Mag-log inShare
ตอนที่ 2 รอยจากคืนที่ลืมไม่ลง
Huling Na-update:
2025-11-17 18:59:36เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้องเช่าเล็ก ๆ
เพชรพลอยสะดุ้งตื่น ลมหายใจสะดุดด้วยความหวาดกลัวก่อนที่สติจะแล่นกลับมาเต็มที่ภาพเมื่อคืนแล่นเข้ามาเหมือนฟ้าผ่ากลางกะโหลก—แสงสีจากผับ กลิ่นเหล้า การพูดคุยที่อบอุ่นจนน่ากลัว…และเขาผู้ชายคนนั้นร่างกำยำที่แน่นร้อน มือใหญ่ที่ประคองเธออย่างอ่อนโยน…แต่กลับปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิด ไม่ใช่สิ—เธอเองต่างหากที่ปล่อยให้เลยเถิด เพชรพลอยจับหัวตัวเองสองข้างรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉย ๆ “เพชรพลอย…แกทำบ้าอะไรลงไปเมื่อคืน…” เธอปิดหน้า กรีดร้องลงในหมอนเพื่อไม่ให้ห้องข้าง ๆ ได้ยินทุกอย่างชัดเจนเกินกว่าจะบอกว่าเมาจนจำไม่ได้เธอจำได้ทุกสัมผัส…ทุกลมหายใจ…และทุกเสียงเรียกชื่อเธอเบา ๆ ตอนเขากดริมฝีปากลงบนต้นคอ เพชรพลอยหอบหายใจปลายนิ้วแตะไปที่คอ—แสบร้อน เธอพุ่งลุกไปยืนหน้ากระจก “ตายแล้วววววววว…!!!” รอยแดงจาง ๆ ไล่จากกกหูลงมาถึงไหปลาร้าบางรอยเป็นจ้ำเล็ก ๆ จนไม่ต้องเดาเลยว่าเกิดจากอะไรเธอเอามือปิดปากกลั้นเสียงร้อง หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกจากอก “ฉัน…ทำอะไรลงไปเนี่ย…” สายตาไหลลงมาเห็นรอยอีกสองรอยตรงไหปลาร้าเธอหน้าแดงวาบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ “บ้า! ตายแล้ว! บ้าเพชรพลอย! ยัยบ้า!” แต่ความช็อกที่แท้จริงคือ—ความว่างเปล่าที่น่องซ้ายตรงข้อมือเธอชะงักค้างค่อย ๆ ยกข้อมือขึ้นดู “กำไลของแม่…?” กำไลเงินที่แม่ให้ตอนอายุ 15เป็นของสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของชีวิตมันหาย… “ไม่นะ…ฉันทำมันหล่นไว้ที่ห้องเขาเหรอ…?” ภาพผู้ชายคนนั้นลอยขึ้นมาอีกครั้งผิวขาวอมแทน เส้นผมสีดำที่ตกลงมาปิดหน้าผาก นัยน์ตานิ่งแต่ลึกจนเหมือนทะเลยามกลางคืนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก “อย่าบอกนะว่าเขาจะรู้ชื่อฉัน… ” ชื่อ “เพชรพลอย” ถูกสลักไว้บนกำไลอย่างสวยงามเขา…เห็นแน่ ใจเธอร่วงเผละไปถึงพื้นทำยังไงดี…ทำยังไงดีล่ะเพชรพลอย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา 07:48 น. “ซวยแล้ว! ไปทำงานสายแน่!” เธอคว้าเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแบบลวกๆ แต่นั่นทำให้เธอเห็นรอยอีกหลายจุดบริเวณหัวไหล่หลังเพชรพลอยกัดฟันน้ำตาคลอหน่อย ๆ ด้วยทั้งความอับอายและความสับสน “เมื่อคืน…เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย…” ** สำนักงานบริษัทคิรากรุ๊ป — 09:03 