Beranda / โรแมนติก / ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา / ตอนที่ 2 รอยจากคืนที่ลืมไม่ลง

Share

ตอนที่ 2 รอยจากคืนที่ลืมไม่ลง

Penulis: Piggy-lonely
last update Terakhir Diperbarui: 2025-11-17 18:59:36

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้องเช่าเล็ก ๆ

เพชรพลอยสะดุ้งตื่น ลมหายใจสะดุดด้วยความหวาดกลัวก่อนที่สติจะแล่นกลับมาเต็มที่ภาพเมื่อคืนแล่นเข้ามาเหมือนฟ้าผ่ากลางกะโหลก—แสงสีจากผับ กลิ่นเหล้า การพูดคุยที่อบอุ่นจนน่ากลัว…และเขาผู้ชายคนนั้นร่างกำยำที่แน่นร้อน มือใหญ่ที่ประคองเธออย่างอ่อนโยน…แต่กลับปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิด ไม่ใช่สิ—เธอเองต่างหากที่ปล่อยให้เลยเถิด

เพชรพลอยจับหัวตัวเองสองข้างรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉย ๆ

“เพชรพลอย…แกทำบ้าอะไรลงไปเมื่อคืน…”

เธอปิดหน้า กรีดร้องลงในหมอนเพื่อไม่ให้ห้องข้าง ๆ ได้ยินทุกอย่างชัดเจนเกินกว่าจะบอกว่าเมาจนจำไม่ได้เธอจำได้ทุกสัมผัส…ทุกลมหายใจ…และทุกเสียงเรียกชื่อเธอเบา ๆ ตอนเขากดริมฝีปากลงบนต้นคอ เพชรพลอยหอบหายใจปลายนิ้วแตะไปที่คอ—แสบร้อน

เธอพุ่งลุกไปยืนหน้ากระจก

“ตายแล้วววววววว…!!!”

รอยแดงจาง ๆ ไล่จากกกหูลงมาถึงไหปลาร้าบางรอยเป็นจ้ำเล็ก ๆ จนไม่ต้องเดาเลยว่าเกิดจากอะไรเธอเอามือปิดปากกลั้นเสียงร้อง

หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกจากอก

“ฉัน…ทำอะไรลงไปเนี่ย…”

สายตาไหลลงมาเห็นรอยอีกสองรอยตรงไหปลาร้าเธอหน้าแดงวาบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

“บ้า! ตายแล้ว! บ้าเพชรพลอย! ยัยบ้า!”

แต่ความช็อกที่แท้จริงคือ—ความว่างเปล่าที่น่องซ้ายตรงข้อมือเธอชะงักค้างค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้นดู

“กำไลของแม่…?”

กำไลเงินที่แม่ให้ตอนอายุ 15เป็นของสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของชีวิตมันหาย…

“ไม่นะ…ฉันทำมันหล่นไว้ที่ห้องเขาเหรอ…?”

ภาพผู้ชายคนนั้นลอยขึ้นมาอีกครั้งผิวขาวอมแทน เส้นผมสีดำที่ตกลงมาปิดหน้าผาก นัยน์ตานิ่งแต่ลึกจนเหมือนทะเลยามกลางคืนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก

“อย่าบอกนะว่าเขาจะรู้ชื่อฉัน…

” ชื่อ “เพชรพลอย” ถูกสลักไว้บนกำไลอย่างสวยงามเขา…เห็นแน่ ใจเธอร่วงเผละไปถึงพื้นทำยังไงดี…ทำยังไงดีล่ะเพชรพลอย

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

07:48 น.

“ซวยแล้ว! ไปทำงานสายแน่!”

เธอคว้าเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแบบลวกๆ แต่นั่นทำให้เธอเห็นรอยอีกหลายจุดบริเวณหัวไหล่หลังเพชรพลอยกัดฟันน้ำตาคลอหน่อย ๆ ด้วยทั้งความอับอายและความสับสน

“เมื่อคืน…เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย…”

**

สำนักงานบริษัทคิรากรุ๊ป — 09:03 น.

เพชรพลอยกระชากประตูเข้าไปเธอหอบจนหลังแทบงอเพราะวิ่งจากป้ายรถเมล์มาที่ตึก เพื่อนร่วมงานในฝ่ายดีไซน์หลายคนหันมามองพร้อมหัวเราะขำๆ

“ยัยเพชร มาสายนะยะเมื่อคืนไปดริงก์หนักเหรอ?”

