ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 2

วี้ดดดดด วี้ดดดดด วี้ดดดดด ...

ต้นข้าวในนาโอนอ่อนไปตามแรงลมที่พัดมาเบา ๆ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องกันดังระงมไปทั่วบริเวณ ถนนทางเดินลูกรังที่เป็นทางยาวถูกขนาบข้างด้วยทุ่งนาทั้งสองฝั่งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นแซมประปราย ใบไม้โยกไปมาเบา ๆ มีเสียง กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง แว่วมาตามสายลม เพราะต้นไม้บางต้นมีโมไบล์แขวนอยู่ตามกิ่งไม้ 

ในยามที่บรรยากาศรอบข้างมืดสนิท ไม่มีแม้แต่เพียงแสงไฟสักดวง มีเพียงแสงจันทร์ที่พาดผ่านทะลุก้อนเมฆลงมาจาง ๆ ให้พอเห็นทางเดินเพียงรำไรเท่านั้น สะท้อนให้เห็นเงาของหญิงสาวที่ก้าวเดินไปตามทางถนนลูกรัง ใบหน้าสวยหันซ้ายหันขวาด้วยความระแวง เมื่อตัวเองมาเดินยังที่ ที่ไม่คุ้นเคย แว่วเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ลอยมาตามลม ความหวาดกลัวเริ่มเข้ามากอบกุมในจิตใจ เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายทั่วกรอบหน้างาม

แกรก แกรก แกรก แกรก

หูของญาณินที่ได้ยินเหมือนคนเดินตามอยู่ข้างหลัง อีกใจหนึ่งก็นึกหวาดกลัวไม่น้อยที่รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม แต่ความสงสัยก็มีมากกว่าจึงได้ตัดสินใจหันกลับไปมอง ก็พบเพียงความมืดที่ว่างเปล่าเท่านั้น หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก แต่ขณะเดียวกันก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่หันไปแล้วไม่พบใคร อยู่คนเดียวก็ดีกว่าอยู่กับผีแหละวะ ใบหน้าสวยจึงรีบหันกลับมาด้วยความรวดเร็ว

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

ร่างบางกรีดร้องสุดเสียงด้วยความกลัว เมื่อหันหน้ามาพบเข้ากับหญิงชราที่ยืนอยู่ด้านหน้าของตนเองในระยะประชิด จนได้ยินเสียงลมหายใจของคนตรงหน้า เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาว เขาจึงขยับเดินถอยหลังเล็กน้อยเพื่อไม่ให้หญิงสาวหวาดกลัว ก่อนจะเอื้อมมือเย็น ๆ มาลูบแขนของญาณินเบา ๆ ด้วยความปลอบโยน

“แม่หนู แม่หนูจ๊ะ”

น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงชรา ทำให้ญาณินที่หลับตาปี๋อยู่นั้นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพื่อสำรวจคนตรงหน้า ใบหน้าของหญิงชรายิ้มด้วยความอ่อนโยน เพื่อหมายจะปลอบประโลมร่างบาง ผมสีดอกเลามวยต่ำไว้อย่างเรียบร้อยที่ท้ายทอย แต่งชุดขาวคล้ายแม่ชี ใบหน้ายิ้มแย้มขณะเรียกสติของญาณิน ทำให้ญาณินนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่ลืมตามาแล้วเจอแม่ชีไม่ใช่ผีสางอย่างที่นึกกลัว มาไม่ให้สุ้มให้เสียงถ้าไม่เห็นว่าเป็นแม่ชีคงนึกว่าผีแล้วนะเนี่ย หญิงสาวคิดในใจ

“สวัสดีค่ะ แม่ชี มาทำอะไรตรงนี้ แล้วที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”

หญิงสาวพนมมือไหว้ ก่อนจะรัวคำถามด้วยความเร็ว เมื่อไม่รู้ว่าสถานที่น่ากลัวแห่งนี้อยู่ที่ไหน

“แม่ว่า ...เราเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงนั้นให้หนูได้นั่งพักก่อนดีไหมจ๊ะ”

น้ำเสียงเนิบช้าที่เอ่ยออกมา มันฟังดูยานคางมากกว่าปกติ ทำให้เธอตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะรู้สึกแปลก ๆ กับแม่ชีคนนี้ แต่ก็ไม่ทันมือบางหยาบกร้านที่เอื้อมมาจับข้อมือสวยแล้วกระตุกให้เดินตามเขาไป แม่ชีที่นั่งลงยังบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ ดึงมือของญาณินเบา ๆ ให้นั่งตามลงมา หญิงสาวที่นั่งลงเรียบร้อยจึงหันไปสำรวจรอบ ๆ ด้วยความสงสัย เพราะรู้สึกถึงความเย็นเฉียบตั้งแต่บริเวณต้นคอลงมาจนถึงกลางหลัง

กระทั่งสายตาหันไปพบซากปรักหักพังของศาลพระภูมิยังบริเวณรอบ ๆ ที่ตัวเองนั่งอยู่ ใบหน้าที่พึ่งยิ้มด้วยความโล่งใจเริ่มกลับมาซีดเผือด ฝ่ามือเริ่มชื้นเหงื่อด้วยความวิตกกังวล สายตาเจ้ากรรมที่เหลือบไปยังบริเวณต้นไม้ ก็พบว่ามีผ้าเจ็ดสีที่สีซีดจนเกือบจะขาด ผูกอยู่บริเวณส่วนกลางลำต้น ทำให้หญิงสาวถึงกับผงะ ถลันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบดึงมือที่เย็นเฉียบราวถูกแช่แข็งของตัวเองออกจากมือของหญิงชราที่จับยังบริเวณข้อมือตัวเองอยู่ แล้วหันมามองยังหน้าแม่ชีผู้ทรงศีลที่พาตัวเองมานั่งยังบริเวณนี้

“จะไปไหน !!”

เสียงของหญิงชรา เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด หลังจากที่ญาณินเริ่มรู้สึกตัว ผมที่เคยมวยต่ำบริเวณท้ายทอย แปรเปลี่ยนเป็นผมฟูหยักศก ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้ม ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนเผยให้เห็นฟันแหลมคมซี่เล็กที่เรียงตัวกันอย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบมากนัก รอยยิ้มที่กว้างจนถึงใบหู มีน้ำลายเหนียว ๆ ไหลย้อยออกมาบริเวณมุมปาก หยดลงมาเปื้อนบริเวณเสื้อเป็นวงเล็ก ๆ หลายวง ชุดที่นุ่งห่มด้วยสีขาวแปรเปลี่ยนเป็นเสื้อคอกระเช้าสีน้ำตาลอ่อน ผ้าซิ่นสีดำที่ตอนนี้ซีดจาง เล็บมือยาวสีดำพยายามเอื้อมมาจับที่แขนของญาณินที่ก้าวเดินถอยหลังไปหลายก้าวอีกครั้ง

“แม่หนูจ๊ะ แม่หิว.... ขอแม่กินเนื้อตัวหวาน ๆ ของหนู หน่อยได้มั้ยจ๊ะ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ! อีผีแก่ !”

เสียงกรีดร้องของญาณินดังก้องไปทั่วบริเวณ หลังจากที่หญิงชรากระโดดเพียงครั้งเดียวก็มาถึงญาณินที่กระเถิบถอยมายืนห่างมากกว่าหนึ่งเมตร