All Chapters of ทูนหัวของปฐพี: Chapter 1 - Chapter 10

วี้ดดดดด วี้ดดดดด วี้ดดดดด ...ต้นข้าวในนาโอนอ่อนไปตามแรงลมที่พัดมาเบา ๆ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องกันดังระงมไปทั่วบริเวณ ถนนทางเดินลูกรังที่เป็นทางยาวถูกขนาบข้างด้วยทุ่งนาทั้งสองฝั่งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นแซมประปราย ใบไม้โยกไปมาเบา ๆ มีเสียง กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง แว่วมาตามสายลม เพราะต้นไม้บางต้นมีโมไบล์แขวนอยู่ตามกิ่งไม้ ในยามที่บรรยากาศรอบข้างมืดสนิท ไม่มีแม้แต่เพียงแสงไฟสักดวง มีเพียงแสงจันทร์ที่พาดผ่านทะลุก้อนเมฆลงมาจาง ๆ ให้พอเห็นทางเดินเพียงรำไรเท่านั้น สะท้อนให้เห็นเงาของหญิงสาวที่ก้าวเดินไปตามทางถนนลูกรัง ใบหน้าสวยหันซ้ายหันขวาด้วยความระแวง เมื่อตัวเองมาเดินยังที่ ที่ไม่คุ้นเคย แว่วเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ลอยมาตามลม ความหวาดกลัวเริ่มเข้ามากอบกุมในจิตใจ เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายทั่วกรอบหน้างามแกรก แกรก แกรก แกรกหูของญาณินที่ได้ยินเหมือนคนเดินตามอยู่ข้างหลัง อีกใจหนึ่งก็นึกหวาดกลัวไม่น้อยที่รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม แต่ความสงสัยก็มีมากกว่าจึงได้ตัดสินใจหันกลับไปมอง ก็พบเพียงความมืดที่ว่างเปล่าเท่านั้น หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก แต่ขณะเดียวกันก็ถอนหายใจออกมาด้วย

“พี่ดินครับพี่ดิน หลวงปู่ให้มาเรียกพี่ดินกับพี่เพลิงไปหาที่วัดครับ”เสียงของเด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 19 ปี ที่มีนามว่าเนมเอ่ยเรียกปฐพีเสียงดังลั่นอยู่บริเวณหน้าบ้าน เพราะหลวงปู่พรมปู่แท้ ๆ ของพวกเขาที่บวชมานาน 50 กว่าพรรษาและแก่กล้าวิชาอาคมเป็นอย่างมากให้มาตามหลานทั้งสองคนไปวัด“มึงจะตะโกนเสียงดังทำไมไอ้เนม”ปฐพีที่ยืนรดน้ำแปลงดอกดาวเรืองอยู่หน้าบ้าน ตอบกลับเนมมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเนื่องจากตนเองนั้นไม่ชอบเสียงดัง อีกทั้งยังยืนห่างกันแค่รั้วกั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่ามันจะกวนส้นเท้าเขาทำไมแต่เช้า“ผมกลัวพี่จะไม่ได้ยินครับ”“นี่มึงว่ากูแก่รึ ไอ้เด็กเวร!”มือเรียวยาวที่กำสายยางรดน้ำต้นไม้อยู่จึงเปลี่ยนจากรดน้ำดอกดาวเรือง หันมาฉีดน้ำใส่เนมที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่แทน เด็กหนุ่มที่เห็นแบบนั้นจึงหัวเราะร่าแล้วรีบบิดมอเตอร์ไซค์เทน่าคันเก่ง พร้อมกับตะโกนกลับมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าที่ได้กวนอารมณ์พี่ชายคนที่ตัวเองเคารพนับถือเหมือนพ่อแท้ ๆ คนหนึ่ง“วันนี้ไม่ได้แอ้มผมหรอกครับพี่”“ไอ้เด็กเวรนี่ ไม่แคล้วโดนส้นตีนกูได้สักวัน”เสียงปฐพีเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ แต่ปากหยักก็อดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้เพราะตัวเองก็เอ็