“ดูหน้าแดง ๆ เหมือนเมาค้างเลยอ่ะ”

เพชรฝืนยิ้ม

“ก็…นิดหน่อยอ่ะ”

แก้มเธอร้อนผ่าวแต่ยังไม่น่าอายเท่าข้อเท็จจริงว่ายังมีรอยแดงตามคอเธอรีบผมลงมาปิด แต่ผมยาวของเธอก็ไม่หนาพอ เพื่อนสนิทในแผนกชื่อ “พลอยใส” เดินมาหา เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ปากจัดแต่ใจดี เธอจับไหล่เพชรพลอยพลิกไปพลิกมาเหมือนหาอะไร

“ยัยเพชร—เดี๋ยวนะ…ทำไมคอมึงแดงแบบนี้!?”

เพชรตกใจรีบยกมือปิด

“ไม่มีอะไรๆ บอกแล้วว่าเมาค้าง!”

พลอยใสยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“ไม่ใช่แค่เมาค้างแล้วมั้ง นี่มัน…รอยผู้ชาย??”

“พลอยใส หยุดนะ!!!”

เสียงดังจนคนในแผนกหันมามองเพชรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ต้องหันหลังให้เพื่อนเพื่อซ่อนสีหน้าพลอยใสอึ้ง ค่อยๆ เดินเข้ามากระซิบแทน

“มึงโอเคไหมเพชร…?”

เพชรพลอยเม้มปากแน่นส่ายหน้าเบา ๆ

พลอยใสจับมือเธอ

“เมื่อคืนมึงไปกับใคร?”

เพชรส่ายหน้าอีก

“เขาเป็นใครกูก็ไม่รู้…จริงๆ อะมึง”

เพื่อนมองอย่างตกใจ

“นี่มึงไปกับคนแปลกหน้าเหรอ!?”

เสียงทุ้มต่ำของผู้จัดการฝ่ายดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“เงียบหน่อยครับ ทุกคนทำงานด้วยนะครับ”

ทั้งแผนกกลับเข้าสู่โหมดปกติ แต่พลอยใสยังไม่ปล่อยเพื่อนสนิทลงง่าย ๆ

เธอพาเพชรไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพชรเปิดคอมพิวเตอร์ แต่สายตาไม่ได้โฟกัสอะไรเลย สมองจมอยู่กับภาพเมื่อคืนทั้งหมด มือเธอสั่นจนจับเมาส์แทบไม่ได้ น้ำตาซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว

พลอยใสกระซิบเบา

“เล่าให้กูฟังได้ไหม…?”

เพชรหายใจแรงหนึ่งครั้ง ก่อนค่อย ๆ โพล่งออกมาอย่างหมดแรง

“เมื่อคืน…กูมีอะไรกับเขา…”

พลอยใสตาโต

“เพชร…!!”

“แล้ว…ไม่ได้ป้องกันด้วย…”

ประโยคนี้เหมือนฟ้าผ่าพลอยใสอ้าปากค้าง นิ่งไป 3 วินาทีเต็ม

“ตายแล้ว! ตายแล้ว ๆๆๆ เพชร!!”

เพชรพลอยรีบเอามืออุดปากเพื่อน

“เบา ๆ สิ!”

พลอยใสกระซิบเสียงแหบ

“ถ้า…ถ้ามึงท้องขึ้นมาล่ะ? ทำไง?”

เพชรกลืนน้ำลาย

นั่นคือคำถามที่เธอเองก็กลัวจนแทบอาเจียน

“กูไม่รู้…ฮึก…กูไม่รู้เลยอะมึง…”

น้ำตาเธอไหลออกมาเงียบๆ พลอยใสรีบกอดเพื่อนทันที

“โอ๊ยย เพชร ทำไมแกไม่ระวัง!”

เพชรพูดทั้งน้ำตาคลอ

“ก็กูไม่ได้ตั้งใจ…เขาดูใจดีมาก…เหมือนเข้าใจกูไปหมด…กูเลย…”

เพื่อนมองอย่างเป็นห่วงมาก

“เขาหลอกฟันมึงเปล่า?”

