LOGIN“หลวงปู่เรียกพวกผมมามีอะไรเหรอครับ”
ปฐพีเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำให้สามคนที่เหลือพยักหน้าโดยพร้อมเพรียงกัน เพราะถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไร การที่หลวงปู่จะเรียกพวกเขามารวมตัวกันที่วัดเป็นเรื่องที่หาได้ยาก เนื่องจากปกติพวกเขาจะแวะเวียนมาคุยกับหลวงปู่เป็นประจำอยู่แล้ว แต่ก็แยกกันมา นาน ๆ ครั้งที่จะมาพร้อมกัน
“เจ้าดินเอ๊ยยย เตรียมตัวไว้หรือยัง ดอกไม้ของเอ็งกำลังจะมาแล้วนะ”
เมื่อหลวงปู่พูดจบ ทั้งหมดจึงหันมามองปฐพีเป็นตาเดียว ก่อนอัคนีจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทะเล้น ด้วยเหตุผลที่ว่าปฐพีนั้นตั้งมั่นจะครองพรหมจรรย์จนละสังขาร
“คนถือพรหมจรรย์จะชิงมีเมียก่อนคนอื่นเลยเหรอวะ”
“สวยมั้ยครับหลวงปู่”
เสียงที่ตรีภพที่เอ่ยถามขึ้น ด้วยกลัวเพื่อนจะตบะไม่แตกเพราะสาวไม่ตรงสเปก
“หน้าตาจิ้มลิ้มดี คงจะเหมาะสมกับเจ้าดิน”
“สาวมันตกเคราะห์หนักเหรอครับ หลวงปู่ถึงเรียกมันมาเตือน”
เหมราชเอ่ยขึ้น ด้วยคิดว่าหลวงปู่คงไม่น่าจะเรียกมาคุยเพราะเรื่องเท่านี้
“อืม อาฆาตถึงชีวิต ต้องระวังให้ดี”
“หลวงปู่ครับ แล้วผมจะมีวิธีช่วยเธอคนนั้นยังไงได้บ้างครับ”
ปฐพีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด เพราะยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไง ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาตั้งใจจะครองพรหมจรรย์ จึงไม่เคยมีความคิดเรื่องชู้สาวกับใคร มีเพียงตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ที่เขานั่งสมาธิแล้วเห็นผู้หญิงคนหนึ่งซ้ำ ๆ ทุกวัน แต่ทุกครั้งที่พยายามเพ่งสมาธิ เพื่อจะมองหน้าเธอให้เห็นชัด ๆ ก็จะมองเห็นแต่หมอกที่ปกคลุมใบหน้าของเธอไปเต็มหมด อีกทั้งเมื่อคืนเขาก็ฝันว่าได้ไปช่วยหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งดูจากรูปร่างแล้วน่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่เห็นในสมาธิ แต่เขาก็ยังไม่เห็นหน้าเจ้าหล่อนอยู่ดี เพราะขณะที่เขากำลังมองหน้าเธอให้ชัด ๆ เจ้าปิ่นเพชรก็มากระตุกขาให้ตื่นพอดี
สิ่งที่ตัวเขากังวลมากที่สุดก็คือ กลัวว่าจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธอเอง เพราะเขาจะไม่สามารถขวางกรรมเพื่อช่วยเธอได้ แต่ถ้าเป็นเพียงคุณไสยทั่วไป เขามั่นใจว่าเขารับมือกับมันได้สบาย ๆ
“เป็นเพียงคุณไสยทั่วไปเท่านั้น”
เสียงหลวงปู่ที่แหบเครือตามวัยตอบกลับมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทำเอาสี่หนุ่มทั้งหลายต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งใจ ทำให้ปฐพีที่ตอนแรกใบหน้านั้นตึงเครียดก็คลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา
“แล้วของผมละครับหลวงปู่”
อัคนีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าหลวงปู่ของตนเอง
“ของมึงก็น้องพายไง แต่เสียดายว่ะน้องไม่ชอบขี้เหล้าแบบมึง”
“เห้ย ไอ้ภพมึงก็เอาความจริงมาพูด”
เหมราชเอ่ยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ อัคนีที่หันมามองตาขวางใส่เพื่อน ๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปตบหัวตรีภพที่มันบังอาจพูดจี้ใจดำเขา พร้อมเสียงหัวเราะของทั้งปฐพีและเหมราชที่ดังลั่นกุฏิ ทำเอาหลวงปู่พรมอมยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่อแต่ละคนก็อายุจะ 30 ปีกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังจะชอบเล่นกันเหมือนเด็ก ๆ ในใจพลันหวนคิดถึงลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง ที่มาขอออกไปธุดงค์ฝึกสมาธิและอาคมเพื่อมาปกป้อง รักษาคู่ชะตาชีวิตของตัวเอง นับวันเวลาดูเกือบสี่ปี่แล้ว ที่พบกันในสมาธิเวลาที่เจ้าตัวเจอปัญหายาก ๆ แก้ไขไม่ได้เพียงเท่านั้น
“
ตกเย็น
ปฐพีที่จูงควายสีดำสนิทนามว่า ดอกรัก มาเข้าคอก เพราะวันนี้พวกเขามัวแต่คุยกับหลวงปู่จนเพลิน เวลาล่วงเลยจากที่ตั้งใจว่าจะคุยกันแป๊บเดียวกว่าจะถึงบ้านก็เกือบเย็นย่ำ กว่าจะไปเอาดอกรักกลับมาเข้าคอกที่บ้าน ทำเอามันเคืองเขาไม่น้อย ในตอนที่เขาไปจูงมันกลับบ้าน มันก็นิ่งเฉยไม่ยอมกลับ จนเขาต้องขู่ว่าจะให้ไปอยู่กับตรีภพ มันถึงยอมเอาหัวมาถู ๆ ขาเขาเพื่ออ้อนให้พากลับบ้าน
“เฮ้ย ไอ้ดิน วันนี้ทำอะไรกินเป็นกับแกล้มดีวะ ผัดเผ็ดไอ้ดอกรักไหม”
ตรีภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทำเอาดอกรักที่กำลังเดินเข้าคอกถึงกับหันหัวกลับมาถอนหายใจเสียงดังใส่ตรีภพ ทำเอาสี่หนุ่มถึงกับหัวเราะร่าด้วยความอารมณ์ดี
เมื่อนำดอกรักเข้าคอกเสร็จแล้ว ปฐพีก็เดินมาทำผัดเผ็ดไก่บ้านที่พวกขี้เมาทั้งหลายสับไก่ไว้เป็นชิ้น ๆ เตรียมผัด พร้อมกับเตรียมพริกแกง และดีปลีเพื่อเพิ่มความเผ็ดร้อน เครื่องเคียงต่าง ๆ ไว้รอเขาไปผัด
“พวกมึงไปเอาไก่บ้านมาจากไหนวะ ไก่มึงเหรอไอ้เหม”
ปฐพีที่คิ้วหนาขมวดมุ่นเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะในตอนที่เขาไปเอาดอกรักเข้าคอก ก็ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น พวกมันไม่น่าจะไปหาซื้อไก่บ้านคนอื่นได้ไวขนาดนี้
“ไก่นา”
เหมราชเอ่ยตอบปฐพีด้วยน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากหยัก ที่ดูไม่สะทกสะท้าน ทำเอาอัคนีกับตรีภพถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยกำลังกลั้นหัวเราะกับสีหน้าบึ้งตึงของปฐพี
“ไอ้พวกเวร กูบอกตั้งหลายรอบก็ไม่เคยฟัง”
