขวัญเนตรรีบลุกขึ้นไปดูแม่ด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะพยุงตัวแม่ขึ้นอย่างระมัดระวังพามายังโซฟา ดวงตากลมไล่มองดูร่องรอยบาดแผลบนร่างกายผู้เป็นแม่

"แม่ไม่เป็นไรลูก ขวัญเจ็บมากไหมลูก ดูสิทั้งแดงไหนจะปากแตกเลือดออกอีก" เย่วเทียนหรือเกสราพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ พลางลูบใบหน้าของลูกสาวอย่างอ่อนโยน ลูกสาวเธอต้องมาเจ็บตัวเพราะเธออีกแล้ว เพราะเธอนั้นอ่อนแอไม่สามารถปกป้องลูกสาวได้ 

"หนูไม่เป็นไรค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูเอาสร้อยคืนมาได้แล้วเดี๋ยวหนูใส่ให้ใหม่นะ" พูดจบขวัญเนตรก็สวมสร้อยลงบนลำคอระหงของแม่อีกครั้ง แม่ของเธอสวยจริง ๆ ยิ่งสวมสร้อยก็ยิ่งสวย ริมฝีปากบางยิ้มกว้างขณะมองแม่ของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

"แม่ขอโทษนะลูก เพราะแม่อ่อนแอลูกถึงต้องมาเจ็บตัวแบบนี้" เกสราพูดทั้งน้ำตาพร้อมมองหน้าลูกสาวด้วยความละอายใจ เธอเป็นแม่ที่แย่และไม่ได้เรื่อง ปกป้องลูกตัวเองก็ไม่ได้

"หนูสบายมากค่ะ เหมือนได้ออกกำลังกายเลยนะ"

ขวัญเนตรพูดด้วยน้ำเสียงสดใส เธอโดนตบตีเกือบทุกวันก็เหมือนได้ฝึกความอดทนแหละนะ มือบางเช็ดน้ำตาของแม่ออกให้อย่างเบามือ แม่ของเธอต้องร้องไห้อีกแล้ว เมื่อไหร่เราสองคนจะหลุดพ้นจากที่นี่เสียที

"ยังจะพูดเล่นอีกลูกคนนี้ แม่ขอนะลูก ครั้งหน้าอย่าอารมณ์ร้อนแบบนี้อีก ทั้งนายหญิงและนายใหญ่ท่านเป็นใครแล้วเราเป็นใคร แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเจ็บตัวอีก ถ้าเกิดมันลุกลามไปกว่าการทำร้ายร่างกายละลูก แม่อยู่ไม่ได้หรอกนะถ้าต้องเสียลูกสาวคนเดียวของแม่ไป สัญญากับแม่ว่าจะใจเย็น ไม่บุ่มบ่ามแบบครั้งนี้อีก" เกสราพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"หนูสัญญาค่ะ" ขวัญเนตรตอบกลับก่อนจะมองหน้าผู้เป็นแม่ด้วยสายตาจริงจังเหมือนกัน "แม่คะ... เราหนีออกจากที่นี่ดีไหมคะ หนูพอมีเงินอยู่ เราออกไปเช่าห้องอยู่ข้างนอกกันดีไหมคะ" 

เกสราเงียบไปชั่วขณะราวกับกำลังขบคิดอย่างหนักเมื่อได้ยินคำถาม เธอเงยหน้ามองใบหน้าแดงช้ำของลูกสาว ก่อนจะตอบกลับอย่างหนักแน่น

"..ได้ลูก เราจะออกจากที่นี่กัน" เธอไม่อยากอยู่ให้ใครมาทำร้ายอีกแล้ว ถ้าเกลียดกันมากขนาดนี้ก็อย่าได้พบกันอีกเลย ตลอดเวลากว่า 20 ปี เธอทนมามากแล้ว ความสุขเดียวในชีวิตของเธอตอนนี้ก็คือขวัญเนตร ลูกสาวของเธอ เธอจะไม่ทนให้พวกนั้นมาทำร้ายลูกเธอได้อีก

"ขอบคุณนะคะแม่"

ขวัญเนตรสวมกอดแม่เอาไว้แน่น ฝ่ามือของแม่ลูบหลังเธอแผ่วเบา เธอหลับตาลงซึมซับความอบอุ่นที่แม่มอบให้ ตลอดชีวิตของเธอมีแค่แม่คนเดียวที่เธอรักและจะปกป้องไม่ให้ใครมาทำร้าย แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยชีวิตของเธอก็ตาม