เพชรสะอึกหัวใจเธอเจ็บขึ้นมาเฉียบพลัน

“หรือ…กูต่างหากที่หลอกฟันเขา…”

ทั้งสองนิ่งอยู่พักหนึ่งเพื่อนไม่กล้าพูดอะไรต่อเพชรพลอยก้มหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมดเรี่ยวแรง

“กูท้องไม่มีพ่อไม่ได้…ถ้าแม่กูรู้กูโดนฆ่าแน่ๆ…”

**

อีกด้าน — คิรินทร์

ในเวลาที่เพชรพลอยกำลังเครียดจนแทบล้มทั้งยืนคิรินทร์ก็นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาบนชั้น 39 สายตาคมพิจารณากำไลเงินในมืออย่างหนักแน่น แสงแดดสะท้อนตัวอักษรสลักอย่างสวยงาม

“เพชรพลอย”

เขาเอานิ้วลูบรอยสลักนั้นเป็นครั้งที่ร้อยในหัวมีภาพเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา ความอ่อนหวาน ความจริงใจ ความเมาของเธอ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ สัมผัสที่ยังติดอยู่ในความทรงจำจนแทบลืมหายใจเขาวางกำไลลงกดกริ่งเรียกเลขา

“คุณมิว”

“ค่ะ คุณคิรินทร์”

“ช่วยตรวจดูรายชื่อพนักงานทั้งหมดในบริษัท หาคนชื่อเพชรพลอยให้ผมที”

เลขาเลิกคิ้วทันที

“เอ่อ…ต้องการข้อมูลส่วนตัวด้วยไหมคะ?”

“ทั้งหมด”

มิวชะงัก เพราะเจ้านายของเธอไม่เคยสนใจพนักงานระดับล่างขนาดนี้แต่เธอก็ทำตามคำสั่งทันที

“ค่ะ เดี๋ยวฉันจะดึงข้อมูลให้ค่ะ”

คิรินทร์พยักหน้าเล็กน้อยแต่สายตาไม่เคยละออกจากกำไลในมือเลย ในใจเขามีเพียงคำถามเดียว

“คุณเป็นใครกันแน่…เพชรพลอย?”

และยิ่งเขาได้เจอชื่อเธอจริง ๆ ในระบบบริษัท ทุกอย่างจะเริ่มชัดขึ้นจนถึงวันที่เขาพร้อมจะเดินเข้าไปหาเธอด้วยตัวเอง

**

กลับมาที่ฝ่ายดีไซน์

พอถึงพักเที่ยงพลอยใสฉุดเพชรพลอยไปเข้าห้องน้ำลับในชั้น 18 ซึ่งมนุษย์ออฟฟิศไม่ค่อยใช้กัน เพชรพลอยมองรอยแดงบนคอในกระจกแล้วรีบใช้รองพื้นปิดแต่ยิ่งปิดก็ยิ่งเห็นเป็นคราบแดง ๆ

“โอ๊ยย มึง! รอยมันเยอะมากอ่ะ!”

พลอยใสร้อง

เพชรแทบอยากจมลงพื้นตาย

“กูรู้แล้ว อย่าตอกย้ำสิ!”

พลอยใสกัดปาก

“เพชร…มึงต้องหาผู้ชายคืนนั้นนะ ถ้ามึงท้อง—”

เพชรพลอยหน้าซีดคำว่าท้องทำให้หัวใจวูบดิ่งเลย

“กูไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อเขาอ่ะมึง…ไม่รู้เลย เขาบอกชื่อเล่นว่า คิน เอง…”

เพื่อนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูดช้า ๆ

“คิน…? บริษัทเรามีคนชื่อคินไหมวะ?”

เพชรพลอยหัวเราะแห้ง

“คงไม่มีหรอก ถ้ามีกูก็คงได้เจอแล้วล่ะ”

แต่ในหัวของเธอมีภาพเขาชัดเจนชัดจนเธอเผลอแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ

“เขาหลอกฟันฉันหรือเปล่า…หรือฉันไปหลอกฟันเขา…”

เพชรส่ายหัวแรง

“โอ๊ยยยยย! กูไม่รู้แล้ว!”

พลอยใสถอนหายใจยาว

“งั้นเอาแบบนี้…หลังเลิกงาน เราไปซื้อที่ตรวจครรภ์กัน”

เพชรพลอยตาเบิกกว้าง

“มึง!! เร็วไปมั้ย!? เพิ่งผ่านไปคืนเดียว!! เชื้อยังไม่ทันวิ่งเข้ารังไข่กูเลยมั้ง”

เพื่อนยักไหล่

“ก็มึงเครียด กูก็เครียด! ซื้อไว้ก่อน!”

