ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 4

“พี่ดินครับพี่ดิน หลวงปู่ให้มาเรียกพี่ดินกับพี่เพลิงไปหาที่วัดครับ”

เสียงของเด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 19 ปี ที่มีนามว่าเนมเอ่ยเรียกปฐพีเสียงดังลั่นอยู่บริเวณหน้าบ้าน เพราะหลวงปู่พรมปู่แท้ ๆ ของพวกเขาที่บวชมานาน 50 กว่าพรรษาและแก่กล้าวิชาอาคมเป็นอย่างมากให้มาตามหลานทั้งสองคนไปวัด

“มึงจะตะโกนเสียงดังทำไมไอ้เนม”

ปฐพีที่ยืนรดน้ำแปลงดอกดาวเรืองอยู่หน้าบ้าน ตอบกลับเนมมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเนื่องจากตนเองนั้นไม่ชอบเสียงดัง อีกทั้งยังยืนห่างกันแค่รั้วกั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่ามันจะกวนส้นเท้าเขาทำไมแต่เช้า

“ผมกลัวพี่จะไม่ได้ยินครับ”

“นี่มึงว่ากูแก่รึ ไอ้เด็กเวร!”

มือเรียวยาวที่กำสายยางรดน้ำต้นไม้อยู่จึงเปลี่ยนจากรดน้ำดอกดาวเรือง หันมาฉีดน้ำใส่เนมที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่แทน เด็กหนุ่มที่เห็นแบบนั้นจึงหัวเราะร่าแล้วรีบบิดมอเตอร์ไซค์เทน่าคันเก่ง พร้อมกับตะโกนกลับมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าที่ได้กวนอารมณ์พี่ชายคนที่ตัวเองเคารพนับถือเหมือนพ่อแท้ ๆ คนหนึ่ง

“วันนี้ไม่ได้แอ้มผมหรอกครับพี่”

“ไอ้เด็กเวรนี่ ไม่แคล้วโดนส้นตีนกูได้สักวัน”

เสียงปฐพีเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ แต่ปากหยักก็อดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้เพราะตัวเองก็เอ็นดูเนมไม่น้อย แถมตัวเขากับเพื่อนยังช่วยหลวงปู่เลี้ยงมันมาตั้งแต่มันเป็นทารก เพราะพ่อแม่ใจบาปนำมันมาทิ้งตรงพงหญ้าตั้งแต่ยังไม่ถึงเดือน หลวงปู่ที่เดินไปบิณบาตตามปกติมาเจอเข้าจึงได้เก็บมาเลี้ยง

ร่างสูงที่หวนคิดถึงความหลังก็นึกเวทนาเด็กหนุ่มไม่น้อยแต่ในใจอดชื่นชมมันไม่ได้ ที่มันเป็นเด็กดี ถึงมันจะกวนส้นเท้าไปบ้างตามประสาวัยกำลังคึกคะนองแต่ก็ไม่เคยนำพาเรื่องเดือดร้อนมาให้หลวงปู่และพวกเขาเลยสักครั้ง แถมมันยังติดหลวงปู่มากชนิดที่ว่า หลวงปู่ให้มันไปเรียนที่กรุงเทพเหมือนธารา มันก็ไม่ยอมไป มันเลือกที่จะเรียนสายอาชีพใกล้บริเวณบ้าน เพื่ออยู่คอยดูแลปรนนิบัติท่าน ทำให้พวกเขาเบาใจเป็นห่วงท่านไปได้เยอะ

“ไอ้เพลิง หลวงปู่เรียกให้ไปวัด”

ปฐพีที่เดินไปปิดก๊อกน้ำ หันไปเรียกอัคนี น้องชายฝาแฝดที่กำลังนั่งกาดน้ำไก่อยู่ใต้ถุนบ้าน เมื่อเห็นท่าว่าน่าจะยังอีกนาน จึงเดินไปนอนรอยังบริเวณเปลรี่ที่อยู่ข้าง ๆ กัน อัคนีจึงเงยหน้ามาถามปฐพี ขณะที่มือก็สาละวนกับการรีบทำให้เสร็จเพื่อที่จะรีบไปวัด เพราะไม่อยากให้หลวงปู่นั้นรอนาน