น. เพชรพลอยกระชากประตูเข้าไปเธอหอบจนหลังแทบงอเพราะวิ่งจากป้ายรถเมล์มาที่ตึก เพื่อนร่วมงานในฝ่ายดีไซน์หลายคนหันมามองพร้อมหัวเราะขำๆ “ยัยเพชร มาสายนะยะเมื่อคืนไปดริงก์หนักเหรอ?” “ดูหน้าแดง ๆ เหมือนเมาค้างเลยอ่ะ” เพชรฝืนยิ้ม “ก็…นิดหน่อยอ่ะ” แก้มเธอร้อนผ่าวแต่ยังไม่น่าอายเท่าข้อเท็จจริงว่ายังมีรอยแดงตามคอเธอรีบผมลงมาปิด แต่ผมยาวของเธอก็ไม่หนาพอ เพื่อนสนิทในแผนกชื่อ “พลอยใส” เดินมาหา เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ปากจัดแต่ใจดี เธอจับไหล่เพชรพลอยพลิกไปพลิกมาเหมือนหาอะไร “ยัยเพชร—เดี๋ยวนะ…ทำไมคอมึงแดงแบบนี้!?” เพชรตกใจรีบยกมือปิด “ไม่มีอะไรๆ บอกแล้วว่าเมาค้าง!” พลอยใสยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “ไม่ใช่แค่เมาค้างแล้วมั้ง นี่มัน…รอยผู้ชาย??” “พลอยใส หยุดนะ!!!” เสียงดังจนคนในแผนกหันมามองเพชรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ต้องหันหลังให้เพื่อนเพื่อซ่อนสีหน้าพลอยใสอึ้ง ค่อยๆ เดินเข้ามากระซิบแทน “มึงโอเคไหมเพชร…?” เพชรพลอยเม้มปากแน่นส่ายหน้าเบา ๆ พลอยใสจับมือเธอ “เมื่อคืนมึงไปกับใคร?” เพชรส่ายหน้าอีก “เขาเป็นใครกูก็ไม่รู้…จริงๆ อะมึง” เพื่อนมองอย่างตกใจ “นี่มึงไปกับคนแปลกหน้าเหรอ!?” เสียงทุ้มต่ำของผู้จัดการฝ่ายดังขึ้นมาจากด้านหลัง “เงียบหน่อยครับ ทุกคนทำงานด้วยนะครับ” ทั้งแผนกกลับเข้าสู่โหมดปกติ แต่พลอยใสยังไม่ปล่อยเพื่อนสนิทลงง่าย ๆ เธอพาเพชรไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพชรเปิดคอมพิวเตอร์ แต่สายตาไม่ได้โฟกัสอะไรเลย สมองจมอยู่กับภาพเมื่อคืนทั้งหมด มือเธอสั่นจนจับเมาส์แทบไม่ได้ น้ำตาซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว พลอยใสกระซิบเบา “เล่าให้กูฟังได้ไหม…?” เพชรหายใจแรงหนึ่งครั้ง ก่อนค่อย ๆ โพล่งออกมาอย่างหมดแรง “เมื่อคืน…กูมีอะไรกับเขา…” พลอยใสตาโต “เพชร…!!” “แล้ว…ไม่ได้ป้องกันด้วย…” ประโยคนี้เหมือนฟ้าผ่าพลอยใสอ้าปากค้าง นิ่งไป 3 วินาทีเต็ม “ตายแล้ว! ตายแล้ว ๆๆๆ เพชร!!” เพชรพลอยรีบเอามืออุดปากเพื่อน “เบา ๆ สิ!” พลอยใสกระซิบเสียงแหบ “ถ้า…ถ้ามึงท้องขึ้นมาล่ะ? ทำไง?” เพชรกลืนน้ำลาย นั่นคือคำถามที่เธอเองก็กลัวจนแทบอาเจียน “กูไม่รู้…ฮึก…กูไม่รู้เลยอะมึง…” น้ำตาเธอไหลออกมาเงียบๆ พลอยใสรีบกอดเพื่อนทันที “โอ๊ยย เพชร ทำไมแกไม่ระวัง!” เพชรพูดทั้งน้ำตาคลอ “ก็กูไม่ได้ตั้งใจ…เขาดูใจดีมาก…เหมือนเข้าใจกูไปหมด…กูเลย…” เพื่อนมองอย่างเป็นห่วงมาก “เขาหลอกฟันมึงเปล่า?” เพชรสะอึกหัวใจเธอเจ็บขึ้นมาเฉียบพลัน “หรือ…กูต่างหากที่หลอกฟันเขา…” ทั้งสองนิ่งอยู่พักหนึ่งเพื่อนไม่กล้าพูดอะไรต่อเพชรพลอยก้มหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมดเรี่ยวแรง “กูท้องไม่มีพ่อไม่ได้…ถ้าแม่กูรู้กูโดนฆ่าแน่ๆ…” ** อีกด้าน — คิรินทร์ ในเวลาที่เพชรพลอยกำลังเครียดจนแทบล้มทั้งยืนคิรินทร์ก็นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาบนชั้น 39 สายตาคมพิจารณากำไลเงินในมืออย่างหนักแน่น แสงแดดสะท้อนตัวอักษรสลักอย่างสวยงาม “เพชรพลอย” เขาเอานิ้วลูบรอยสลักนั้นเป็นครั้งที่ร้อยในหัวมีภาพเมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมา ความอ่อนหวาน ความจริงใจ ความเมาของเธอ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ สัมผัสที่ยังติดอยู่ในความทรงจำจนแทบลืมหายใจเขาวางกำไลลงกดกริ่งเรียกเลขา “คุณมิว” “ค่ะ คุณคิรินทร์” “ช่วยตรวจดูรายชื่อพนักงานทั้งหมดในบริษัท หาคนชื่อเพชรพลอยให้ผมที” เลขาเลิกคิ้วทันที “เอ่อ…ต้องการข้อมูลส่วนตัวด้วยไหมคะ?” “ทั้งหมด” มิวชะงัก เพราะเจ้านายของเธอไม่เคยสนใจพนักงานระดับล่างขนาดนี้แต่เธอก็ทำตามคำสั่งทันที “ค่ะ เดี๋ยวฉันจะดึงข้อมูลให้ค่ะ” คิรินทร์พยักหน้าเล็กน้อยแต่สายตาไม่เคยละออกจากกำไลในมือเลย ในใจเขามีเพียงคำถามเดียว “คุณเป็นใครกันแน่…เพชรพลอย?” และยิ่งเขาได้เจอชื่อเธอจริง ๆ ในระบบบริษัท ทุกอย่างจะเริ่มชัดขึ้นจนถึงวันที่เขาพร้อมจะเดินเข้าไปหาเธอด้วยตัวเอง ** กลับมาที่ฝ่ายดีไซน์ พอถึงพักเที่ยงพลอยใสฉุดเพชรพลอยไปเข้าห้องน้ำลับในชั้น 18 ซึ่งมนุษย์ออฟฟิศไม่ค่อยใช้กัน เพชรพลอยมองรอยแดงบนคอในกระจกแล้วรีบใช้รองพื้นปิดแต่ยิ่งปิดก็ยิ่งเห็นเป็นคราบแดง ๆ “โอ๊ยย มึง! รอยมันเยอะมากอ่ะ!” พลอยใสร้อง เพชรแทบอยากจมลงพื้นตาย “กูรู้แล้ว อย่าตอกย้ำสิ!” พลอยใสกัดปาก “เพชร…มึงต้องหาผู้ชายคืนนั้นนะ ถ้ามึงท้อง—” เพชรพลอยหน้าซีดคำว่าท้องทำให้หัวใจวูบดิ่งเลย “กูไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อเขาอ่ะมึง…ไม่รู้เลย เขาบอกชื่อเล่นว่า คิน เอง…” เพื่อนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูดช้า ๆ “คิน…? บริษัทเรามีคนชื่อคินไหมวะ?” เพชรพลอยหัวเราะแห้ง “คงไม่มีหรอก ถ้ามีกูก็คงได้เจอแล้วล่ะ” แต่ในหัวของเธอมีภาพเขาชัดเจนชัดจนเธอเผลอแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ “เขาหลอกฟันฉันหรือเปล่า…หรือฉันไปหลอกฟันเขา…” เพชรส่ายหัวแรง “โอ๊ยยยยย! กูไม่รู้แล้ว!” พลอยใสถอนหายใจยาว “งั้นเอาแบบนี้…หลังเลิกงาน เราไปซื้อที่ตรวจครรภ์กัน” เพชรพลอยตาเบิกกว้าง “มึง!! เร็วไปมั้ย!? เพิ่งผ่านไปคืนเดียว!! เชื้อยังไม่ทันวิ่งเข้ารังไข่กูเลยมั้ง” เพื่อนยักไหล่ “ก็มึงเครียด กูก็เครียด! ซื้อไว้ก่อน!” เพชรเอามือกุมหัว “โอ๊ยยย…กูจะบ้าตายแล้วจริง ๆ” ** ขณะเดียวกัน ฝ่ายทรัพยากรบุคคลมิวส่งข้อมูลแฟ้มหนึ่งให้คิรินทร์ “นี่ค่ะ พนักงานชื่อเพชรพลอยตามที่คุณต้องการ มีคนเดียวในบริษัท” คิรินทร์รับมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ชื่อ: เพชรพลอย ศิริกานต์ อายุ: 24 ตำแหน่ง: ดีไซเนอร์ เบอร์โทร…xxx-xxx-xxxx ที่อยู่…xxxxxxx เขามองภาพพนักงานขนาดสองนิ้วในแฟ้มคิรินทร์ชะงัก ใช่—ผู้หญิงเมื่อคืน หัวใจเขาเต้นแรงกว่าปกติไม่ใช่เพราะความใคร่อย่างเมื่อคืน แต่เพราะเขารับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้เป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเขาปิดแฟ้ม ลุกขึ้นยืน มิวตกใจ “คุณคิรินทร์…จะไปไหนคะ?” เขาตอบเรียบ ๆ “ไม่ต้องรู้หรอก” ** และนั่นคือจุดเริ่มของวันที่หัวใจสองดวงกำลังจะปะทะกันทั้งที่เขาเป็นเจ้านายและเธอ…เพียงพนักงานตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่คิดว่าเขาแค่ผู้ชายที่เจอในผับโชคชะตากำลังเริ่มขีดเส้นให้ทั้งคู่เดินเข้าหากัน ไม่ว่าจะด้วยความจริงความลับหรือความผิดพลาดที่อาจเปลี่ยนชีวิตตลอดไป
Pinakabagong kabanata
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่13 ชุดสีขาวกับคำสัญญา
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องรับรองเพชรพลอยขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟลอยมาแตะจมูก เธอลุกขึ้นนั่งอย่างงง ๆ ก่อนจะนึกได้ว่าคืนนี้เธอค้างที่บ้านคิรินทร์“ตื่นแล้วเหรอหนู”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู คิรินทร์ยืนอยู่ในชุดลำลอง สีหน้าผ่อนคลายกว่าที่เธอเห็นในบริษัทเสมอ มือหนึ่งถือถาดอาหารเช้า“พี่คิน…” เพชรพลอยรีบลุกจากเตียง “หนูหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เลยค่ะ”คิรินทร์ยิ้ม “หลับบนโซฟา พี่อุ้มหนูมานอนตรงนี้ ไม่อยากปลุก”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอุ่นวาบ“แล้วพี่คินได้นอนบ้างไหมคะ”“นอน” เขาตอบทันที “แต่ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าหนูสบายดี”เขาวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง“แม่ให้พี่เอามาให้ หนูยังไม่ต้องรีบลุก กินรองท้องก่อน”เพชรพลอยมองอาหารเช้าเรียบง่ายแต่จัดอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา“หนูรู้สึกเหมือนได้รับการดูแลมากเกินไปเลยค่ะ”คิรินทร์นั่งลงข้างเตียง สายตานุ่มลึก“ต่อไปนี้ หนูจะได้รับแบบนี้ทุกวัน พี่ตั้งใจแล้ว”เพชรพลอยหน้าแดง “พี่คินพูดเหมือนเราแต่งงานกันแล้วเลยนะคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ“ก็อีกไม่นานนี่”หลังอาหารเช้าเพชรพลอยอ
