ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 6

เวลา 18.00 น.

ญาณินและธาราที่ไปเดินเล่นอยู่ในห้างสรรพสินค้ากันเกือบทั้งวัน เพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้ากลับไปฝากพี่ชาย เพื่อนพี่ชาย และเนม ด้วยหนุ่ม ๆ พวกนี้ไม่ค่อยจะซื้อเสื้อผ้าใส่กัน นอกจากเทศกาลต่าง ๆ ถึงจะซื้อชุดใหม่ครั้งหนึ่งแล้วก็เว้นระยะยาว ถ้าไม่มีเทศกาลใหม่ก็ไม่ซื้อกัน ส่วนมากจะซื้อแต่เหล้ากันมากกว่า

มือเรียวบางของธาราที่กำลังเรียงเสื้อผ้าและเครื่องใช้ต่าง ๆ ใส่ในกระเป๋าเดินทาง เพื่อที่จะเตรียมตัวกลับบ้านในวันรุ่งขึ้น ใบหน้างามยิ้มแย้มด้วยความอารมณ์ดี เมื่อตนเองจะได้กลับไปอยู่บ้านหลังจากมาร่ำเรียนไกลถึงกรุงเทพนานหลายปี

“ยิ้มไม่หุบเชียวนะยัยน้ำ จะได้กลับไปเจอหน้าแฟนทุกวันแล้วอะ”

“บ้าเหรอยัยนิล ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

ธาราเอ่ยปฏิเสธอ้อมแอ้มด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“ย่ะ ไม่เป็นก็ไม่เป็น แต่บอกฝันดีกันก่อนนอนทุกวันอะเนอะ”

ญาณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า พร้อมเอื้อมมือไปหยิกแก้มของธาราที่แดงระเรื่อด้วยหมั่นเขี้ยวระคนเอ็นดู

ขณะที่ช่วยกันแพ็คของใส่กระเป๋าอยู่นั้น ญาณินที่พึ่งนึกถึงความฝันของตัวเองได้

“น้ำ เมื่อคืนฉันฝันไม่ค่อยดีเลยอะแก ฉันฝันเห็นคนแก่คนนึงอะ เป็นผู้หญิง เขามาขอกินเนื้อฉันเว้ยแก”

“หืม ผู้หญิงแก่เหรอ ผีหรือคนอะนิล”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มีผู้ชายคนนึงถือมีดมาตัดลิ้นยายแก่นั่นอะ แล้วก็ตื่น แต่มันเหมือนจริงมาก ๆ เลยนะแก เพราะตอนฉันตื่นมา รอบข้อเท้าฉันยังเป็นรอยแดงเหมือนมีอะไรรัดด้วยนะ”

ญาณินที่นั่งห้อยขาอยู่บริเวณโซฟา ยกเท้าขึ้นมานั่งชันเข่า มือเรียวบางเอื้อมมาดึงขากางเกงขึ้นเพื่อโชว์รอยรัดจนเป็นรอยช้ำจ้ำสีเขียวคล้ำ

มือเรียวงามของธาราเอื้อมมาลูบเบา ๆ พร้อมกับคิ้วที่ขมวดมุ่น ด้วยความสงสัย และตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไปเล่าให้พี่ชายฟัง เพื่อขอคำปรึกษาว่าจะสามารถช่วยเพื่อนสนิทของตนเองได้อย่างไรบ้าง

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกลับไปถึงบ้าน ฉันจะถามพี่ดินให้นะแก”

ญาณินพยักหน้ารับเบา ๆ จึงทำให้เธอเลือกที่จะปัดเรื่องนี้ทิ้งไป เพราะธาราอาสาจะหาคำตอบให้ จึงทำให้เธอนั้นรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

ญาณินที่ช่วยธาราแพ็กของจำเป็นทุกอย่างที่พอจะใส่กระเป๋าได้ ส่วนอันไหนที่ไม่สามารถส่งได้ ญาณินจะส่งพัสดุให้ตามไปทีหลัง กว่าจะแพ็กกันเสร็จเรียบร้อยก็กินเวลาไปเกือบห้าทุ่ม ทั้งคู่แยกย้ายกันไปอาบน้ำก่อนจะเข้านอนพร้อมกันในช่วงเวลาเกือบเที่ยงคืน