เวลา 18.00 น.ญาณินและธาราที่ไปเดินเล่นอยู่ในห้างสรรพสินค้ากันเกือบทั้งวัน เพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้ากลับไปฝากพี่ชาย เพื่อนพี่ชาย และเนม ด้วยหนุ่ม ๆ พวกนี้ไม่ค่อยจะซื้อเสื้อผ้าใส่กัน นอกจากเทศกาลต่าง ๆ ถึงจะซื้อชุดใหม่ครั้งหนึ่งแล้วก็เว้นระยะยาว ถ้าไม่มีเทศกาลใหม่ก็ไม่ซื้อกัน ส่วนมากจะซื้อแต่เหล้ากันมากกว่ามือเรียวบางของธาราที่กำลังเรียงเสื้อผ้าและเครื่องใช้ต่าง ๆ ใส่ในกระเป๋าเดินทาง เพื่อที่จะเตรียมตัวกลับบ้านในวันรุ่งขึ้น ใบหน้างามยิ้มแย้มด้วยความอารมณ์ดี เมื่อตนเองจะได้กลับไปอยู่บ้านหลังจากมาร่ำเรียนไกลถึงกรุงเทพนานหลายปี“ยิ้มไม่หุบเชียวนะยัยน้ำ จะได้กลับไปเจอหน้าแฟนทุกวันแล้วอะ”“บ้าเหรอยัยนิล ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”ธาราเอ่ยปฏิเสธอ้อมแอ้มด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ“ย่ะ ไม่เป็นก็ไม่เป็น แต่บอกฝันดีกันก่อนนอนทุกวันอะเนอะ”ญาณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า พร้อมเอื้อมมือไปหยิกแก้มของธาราที่แดงระเรื่อด้วยหมั่นเขี้ยวระคนเอ็นดูขณะที่ช่วยกันแพ็คของใส่กระเป๋าอยู่นั้น ญาณินที่พึ่งนึกถึงความฝันของตัวเองได้“น้ำ เมื่อคืนฉันฝันไม่ค่อยดีเลยอะแก ฉันฝันเห็นคนแก่คนนึงอะ เป็นผู้หญิง เขามาขอกินเนื้อฉัน

สนามบิน จังหวัดสุโขทัยเครื่องบินที่ญาณินและธาราโดยสาร มาถึงจุดหมายปลายทาง ประมาณ 16.30 น. ทั้งคู่เดินมานั่งรอตรงจุดพักผู้โดยสารเพื่อรอพี่ชายของธารามารับ“นิล รอแป๊บนึงนะ พี่ชายฉันน่าจะกำลังมา”ธาราพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง พลางหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายสีดำมาโทรหาพี่ชาย เพราะความจริงมันควรที่จะเป็นเขามารอเธอ ไม่ใช่เธอมารอเขาแบบนี้สิ“ฮัลโหล น้ำ”“ฮัลโหล พี่เหมเหรอคะ”เสียงหวานที่ติดจะเหวี่ยง ๆ เล็กน้อย เอ่ยวีนถามด้วยความสงสัย เพราะเสียงปลายสายที่ควรจะเป็นเสียงพี่ชายเธอ แต่กลับได้ยินเสียงทุ้มอบอุ่นของอีกคนนึงแทน“ครับพี่เอง พี่กับไอ้ดินกำลังไปครับ”“พึ่งออกมาเหรอคะ”“พอดีรถมันชนกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน กู้ภัยพึ่งมารับตัวไปครับ”“ค่ะ รีบ ๆ มานะคะ น้ำหิวแล้ว”“ครับ”ร่างบางกดวางสาย พร้อมอมยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่ออีกคนมารับเธอพร้อมกับพี่ชาย ก่อนจะเอ่ยบอกญาณินเสียงหวาน“นิล พี่ชายฉันกำลังมา อีกไม่น่าเกินชั่วโมงนึงนะ”ญาณินพยักหน้ารับน้อย ๆ พลางอดที่จะคิดถึงความฝันที่น่าหวาดกลัวนั้นไม่ได้ แต่ก็พยายามปลอบใจตัวเอง และเชื่อใจเพื่อนรักแต่ก็แอบลุ้นว่าพี่ชายของธาราจะยอมช่วยเธอไหม“น้ำ พี่ชายแกจะช่