ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 1

กริ๊งงงง กริ๊งงงง กริ๊งงงงง

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นในเวลาหกโมงเช้ายังดังอย่างต่อเนื่อง ใบหน้างดงามถึงกับขมวดคิ้วเนื่องจากมีเสียงรบกวนขณะที่สาวเจ้ากำลังหลับ มือเรียวบางจึงเอื้อมมากดปิดเสียงที่รบกวนนั้นไปเสีย เวลาผ่านไปเกือบสี่ชั่วโมง เปลือกตาสีอ่อนจึงค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น

แสงแดดที่พาดผ่านมาครึ่งหน้าต่างมาบ่งบอกว่าเป็นเวลาที่สายแล้ว จากที่ตั้งใจจะตื่นไปตักบาตรตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เพราะเมื่อคืนดูซีรีส์จีนจนถึงตีสอง ทำให้ร่างกายนั้นตื่นไม่ไหว มือบางที่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อดูเวลา ถึงกับบ่นตัวเองออกมา

“จะสิบเอ็ดโมงแล้วเหรอเนี้ย ตาย ๆ ๆ ยัยนิลเอ๊ย มัวแต่ดูผู้ชาย จนไม่ได้ตื่นมาใส่บาตรให้พ่อกับแม่เลยเหรอเนี้ย”

มือบางยกขึ้นมาทึ้งหัวตัวเอง เมื่อแผนที่วางไว้นั้นพังไม่เป็นท่าเพราะตัวเองตื่นสาย ขณะเดียวกันสายตาก็เหลือบไปมองยังรูมเมทของตัวเองที่พึ่งตื่นด้วยใบหน้าที่งัวเงีย ทั้งคู่จึงหัวเราะออกมาพร้อมกัน เนื่องจากเมื่อคืนสองสาวนอนดูด้วยกันจนเกือบถึงตีสาม แต่ไม่มีใครห้ามใคร จึงทำให้บริเวณใต้ตาของทั้งคู่ดำคล้ำเพราะเร่งดูซีรีส์จนจบเรื่อง จนนอนดึกติดต่อกันมาหลายคืน

“นิลเมื่อเช้าแกได้ตื่นไปใส่บาตรปะ”

“ยัยน้ำ ใครจะตื่นล่ะ เมื่อคืนนอนเกือบตีสองอ่ะ”

“ฉันก็นึกว่าแกตื่น งั้นวันนี้เราไปทำบุญกันปะ”

“ไปวัดไหนกันดีล่ะ”

“ไปวัดระฆังปะ เดี๋ยววันมะรืนแกก็กลับบ้านแล้ว ไปไหว้หลวงพ่อโตหน่อยมั้ย”

“อืม โอเค งั้นแกไปอาบน้ำก่อนเลย”

ทั้งคู่ใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวเกือบสองชั่วโมง ก็ออกเดินทางไปยังวัดระฆังโฆษิตาราม ระหว่างทางก็ได้แวะที่ตลาดวังหลังเพื่อรับประทานอาหารและเดินเที่ยวในตลาดอีกสักพักใหญ่

ขณะเดินเที่ยวอยู่นั้นหางตาของญาณิน ก็หันเหลือบไปมองด้านหลังเป็นระยะ เพราะรู้สึกอึดอัดเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อหันกลับไปก็พบเพียงนักท่องเที่ยวที่มาเดินตลาดเพียงเท่านั้น เธอจึงพยายามสลัดความรู้สึกนี้ออกไป สองสาวที่ซื้อของกันจนพอใจแล้ว ก็หอบของที่หิ้วกันพะรุงพะรังไปเก็บไว้ที่รถ จากนั้นก็เดินทะลุไปยังวัดระฆังโฆษิตาราม

ขณะที่ญาณินก้าวเข้ามายังบริเวณวัดความรู้สึกที่อึดอัดเหมือนมีคนมองก็พลันจางหายไปเหมือนไม่มีอะไร ทำให้ญาณินปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป หลังจากที่สักการะสมเด็จพระพุฒาจารย์โตเสร็จแล้ว ญาณินจึงชวนธาราเดินไปถ่ายรูปตามมุมสวย ๆ ของวัด แล้วจึงชวนกันกลับในช่วงเย็น

เวลา 19. 00 น.