เงาสีดำที่ทอดยาวพาดผ่านร่างกายของญาณินที่นอนหลับสนิท กำลังเดินย่ำเท้าด้วยความแผ่วเบา เดินวนบริเวณรอบเตียงของญาณินอยู่หลายรอบ ขณะเดียวกันเงานั้นก็ค่อย ๆ คืบคลานเข้าไปสู่ห้วงลึกในจิตใจของหญิงสาว เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เริ่มผุดพรายตามกรอบหน้าสวย กายงามก็เริ่มขยับพลิกไปมาอย่างไม่สบายตัว

บ้านปูนสองชั้นสีครีม รั้วไม้สีน้ำตาล บริเวณรอบตัวบ้านมีแปลงดอกซ่อนกลิ่นส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณบ้าน ในห้องครัวของบ้านมีร่างท้วมสมส่วนของหญิงวัยกลางคนกำลังสาละวนกับการทำอาหารเช้าให้สามีและลูก

“นิล นิล นิลลูก”

เปลือกตานวลเนียนค่อย ๆ กะพริบตาลืมขึ้น เมื่อสายตาปรับชินกับความมืดสลัวได้แล้ว ร่างบางก็รีบลุกออกจากเตียงนอน

“ค่าคุณแม่ หนูตื่นแล้วค่ะ”

เสียงหวานตะโกนเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ เพื่อให้ท่านรับรู้ว่าตนตื่นแล้ว ใบหน้างามค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมาด้วยความสุข เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารมื้อเช้า มือเรียวเปิดประตูออกไป สองเท้าย่ำลงตามบันไดบ้าน มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด ลั่นตามทุกครั้งที่เรียวเท้างามเดินย่ำลงไป

“คุณพ่อ คุณแม่”

ญาณิณเดินงัวเงียเข้ามาหอมแก้มผู้เป็นพ่อที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร หลังจากนั้นก็เลยเข้าไปออดอ้อนผู้เป็นแม่ มือเรียวงามสวมกอดเอวหนา ใบหน้างามซบลงไปที่หัวไหล่ของนารีแล้วถูไถจมูกกับแผ่นหลังของมารดาด้วยความออดอ้อน

“คุณแม่คะ บ้านเรามีสัตว์อะไรมาตายรึป่าวคะ”

จมูกงามที่ได้กลิ่นสาป เอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัย ใบหน้างามสะบัดไปมา เมื่อกลิ่นทวีความรุนแรงขึ้น

“คุณคะ หิวหรือยังคะ”

นารีไม่ตอบคำถามของญาณิน แต่เลือกจะเอ่ยถามผู้เป็นสามีแทน และหันมาโอบกอดญาณิน มือสั่น ๆ ของมารดายกขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าของลูกสาวเบา ๆ ปากเรียวคลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมทั้งแลบลิ้นที่แหว่งเล็กน้อยออกมาเลียริมฝีปากเบา ๆ นารีที่ได้โอกาสกอดญาณินสูดกลิ่นตัวหอมหวานของญาณินเข้าไปเต็มปอด

“คุณคะ มานี่สิคะ ตัวลูกหอมมากเลยค่ะ”

คำรณที่นั่งทำงานอยู่ลุกเดินเข้ามาหาญาณิน มือหนาเอื้อมจับแขนซ้ายของลูกสาวขึ้นมาสูดดม

“น้อง ตัวหอมจังเลยลูก

“เอ่อออ คุณพ่อคะ”

กลิ่นเหม็นสาบเหมือนซากศพที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นในความรู้สึกของญาณินเมื่อพ่อของเธอเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ เธอจึงพยายามดึงข้อมือออกจากมือหนาของพ่อ ขณะเดียวกันพ่อของเธอก็ออกแรงบีบข้อมือบางจนเกิดเป็นรอยแดง ความรู้สึกอึดอัดเริ่มกดทับเข้ามาในอก มือเรียวบางเริ่มชื้นเหงื่อ เกิดความรู้สึกแปลก ๆ กับบุคคลทั้งสองตรงหน้า

มือสั่น ๆ ของนารีเข้ามาจับแขนข้างขวาของญาณิน ปลายจมูกเริ่มแตะไล้ไปตามเรียวแขนงาม ส่วนแขนอีกข้าง คำรณก็เริ่มขยับปลายจมูกช้า ๆ สูดกลิ่นเนื้อของหญิงสาวขึ้นสูงไปเรื่อย ๆ

“เนื้อหอม...น่ากินจังเลยลูก”