ปฐพีถึงกับสบถออกมา เพราะไก่นาที่เหมราชพูดถึงนั้น มันเป็นไก่ที่อยู่บริเวณป่าที่ติดกับนาหลังวัด ถึงแม้จะดูเหมือนไม่มีเจ้าของ แต่ก็มีพระสงฆ์เดินนำข้าวสุกที่บิณฑบาต เอาข้าวสุกมาโปรยให้พวกมันกินอยู่ทุกวัน แบบนี้มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไก่วัดเลย
ปฐพีจึงเลือกที่จะทำกับแกล้มเพิ่มอีกอย่างคือ ลาบหมู เพราะถึงแม้ว่าตัวเขานั้นจะไม่กินเหล้า ก็เลือกที่จะกินน้ำอัดลมหรือน้ำเปล่าแทน เพื่อที่จะได้นั่งคุยปรึกษาหารือกับเพื่อนในเรื่องต่าง ๆ
เสียงไก่ขันที่ดังตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางนั้นปลุกให้ร่างหนาที่กำลังนอนตระกรองกอดเมียรักที่นอนหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของตนนั้นลืมตาขึ้นจากนิทรา “แม่ทับทิมของพี่” ริมฝีปากหนานั้นพรมจูบไปตามกระหม่อมบางอย่างรักใคร่ในคนตัวเล็ก แต่ก็ทำไม่แรงนัก เนื่องด้วยกลัวว่าเธอนั้นจักตื่นหลังจากที่พึ่งนอนไปได้ไม่กี่เพลา “พี่สัญญา มิว่าจักชาติภพใด...พี่จักตามรักแม่ทับทิมของพี่ไปทุกภพทุกชาติ” ภูผาเอ่ยสัญญากับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแม้ว่าเธอจะอยู่ในห้วงนิทราก็ตาม หญิงงามที่ถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ เพราะความสงสารและความใกล้ชิดที่อยู่ร่วมเรือนกันมาหลายเดือนบัดนี้กลับกอบกุมหัวใจเขาไปทั้งดวง “อื้ออออ” ร่างงามของทับทิมนั้นขยับตัวเพื่อซุกอกแกร่งอย่างหาไออุ่นจากภูผาอย่างเช่นทุกวัน จนทำให้มุมปากหยักของคนตัวโตนั้นถึงกับยกยิ้มด้วยความเอ็นดูฟอด ฟอด ฟอด ภูผาที่อดใจไม่ไหว จึงก้มใบหน้าคมฟัดไปยังแก้มนวลที่ขึ้นสีระเรื่อราวกับถูกพิษไข้เล่นงานด้วยความมันเขี้ยว “อื้อ...คุณพี่” เสียงหวานของทับทิมนั้นเอ่ยเรียกชื่อของคนรักด้วยน
“แม่ทับทิม...”ภูผาเอ่ยเรียกเมียรักด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เมื่อเจ้ามังกรตัวโตนั้นอยากที่จะมุดตัวเข้าไปในกลีบกุหลามงามเต็มทนแล้วแม่ทับทิมจะไหวรึไม่ ก็ของเขานั้นมันใหญ่โตกว่าผู้อื่นเสียด้วย...“ขา...คุณพี่”ทับทิมเอ่ยขานรับน้ำเสียงหวานใส ใบหน้านวลสวยนั้นแดงปลั่งด้วยความเขินอาย เมื่อมือหนาของภูผาเอื้อมไปปลดโสร่งของตัวเองจนเจ้ามังกรตัวเขื่องเขาผงาดมาชี้ยังหน้าของเธอ“...”ทับทิมถึงกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นท่อนไม้ท่อนเขื่องของเขา ใหญ่ขนาดนี้แล้วเธอจะรับไหวไหม...“อะ...เอ่อ”ดวงตาหวานซึ้งนั้นจ้องมองเจ้ามังกรตัวเขื่องด้วยแววตาตื่นตะลึง เปลือกตาบางนั้นกะพริบปริบ ๆ อย่างเขินอาย เมื่อเจ้ามังกรที่ชี้หน้าเธออยู่นั้นมันส่ายไปมาราวกับทักทายเธออย่างไรอย่างงั้น“อื้อ”ริมฝีปากหนานั้นก้มลงมาประกบริมฝีปากบางอีกครั้งขบเม้มดูดดึงอย่างหลงใหล ปลายนิ้วร้อนแทรกไปยังกลีบกุหลาบงามที่กำลังชุ่มฉ่ำอย่างสำรวจความพรักพร้อมสำหรับบางสิ่งที่ใหญ่กว่า“เจ็บหน่อยนะแม่ทับทิม...”ภูผาเลื่อนไปกระซิบข้างใบหูงามอย่างให้หญิงสาวเตรียมตัวและเตรียมใจ มือหนานั้นเลื่อนไปเตรียมความพร้อมของเจ้ามังกรด้วยการชักรูดขึ้นรูดลง
ทับทิมนอนหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดด้วยความเหนื่อยอ่อน ใบหน้านวลนั้นขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย เมื่อร่างกายของเธอต้องการบางสิ่งที่มากกว่านิ้วมือของเขา “จ้องน้องด้วยเหตุใดเจ้าคะคุณพี่” คนตัวเล็กเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม เมื่อใบหน้าคมนั้นจ้องหน้าเธอด้วยสายตาล้อเลียน “หวานนัก” ทับทิมถึงกับตาโตเมื่อกายแกร่งนั้นยกมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานของเธอนั้นขึ้นมาดูดเลียต่อหน้าต่อตา โดยที่สายตาเจ้าเล่ห์นั้นก็จ้องมองเธอราวกับเชิญชวนให้เธอมาตกหลุมพรางที่เขาวางไว้ เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยกระเซ้าเมียรักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เมื่อเธอและเขากำลังจักหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง “คะ...คุณพี่” มือหยาบหนาเอื้อมไปปลดผ้าถุงผืนงามของทับทิมให้พ้นไปจากตัว จนร่างงดงามนั้นปรากฏแก่สายตาเขา ดวงตาคมที่มิค่อยมีเปลวเพลิงเสน่ห์หาบัดนี้กับลุกโชนด้วยความปรารถนาอันมากล้น ภูผากลืนน้ำลายลงคออย่างแห้งผาก สายตาร้อนแรงนั้นกวาดมองไปทั่วร่างงามขาวผ่องอย่างหื่นกระหาย ปลายลิ้นร้อนนั้นแลบออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งนั้นอย่างยั่วยวนคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้นอน
“จักมิเปลี่ยนใจใช่รึไม่” ภูผาเอ่ยถามชิดใบหูงามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เผื่อคนตัวเล็กจักเปลี่ยนใจมิอย่างร่วมเตียงกับเขา เขามิอยากขืนใจนาง ถ้าเธอบอกให้หยุดเขาจักหยุด... “จุ๊บ” ทับทิมเอื้อมมือไปจับใบหน้าคมก่อนจะจรดริมฝีปากงามลงบนปากหนาอีกครั้งเพื่อย้ำเตือนว่าเธอคิดมาดีแล้ว แล้วเธอจักมิเสียใจอย่างแน่นอน นัยน์ตาหวานเชื่อมสบเข้ากับนัยน์ตาคมที่ร้อนแรงจนเธอได้แต่คิดในใจว่า เธอคิดผิดหรือคิดถูกกันแน่... “อื้อ” ปากหนากดลงมายังริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง ครานี้ภูผาไม่ได้ถอนริมฝีปากออกกลับขบเม้มดูดดึงอย่างหยอกเย้า ลิ้นหนานั้นเลียวนยังริมฝีปากบาง ราวกับจะหลอกล่อให้ทับทิมคล้อยตาม “จุ๊บ” มือหยาบหนานั้นค่อย ๆ ประครองคนตัวเล็กให้นอนราบลงยังเตียงนอนด้วยความเบามือจากนั้นกายแกร่งก็ตามมาทาบทับ โดยที่ริมฝีปากของภูผายังคงขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มอย่างโหยหา “อื้อ” ภูผาที่ถอนจูบออกจ้องมองใบหน้างดงามผ่านแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาด้วยใบหน้าหลงใหล ดวงตาคมที่ฉายแววร้อนแรงกวาดมองไปดวงหน้าหวานอย่างรักใคร่อึก !