เพชรเอามือกุมหัว

“โอ๊ยยย…กูจะบ้าตายแล้วจริง ๆ”

**

ขณะเดียวกัน ฝ่ายทรัพยากรบุคคลมิวส่งข้อมูลแฟ้มหนึ่งให้คิรินทร์

“นี่ค่ะ พนักงานชื่อเพชรพลอยตามที่คุณต้องการ มีคนเดียวในบริษัท”

คิรินทร์รับมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

ชื่อ: เพชรพลอย ศิริกานต์

อายุ: 24

ตำแหน่ง: ดีไซเนอร์

เบอร์โทร…xxx-xxx-xxxx

ที่อยู่…xxxxxxx

เขามองภาพพนักงานขนาดสองนิ้วในแฟ้มคิรินทร์ชะงัก

ใช่—ผู้หญิงเมื่อคืน

หัวใจเขาเต้นแรงกว่าปกติไม่ใช่เพราะความใคร่อย่างเมื่อคืน แต่เพราะเขารับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้เป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเขาปิดแฟ้ม

ลุกขึ้นยืน

มิวตกใจ

“คุณคิรินทร์…จะไปไหนคะ?”

เขาตอบเรียบ ๆ

“ไม่ต้องรู้หรอก”

**

และนั่นคือจุดเริ่มของวันที่หัวใจสองดวงกำลังจะปะทะกันทั้งที่เขาเป็นเจ้านายและเธอ…เพียงพนักงานตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่คิดว่าเขาแค่ผู้ชายที่เจอในผับโชคชะตากำลังเริ่มขีดเส้นให้ทั้งคู่เดินเข้าหากัน ไม่ว่าจะด้วยความจริงความลับหรือความผิดพลาดที่อาจเปลี่ยนชีวิตตลอดไป

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่16 พอดีชีวิตนี้ไม่คิดจะมีผัว

    เช้าวันแรกหลังกลับจากฮันนีมูนบรรยากาศในบริษัทกลับมาคึกคักตามปกติ แต่สำหรับเพชรพลอย ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป เธอก้าวเข้ามาในอาคารด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่แค่ในฐานะพนักงานแผนกออกแบบอีกต่อไปแต่ในฐานะ ภรรยาของคิรินทร์ “มาแล้ว ๆ เจ้าสาวหมาด ๆ”พลอยใสโบกมือจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะรีบเดินเข้ามา“มึงนี่ดังทั้งบริษัทเลยนะ”เพื่อนสนิทกระซิบ “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันกันสายตาให้แล้ว”เพชรพลอยหัวเราะเบา ๆ แม้จะรู้สึกกดดันอยู่ลึก ๆ แต่เธอก็เลือกนั่งลงที่โต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มทำงานเหมือนทุกวันเธอไม่อยากให้ใครมองว่าเธอได้อะไรมาเพราะสถานะ ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะโต๊ะเบา ๆ ก็ดังขึ้น “คุณเพชรพลอยครับ”เธอเงยหน้าขึ้นพนักงานฝ่ายบุคคลยืนอยู่พร้อมแฟ้มเอกสาร“มีเอกสารการอนุมัติงบออกแบบโปรเจกต์ใหม่ ขอให้คุณเซ็นรับทราบค่ะ”เพชรพลอยรับมาอย่างงุนงง “เอ๊ะ…โปรเจกต์นี้ยังไม่ผ่านบอร์ดไม่ใช่เหรอคะ”อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย “ในระบบขึ้นว่า…ผ่านตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้วค่ะ”เพชรพลอยขมวดคิ้วบางอย่างไม่ชอบมาพากลในขณะเดียวกันชั้นบนสุดของอาคาร คิรินทร์กำลังประชุมกับบอร์ดบริหาร สีหน้าจริงจังกว่าปกติ เมื่อรายงานบางอย่างถูกนำขึ้นจอ“มีการแ