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่12 คำมั่นสัญญา
ข่าวลือในบริษัทแพร่กระจายเร็วกว่าที่เพชรพลอยคิดแค่การที่เธอไม่มาทำงานหนึ่งวันเพราะอาการแฮงค์หนักหลังฉลองกีฬาสี กลับถูกต่อเติมเรื่องราวจนกลายเป็นคำถามที่ทุกคนไม่กล้าถามตรงๆ แต่กลับซุบซิบกันไม่หยุด“หรือว่า…เพชรพลอยไปอยู่กับท่านประธานที่คอนโด?”คำถามนั้นลอยไปถึงหูของผู้ใหญ่เร็วกว่าที่คิรินคาดไว้และในเช้าวันหนึ่ง เขาถูกเรียกเข้าไปพบท่านประธาน—พ่อของเขา—ในห้องทำงานที่เงียบขรึมกว่าทุกครั้ง“ข่าวมันเริ่มแรงแล้วนะคิรินทร์” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ถ้าลูกคิดจะจริงจัง ก็ต้องชัดเจน”คิรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างคนตัดสินใจแล้ว“ผมชัดเจนมานานแล้วครับพ่อ”---สุดสัปดาห์ถัดมา พนักงานทั้งบริษัทถูกประกาศว่าจะได้ไปฉลองโบนัสสิ้นปีที่ทะเลเพชรพลอยเองก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดเพียงว่าเป็นทริปพักผ่อนธรรมดา เธอเดินเล่นอยู่ริมชายหาดยามเย็น แสงแดดสีส้มสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับอย่างสวยงาม“วิวสวยจังค่ะพี่คิน” เธอยิ้ม พลางหยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพเก็บไว้“ถ่ายสิหนู” คิรินทร์ตอบเสียงนุ่ม ยืนอยู่ข้างหลังเธอเพชรพลอยย่อตัวลงเล็กน้อย จัดมุมกล้องให้เห็นเส้นขอบฟ้า ทะเล และท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี แต่ก่อนที่เธอจะ
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่11 ดาวเด่นประจำสนาม
สนามกีฬาของบริษัทเต็มไปด้วยเต็นท์สีสด เสียงพนักงานจากทุกบริษัทที่เข้าร่วมแข่งดังครึกครื้น ทุกคนสวมเสื้อทีมสีของแผนกตัวเองเพิ่มความคึกคัก เพชรพลอยในชุดกีฬาสีทีม แก้มขึ้นสีจากทั้งแดดและตื่นเต้น เธอสูดลมหายใจลึก พนักงานแผนกตัวเองเดินมาตบไหล่ให้กำลังใจไม่ขาด คิรินทร์ยืนอยู่ข้างสนามตามตารางแข่งของเธอทั้งวัน มือในกระเป๋ากางเกงกำแน่นทุกครั้งที่เธอลงแข่งขันชนิดต่าง ๆ เขาไม่ได้พูด แต่ทุกคนรู้… เขาเป็นห่วงเธอสุดหัวใจ *** สนามแรก การแข่งขันวิ่งผลัด 4×100 เมตรกำลังจะเริ่มแดดยามเช้าส่องลงมาเต็มแรงจนพื้นลู่วิ่งสะท้อนแสงระยิบเพชรพลอยยืนวอร์มอยู่กับทีมในชุดกีฬาสีแผนกของเธอ ผิวขาวอมชมพูตัดกับแดดแรงจนเหมือนสว่างขึ้นเองเอวบางๆ กับท่ายืดเส้นทำให้คนแถวสนามมองจนลืมหายใจ คิรินทร์ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง แอบกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วหลบสายตาไปอีกทางแต่ก็ยังแอบมองอยู่ดี --- ฝ่ายบริษัทคู่แข่งยืนซุบซิบกันกลุ่มผู้ชายจากบริษัทญาดาและอีกสองบริษัทยืนมองเพชรพลอยแบบไม่ละสายตา “เฮ้ย ผู้หญิงคนนั้น… ของบริษัทไหนวะ?” “ไม่รู้ แต่โคตรเก่ง ดูตอนวอร์มดิ ท่าวิ่งเป๊ะมาก” “สเปกกูชัด ๆ เลย… ขาวสวย ผอมเอวบาง—” “ถ้าชนะจะขอไลน์เลยว่
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่10 นักกีฬาตัวน้อย
หลังจากมื้อค่ำสุดหรูจบลง เพชรพลอยและพลอยใสยังรู้สึกอิ่มเอมจากรอยยิ้มและความเอ็นดูของครอบครัวคิรินทร์ แม่ของคิรินทร์ส่งซิกให้เพชรพลอยรู้ว่าไม่ต้องเกรงใจเรื่องค่าใช้จ่าย ทำให้เพชรพลอยหน้าแดงเล็กน้อย “เอาล่ะ ฉันพาพลอยใสไปส่งก่อนนะคะ” เพชรพลอยบอกพลอยใส พลอยใสยิ้มกว้าง แอบเขินที่ได้ไปส่งบ้านกับเพชรพลอยเองฃ คิรินทร์ยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่แฝงความห่วงใย “พี่ไปเป็นเพื่อน” ขณะนั่งรถไปยังบ้านของพลอยใส บรรยากาศในรถเงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น คิรินทร์เล็กน้อย ๆ โอบไหล่เพชรพลอยจากด้านหลัง เธอเผลอยิ้มในใจ ไม่อยากยอมรับแต่ก็อุ่นใจ เมื่อถึงบ้านของพลอยใส คิรินทร์ลงจากรถช่วยถือของให้พลอยใสและเพชรพลอย พลอยใสยกมือไหว้เขาเล็กน้อยด้วยความเกรงใจ แต่สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม “ขอบคุณนะคะ” พลอยใสเอ่ยเสียงเบา เขาพยักหน้าเบา ๆ แอบเหลือบมองเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่ว “ไปเถอะ เดี๋ยวเจอหน้ากันพรุ่งนี้ที่บริษัท” คิรินทร์หันมามองเพชรพลอยที่นั่งเบาข้างหลังแล้วยิ้มมุมปาก "ส่วนพวกเราก็กลับบ้านได้แล้ว เพชรพลอยพยักหน้า แล้วหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้สบตาเขาในตอนนั้น --- บ้านคิรินทร์
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่9 โปรเจ็กต์ชิ้นสำคัญ
เพชรพลอยขยับตัวบนเตียงนุ่ม ก่อนจะลืมตาขึ้นช้า ๆ แสงแดดยามเช้าสะท้อนผ่านม่านบาง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย…นี่ไม่ใช่ห้องเธอ ผ้าปูที่นอนสีเข้ม เตียงกว้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยอ่อน ๆ เธอผุดลุกขึ้นนั่งทันที “นี่… ห้องใครเนี่ย… คุณ—” คำว่า “คุณ” ยังไม่ทันหลุดปากจบดี คิรินทร์ที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผมที่ยังเปียกนิด ๆ ก็หันมา เขายิ้มมุมปาก “ใครคือคุณ พูดใหม่สิ” เพชรพลอยชะงัก หน้าแดง “เอ่อ… ฉัน—” “เพชรพลอย” เขาขมวดคิ้วอย่างเอาเรื่องแต่แฝงความเอ็นดู “ พี่คิณ พูดแบบนี้ ” เพชรพลอยหน้าแดงกว่าเดิม