“น้ำ คืนนี้แกจะดูซีรีส์เรื่องอะไรอะ”

“ฉันว่าเราดูหนังผีตลก ๆ กันดีไหม เราไม่ได้ดูหนังผีกันมานานแล้วนะ”

“ก็ได้นะ แต่จะดูเรื่องอะไรอะ ขอแบบไม่ค่อยน่ากลัวนะแก”

เสียงหวานของญาณินเอ่ยขึ้น ด้วยตัวเองเป็นคนกลัวผี แต่ก็ชอบดูหนังผี ถ้าเรื่องไหนที่มันน่ากลัวเกินไปตัวเธอเองก็แทบจะปิดตาดู ผิดกับธาราที่เป็นคนลุย ๆ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เมื่อเลือกดูด้วยกันธาราจึงต้องเลือกเป็นแนวผีที่ปนตลกเพื่อไม่ให้ญาณินนั้นปิดตาดูทั้งเรื่อง เมื่อเลือกภาพยนตร์ที่เอาไว้สำหรับดูได้แล้ว จึงแยกย้ายกันไปอาบน้ำ แล้วจึงมานั่งรวมตัวกันเพื่อดูภาพยนตร์

“นิล แกอยากมีแฟนบ้างปะ”

“ก็อยากมีสิแก แต่ฉันยังไม่เจอคนที่ถูกใจเลย”

“แล้วสเปคแกเป็นแบบไหนอะนิล อยู่ด้วยกันมาสี่ปีแล้วฉันก็ไม่เห็นแกจะสนใจใครเลยนะ”

เสียงของธาราเอ่ยถามขึ้น เพราะว่าตั้งแต่ปีหนึ่งจนกระทั่งตอนนี้เรียนจบแล้ว ก็ยังไม่เห็นจะมีใครมาแทรกกลางพระเอกซีรีส์ของญาณินได้เลยสักคน

“ก็คงเป็นคนที่เห็น แล้วตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกเลยละมั้ง”

เหมือนตอนพระเอกตกหลุมรักนางเอกไง แต่เสียงหวานก็เอ่ยตอบเพื่อนไปเพียงเท่านั้น เธอเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนสนิทดีเพราะเธอเองพึ่งสูญเสียบุพการีอันเป็นที่รักเข้าเดือนที่สี่ ทำให้คนที่เคยสดใสนั้นค่อย ๆ ซึมลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนจะทำใจได้แต่ลึก ๆ แล้วก็ยังคิดว่ามันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่างธาราจึงอยากให้ตนนั้นมีแฟนไว ๆ เพื่อมาช่วยเยียวยาจิตใจจากความสูญเสียครั้งสำคัญในชีวิต

“ฉันมีพี่ชายฝาแฝดนะ แกสนใจปะ คนนึงนิ่งมากแต่อบอุ่นสุด ๆ ส่วนอีกคนก็อบอุ่นเหมือนกัน แต่ปากปีจอสุด ๆ ไปเลยแก”

“แหม แกก็นะ....ยัยน้ำ เดี๋ยวสาว ๆ แถวนั้นก็มารุมตบฉันพอดี ฟังจากที่แกเล่า พี่แกคงจะฮอตที่สุดในหมู่บ้านละมั้ง”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่เป็นคำตอบจากธารา ทำให้ญาณินอดจะเบะปากด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ เมื่อเพื่อนตัวเองขยันขายพี่ชายของตัวเองให้ฟังบ่อย ๆ ในช่วงระยะสองสามเดือนมานี้

“ก็ฉันอยากได้แกมาเป็นพี่สะใภ้นี่นา”

“ไว้ถ้าได้เจอหน้ากันในงานรับปริญญาแก จะพิจารณาดูอีกแล้วกันนะยะ”

ญาณินตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส เพื่อหยอกเย้าธารา ทั้งคู่พูดคุยกันจวบจนกระทั่งภาพยนต์จบหลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปนอนในเวลาเกือบเที่ยงคืน