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่15 คืนวิวาห์ NC+

    ห้องสวีตเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นสลัว ๆ จากโคมข้างเตียง เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะหยุดยืนอยู่กลางห้อง ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่า…ตั้งแต่วินาทีนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเพชรพลอยยืนอยู่ตรงนั้น มือเล็กกำชายผ้าไว้แน่น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในอก คิรินทร์ถอดสูทวางพาดไว้ ก่อนจะหันมามองเธอ สายตาที่เคยมองอย่างสุขุม วันนี้กลับอ่อนโยนจนเธอเผลอหลบตา “ยังไม่ง่วงเหรอหนู” เสียงเขาทุ้มต่ำ แผ่วเบากว่าทุกครั้ง เพชรพลอยส่ายหน้าเล็กน้อย “หนู…ยังไม่ง่วงค่ะ” คิรินทร์ยิ้ม เขาเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ อย่างให้เกียรติ ยกมือขึ้นแตะปลายคางเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “คืนนี้พี่ขอได้มั้ย”เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอ่อนลง มือของเธอค่อย ๆ วางลงบนอกเขา รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่ต่างกัน เขาก้มลงใกล้…ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน หน้าผากแตะกันเบา ๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะประสานกัน "เด็กดี" มือของคิรินทร์เลื่อนมาโอบเอวเธอไว้ เพชรพลอยหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง "พี่คิณ..." เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ใกล้หู คำเรียกชื่อที่ทำให้หัวใจสั่น "เพชรพลอย" คิรินทร์โน้มห

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่14 วันที่รอคอย

    เช้าวันนั้น แผนกออกแบบยังคงวุ่นวายกับงานตามปกติเพชรพลอยนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ตรวจแบบงานชิ้นสุดท้ายด้วยสมาธิ แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้ากลับต่างจากทุกวัน“วันนี้อารมณ์ดีแปลก ๆ นะ”พลอยใส เพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะข้างกันเอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองหน้าเพื่อน เพชรพลอยหันมายิ้ม ก่อนจะดึงกล่องสีขาวครีมใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก“มึง…กูมีอะไรจะให้”พลอยใสเลิกคิ้ว ก่อนจะเปิดฝากล่องภายในเรียงรายไปด้วยการ์ดงานแต่งดีไซน์เรียบหรู“เดี๋ยวนะ…”เธอหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านชื่อ แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“เพชรพลอย…กับ คิรินทร์?!”เพชรพลอยหน้าแดงทันที แต่พยักหน้าเบา ๆ“อืม…กูกำลังจะแจกการ์ด กูเป็นคนแรกนะ”เสียงกรี๊ดถูกกลั้นไว้แทบไม่อยู่ พลอยใสรีบลุกมากอดเพื่อนแน่น“ในที่สุด! กูรู้อยู่แล้วว่าคู่นี้ไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะมาถึงวันแต่งเร็วขนาดนี้!”เพื่อนร่วมแผนกเริ่มหันมามอง บรรยากาศค่อย ๆ คึกคักเมื่อรู้ว่าเพชรพลอยกำลังแจกการ์ดงานแต่ง ข่าวก็กระจายไปทั่วชั้นอย่างรวดเร็ว“ยินดีด้วยนะ!”“งานนี้ต้องอลังการแน่!”“ออกแบบเก่ง แถมได้สามีเป็นท่านประธานอีก!”เพชรพลอยหัวเราะทั้งเขินทั้งดีใจ“ขอบคุณนะคะ ทุกคนมาได้นะคะ”ในจังหวะนั้นเอง ร่าง

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่13 ชุดสีขาวกับคำสัญญา

    แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องรับรองเพชรพลอยขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟลอยมาแตะจมูก เธอลุกขึ้นนั่งอย่างงง ๆ ก่อนจะนึกได้ว่าคืนนี้เธอค้างที่บ้านคิรินทร์“ตื่นแล้วเหรอหนู”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู คิรินทร์ยืนอยู่ในชุดลำลอง สีหน้าผ่อนคลายกว่าที่เธอเห็นในบริษัทเสมอ มือหนึ่งถือถาดอาหารเช้า“พี่คิน…” เพชรพลอยรีบลุกจากเตียง “หนูหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เลยค่ะ”คิรินทร์ยิ้ม “หลับบนโซฟา พี่อุ้มหนูมานอนตรงนี้ ไม่อยากปลุก”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอุ่นวาบ“แล้วพี่คินได้นอนบ้างไหมคะ”“นอน” เขาตอบทันที “แต่ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าหนูสบายดี”เขาวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง“แม่ให้พี่เอามาให้ หนูยังไม่ต้องรีบลุก กินรองท้องก่อน”เพชรพลอยมองอาหารเช้าเรียบง่ายแต่จัดอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา“หนูรู้สึกเหมือนได้รับการดูแลมากเกินไปเลยค่ะ”คิรินทร์นั่งลงข้างเตียง สายตานุ่มลึก“ต่อไปนี้ หนูจะได้รับแบบนี้ทุกวัน พี่ตั้งใจแล้ว”เพชรพลอยหน้าแดง “พี่คินพูดเหมือนเราแต่งงานกันแล้วเลยนะคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ“ก็อีกไม่นานนี่”หลังอาหารเช้าเพชรพลอยอ