“มึงว่า หลวงปู่จะเรียกไปทำไมวะ”

อัคนีเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติพวกเขานั้น เข้าวัดไปหาหลวงปู่บ่อย ๆ อยู่แล้ว เพียงแต่สามสี่วันที่ผ่านมานี้ ค่อนข้างจะยุ่งกันหมด เนื่องจากอยู่ในช่วงฤดูกาลเริ่มทำนา เลยได้พบเจอหลวงปู่แค่ตอนที่ท่านมาบิณฑบาตตอนเช้าเท่านั้น

“กูก็ไม่รู้ว่ะ สงสัยเรียกไปคุยเรื่องน้ำมั้ง”

“อือ คงจะงั้นแหละ น้ำใกล้กลับแล้วด้วยอะ”

ปฐพีไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะลุกขึ้นแล้วเดินไปเข็นรถมอเตอร์ไซค์ Wave 100 สีแดง คันเก่งของเขา ภายในใจก็ได้มีแต่ความสงสัยว่าหากไม่มีเรื่องสำคัญหลวงปู่คงไม่ให้เนมมาตามถึงบ้านแบบนี้แน่

“กูล้างมือแป๊บ”

อัคนีเอ่ยบอกปฐพีที่นั่งคร่อมรถรออยู่ก่อนแล้ว ภายในใจก็อดที่จะบ่นปฐพีไม่ได้ว่า รถเวสป้าเท่ ๆ ก็มี แต่มันก็ยังจะเลือกพาเขาขี่รถเวฟสีแดงซีด ๆ ที่ใช้งานมาร่วมจะสิบห้าปีแล้ว ทั้ง ๆ ที่พยายามบอกให้ปฐพีนำไปทำสีใหม่หลายครั้ง แต่มันก็ไม่ยอม มันบอกว่าสีเก่าแบบนี้ดูเท่ดี เขาทั้งนั่งดู นอนดู ตะแคงดูยังไม่เห็นว่ามันจะเท่ตรงไหน ทำเอาเขาหมดคำจะพูดกับมัน ทำได้เพียงแบกใบหน้าหล่อ ๆ ที่บูดบึ้ง ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ แล้วบอกให้มันขับไปวัด

ณ กุฏิหลวงปู่พรม วัดวังวารี

“นมัสการครับหลวงปู่”

เสียงของปฐพีกับอัคนีดังขึ้นพร้อมกัน ขณะเดินเข้ามานั่งลงใกล้ ๆ กับเพื่อนสนิทอย่างเหมราชลูกชายคนโตของเถ้าแก่รถเกี่ยวข้าวหนึ่งเดียวของหมู่บ้านวังมัจฉาและตรีภพลูกชายคนเดียวของเถ้าแก่รถบรรทุก ที่มานั่งรออยู่ก่อนแล้วกำลังสนทนากับหลวงปู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“พวกมึงมาช้า วันนี้ต้องเลี้ยงเหล้าพวกกู”

เสียงของตรีภพเอ่ยแซวสองพี่น้องฝาแฝดด้วยความทะเล้น เมื่อทั้งเขาและเหมราชมานั่งสนทนาสารทุกข์สุกดิบกับหลวงปู่มาได้ร่วมสิบห้านาทีแล้วแต่ไอ้แฝดนรกนี่พึ่งจะเสด็จมา

“ในวัดในวา พวกเอ็งก็ยังคิดจะทำผิดศีลกันอีกเรอะ”

มือเหี่ยวย่นของหลวงปู่ ยื่นมือมาเขกหัวลูกศิษย์ของตัวเองเรียงคนด้วยความเอ็นดู ยกเว้นปฐพีที่ไม่โดน เนื่องจากเขาไม่กินเหล้ามาตั้งแต่ก้าวมาเป็นหมอธรรมเต็มตัว

“โถ่ หลวงปู่ครับ ผมเจ็บนะครับ”

อัคนีที่แกล้งโอดโอยเกินจริง เอามือมาลูบหัวตัวเองป้อย ๆ ถึงจะไม่เจ็บมาก แต่ก็ทำให้พวกเขารู้สึกคัน ๆ อยู่ไม่น้อยจึงได้แต่มองหน้ากันแล้วยิ้มแห้ง ๆ