“เจ้าคุณพ่อ !” ทับทิมที่ผุดลุกจากที่นอนด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงที่เธอเปล่งออกมามันดังพอจนปลุกให้ภูผานั้นตื่นจากนิทรา ก็เห็นใบหน้างามนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา แต่แปลกที่คราวนี้เธอไม่โวยวายเหมือนเคย เพียงแค่ร้องไห้เงียบ ๆ เท่านั้น “เป็นกระไรรึแม่ทับทิม” ภูผาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอมิได้ตื่นมาร้องแบบนี้ร่วมเดือนแล้ว ใบหน้าคมจึงอดที่จะตึงเครียดไม่ได้ “เจ้าคุณพ่อมาลาข้า...” ใบหน้าของภูผานั้นนิ่งค้าง มิรู้ว่าเขาจักตกใจเรื่องใดก่อนดี ระหว่างที่เธอยอมพูดจาแล้วหรือเรื่องที่เธอฝันถึง “...” มือหนาเอื้อมมาลูบหัวของหญิงสาวอย่างปลอบประโลมโดยมิเอื้อนเอ่ยคำใด ให้หญิงสาวต้องชอกช้ำไปกว่านี้ เพราะเพียงเท่านี้เธอก็บอบช้ำมามากพอแล้ว “เจ้าคุณพ่อบอกให้ข้ากลับมาร่าเริงดังเดิมเจ้าค่ะคุณพี่” ทับทิมเอ่ยบอกสวามีในนามด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น กอดจะโผเข้ากอดภูผาอย่างหาที่ยึดเหนี่ยว ครั้งนี้เธอคงต้องปล่อยแล้วจริง ๆ เรื่องที่มันยังติดค้างอยู่ภายในใจ มิเช่นนั้นทุกคนที่ตายไป คงมิเป
หลายเดือนผ่านไปที่ทับทิมยังใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่กับภูผา ข่าวที่บ้านคุณพระช่วงโดนปล้นฆ่านั้นกระฉ่อนไปทั่วอโยธาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นผ่านไปไม่ถึงเดือนข่าวคราวก็จางหายไป มีเพียงทับทิมที่ยังคงฝันถึงเหตุการณ์นั้นซ้ำๆ อย่างมิรู้จบ “หิวรึไม่” ภูผาเอ่ยถามทับทิมด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เมื่อใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายเดือนแล้วแต่ทับทิมก็ยังมิยอมพูดจา บางครั้งก็นั่งเหม่อลอยแล้วร้องไห้ออกมา และเมื่อเห็นผู้ชายก็จะตื่นกลัวจนเขาต้องเข้าไปปลอบ ทับทิมส่ายหน้าปฏิเสธเนื่องจากเธอยังมิอยากกินสิ่งใด เมื่อเห็นเช่นนั้นภูผาจึงเอื้อมมาลูบหัวเธอด้วยความแผ่วเบา เขาที่พยายามรักษาเธอทั้งทางกายและทางใจ จนตอนนี้เธอเริ่มกลับมาจำพี่ชายอย่างหลวงวรเวชและออกญามหามนตรีได้แล้ว แต่ก็ยังมิยอมพูดจาอยู่ดี “ถ้าเช่นนั้น อยากมาช่วยพี่จัดสำรับยาไหม” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง ถึงแม่อาการของแม่ทับทิมจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แต่แผลที่มันยังฝังลึกอยู่ในใจนั้นคงจักยังมิจางหายไปโดยง่าย เขาจึงทำให้เธอไม่ว่างเพื่อจะที่คิดถึงสิ่งอื่น ๆ ที่ทำให้เธอเป็นทุกข์ ทับทิมเอ่