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่12 คำมั่นสัญญา

    ข่าวลือในบริษัทแพร่กระจายเร็วกว่าที่เพชรพลอยคิดแค่การที่เธอไม่มาทำงานหนึ่งวันเพราะอาการแฮงค์หนักหลังฉลองกีฬาสี กลับถูกต่อเติมเรื่องราวจนกลายเป็นคำถามที่ทุกคนไม่กล้าถามตรงๆ แต่กลับซุบซิบกันไม่หยุด“หรือว่า…เพชรพลอยไปอยู่กับท่านประธานที่คอนโด?”คำถามนั้นลอยไปถึงหูของผู้ใหญ่เร็วกว่าที่คิรินคาดไว้และในเช้าวันหนึ่ง เขาถูกเรียกเข้าไปพบท่านประธาน—พ่อของเขา—ในห้องทำงานที่เงียบขรึมกว่าทุกครั้ง“ข่าวมันเริ่มแรงแล้วนะคิรินทร์” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ถ้าลูกคิดจะจริงจัง ก็ต้องชัดเจน”คิรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างคนตัดสินใจแล้ว“ผมชัดเจนมานานแล้วครับพ่อ”---สุดสัปดาห์ถัดมา พนักงานทั้งบริษัทถูกประกาศว่าจะได้ไปฉลองโบนัสสิ้นปีที่ทะเลเพชรพลอยเองก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดเพียงว่าเป็นทริปพักผ่อนธรรมดา เธอเดินเล่นอยู่ริมชายหาดยามเย็น แสงแดดสีส้มสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับอย่างสวยงาม“วิวสวยจังค่ะพี่คิน” เธอยิ้ม พลางหยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพเก็บไว้“ถ่ายสิหนู” คิรินทร์ตอบเสียงนุ่ม ยืนอยู่ข้างหลังเธอเพชรพลอยย่อตัวลงเล็กน้อย จัดมุมกล้องให้เห็นเส้นขอบฟ้า ทะเล และท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี แต่ก่อนที่เธอจะ

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่11 ดาวเด่นประจำสนาม

    สนามกีฬาของบริษัทเต็มไปด้วยเต็นท์สีสด เสียงพนักงานจากทุกบริษัทที่เข้าร่วมแข่งดังครึกครื้น ทุกคนสวมเสื้อทีมสีของแผนกตัวเองเพิ่มความคึกคัก เพชรพลอยในชุดกีฬาสีทีม แก้มขึ้นสีจากทั้งแดดและตื่นเต้น เธอสูดลมหายใจลึก พนักงานแผนกตัวเองเดินมาตบไหล่ให้กำลังใจไม่ขาด คิรินทร์ยืนอยู่ข้างสนามตามตารางแข่งของเธอทั้งวัน มือในกระเป๋ากางเกงกำแน่นทุกครั้งที่เธอลงแข่งขันชนิดต่าง ๆ เขาไม่ได้พูด แต่ทุกคนรู้… เขาเป็นห่วงเธอสุดหัวใจ *** สนามแรก การแข่งขันวิ่งผลัด 4×100 เมตรกำลังจะเริ่มแดดยามเช้าส่องลงมาเต็มแรงจนพื้นลู่วิ่งสะท้อนแสงระยิบเพชรพลอยยืนวอร์มอยู่กับทีมในชุดกีฬาสีแผนกของเธอ ผิวขาวอมชมพูตัดกับแดดแรงจนเหมือนสว่างขึ้นเองเอวบางๆ กับท่ายืดเส้นทำให้คนแถวสนามมองจนลืมหายใจ คิรินทร์ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง แอบกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วหลบสายตาไปอีกทางแต่ก็ยังแอบมองอยู่ดี --- ฝ่ายบริษัทคู่แข่งยืนซุบซิบกันกลุ่มผู้ชายจากบริษัทญาดาและอีกสองบริษัทยืนมองเพชรพลอยแบบไม่ละสายตา “เฮ้ย ผู้หญิงคนนั้น… ของบริษัทไหนวะ?” “ไม่รู้ แต่โคตรเก่ง ดูตอนวอร์มดิ ท่าวิ่งเป๊ะมาก” “สเปกกูชัด ๆ เลย… ขาวสวย ผอมเอวบาง—” “ถ้าชนะจะขอไลน์เลยว่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status