รีบก้มหน้า “ค่ะ… พี่คิณ” คิรินทร์ยิ้มพอใจ ท่าทางเหมือนเจ้าแมวยักษ์ที่ได้ของเล่นคืน “ดีมาก ต่อไปนี้อย่าเผลอเรียกว่าคุณอีกล่ะ เข้าใจมั้ยคะ?" “ค่ะ…” เธอตอบเบา ๆ แทบไม่กล้าสบตา “งั้นฉัน—เอ่อ… หนูไปล้างหน้าก่อนนะคะ!” เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแทบจะสะดุดพรม ทำเอาคิรินทร์หัวเราะเบาๆ กับความลนลานน่ารักๆ ของเธอ --- ตัดมาที่ชั้นล่าง แม่ของคิรินทร์นั่งรออยู่บนโซฟาเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเพชรพลอยจะลงมาช้าเพราะเขิน เมื่อเพชรพลอยเดินลงมา เธอก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ตื่นแล้วเหรอลูก เมื่อคืนเหนื
ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา ตอนที่8 เธอมันร้ายกว่าที่คิด
เสียงประตูห้องนั่งเล่นบ้านญาดาปังลงอย่างแรง ตามด้วยเสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่กำลังฟิวส์ขาดจนแทบหยุดไม่ได้ ญาดาปล่อยตัวลงนั่งกับพื้น โยนแจกันราคาแพงทิ้งลงกระเบื้องจนแตกกระจาย “ทำไมต้องเป็นฉัน! ทำไมเขาถึงเลือกอีผู้หญิงจน ๆ คนนั้นแทนฉัน!!!” แม่ของเธอเข้ามาห้าม “ญาดา…ใจเย็นก่อนลูก เรื่องมัน—” “ไม่ต้องมาบอกให้ใจเย็น!!! แม่เห็นไหมว่าเขาทำอะไร? เขาไปเลือกผู้หญิงต่ำต้อยกว่าเรา! นังนั่นมันต้องทำของใส่แน่ๆ ไม่งั้นคิรินทร์จะไม่เปลี่ยนใจแบบนี้!!!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคลั่งแค้นล้วนๆ ดวงตาที่เคยมั่นใจ กลับเต็มไปด้วยความอาฆาตรุนแรง “ฉันจะไม่ยอมให้มันแต่งงานกัน…ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็ตาม” เธอบอกลูกน้องของตัวเองทันทีให้ไป “จัดการ” เพชรพลอยและนั่นคือจุดเริ่มต้นของความเลวร้ายทั้งหมด… --- ด้านคิรินทร์ — ทำทุกทางเพื่อกวาดความยุ่งยากออกจากชีวิตเพชรพลอย ในเวลาเดียวกันคิรินทร์นั่งคุยกับพ่อแม่ของเพชรพลอยที่บ้านเล็ก ๆ ย่านชานเมือง ทุกอย่างเป็นไปอย่างตรงไปตรงมา “ผมจะไม่ยุ่งกับเพชรพลอยอีกครับ ถ้านั่นคือสิ่งที่ท่านต้องการ แต่ผมจะขอเคลียร์หนี้ทั้งหมดให้…รวม 2 ล้านบาท และให้เงินไปตั้งตัวอีก
Maaari mong magustuhan
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn75.2K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด308.8K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี82.3K viewsบทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋85.5K viewsบ่วงปรารถนานายหัวเมฆินทร์
เฮียกังฟู219 viewsDangerous Love รักร้ายคุณชายอันตราย
SOEUR62 viewsซีรี่ส์ รักระห่ำคนเถื่อน
Priyada195 viewsเผด็จหัวใจจอมเถื่อน
พราวนภา154 views
