บทที่ 7

เพิ่งจะกดส่งข้อความไป แต่วินาทีต่อมาเธอกลับถูกเตะออกจากกลุ่มแชตทันที

……

"ยืนเหม่ออะไรอยู่?"

โต๊ะตรงหน้าถูกเคาะสองที ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเอาข้อศอกยันไว้กับเคาน์เตอร์ พลางเลิกคิ้วขึ้นถามยิ้ม ๆ "ผมจ่ายเงินเดือนมาเพื่อให้คุณยืนเหม่อหรือไง?"

ชายคนนี้ก็คือเสิ่นชิงชวน เจ้าของบริษัทข้าง ๆ และยังเป็นเจ้าของบริษัทหลิงอวี่แห่งนี้ด้วย

พนักงานต้อนรับรู้ถึงนิสัยของเสิ่นชิงชวนเป็นอย่างดี จึงไม่ได้เกรงกลัวเขาเลยสักนิด "เจ้านายเองก็ใช่ว่าจะอยู่ติดบริษัทที่ไหนกันล่ะคะ"

"เห้ ยัยเด็กปากกล้าคนนี้นี่!"

เสิ่นชิงชวนกำลังจะหยอกล้อกับพนักงานสาวต้อนรับ ทว่าด้านหลังกลับมีเสียงแอมไอเบา ๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ ท่าทางของเขาชะงักกึก หุบรอยยิ้มกรุ้มกริ่มลงทันที แล้วกลับมาทำสีหน้าเคร่งขรึมเป็นการเป็นงาน "กัวเวยล่ะ ไปเรียกเขาลงมาหาฉันหน่อย"

"ผู้อำนวยการกัวกำลังเทสต์เสียงให้นักแสดงอยู่ค่ะ"

"เทสต์เสียง?" เสิ่นชิงชวนตะลึงไปวูบหนึ่ง "ริ่วมู่ฝานซิงมาแล้วเหรอ?"

พนักงานต้อนรับพยักหน้า

ดวงตาของเสิ่นชิงชวนเปล่งประกายความดีใจออกมาครู่หนึ่ง พอหมุนตัวกลับไปเห็นกู้จิ่งเยี่ยนที่ทำหน้าตึงอยู่ เขาก็รีบสะกดเก็บความดีใจนั้นกลับไปทันที ก่อนจะพูดเสียงหนักแน่นว่า "โทรหาเขาหน่อย ฉันมีเรื่องจะถามสักนิด"

กดโทรออกไปไม่นาน ปลายสายก็กดรับ เสิ่นชิงชวนเปิดลำโพง "พี่กัว ผลการเทสต์เสียงเป็นยังไงบ้าง? ถ้าไม่ได้เรื่อง ฝั่งฉันมีนักแสดงคนหนึ่งนะ เสียงใช้ได้เลยทีเดียว"

"ไม่ต้องแล้ว เทสต์เสร็จแล้ว เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วด้วย"

สัญญายังไม่ได้ร่างขึ้นมาเลยสักนิด กัวเวยฟังออกถึงคำใบ้ของเขาอย่างแน่นอน เสิ่นชิงชวนจึงถอนหายใจยกเอาความกังวลออกจากอก แล้วทำเป็นเสแสร้งพูดขึ้นว่า "เรื่องเซ็นสัญญาใหญ่โตขนาดนี้ไม่ปรึกษาฉันสักคำ ตกลงใครเป็นเจ้านายกันแน่เนี่ย?"

ปลายสายตัดสายทิ้งไปทันที เสิ่นชิงชวนสบถพึมพำ "ไอ้กัวเวยคนนี้ นับวันยิ่งไม่เห็นหัวฉันขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว!" พูดจบก็หันไปมองกู้จิ่งเยี่ยนอย่างเอือมระอา "แกก็ได้ยินแล้วนี่ สัญญาเซ็นไปแล้ว ไว้รออัปเดตครั้งหน้าแล้วกัน ถ้ามีบทที่เหมาะสมเมื่อไหร่ ค่อยส่งให้เธอ"

《สยบฟ้าสยบสวรรค์》 เป็นผลงานที่บริษัทหลิงอวี่ปล่อยออกมา และเป็นผลงานที่เขาพึงพอใจมากที่สุด เขาไม่อยากให้เหยาเข่อซินมาทำลายความสมบูรณ์แบบนี้ลง

สายตาของกู้จิ่งเยี่ยนกวาดมองใบหน้าของเขาอย่างเรียบเฉย "ฉันจะจ่ายค่าปรับยกเลิกสัญญาให้เธอสองเท่า ให้เธอยอมสละบทนี้ซะ ส่วนโครงการที่ตำบลเป่ยวาน ฉันจะยกส่วนแบ่งให้แกอีกสามเปอร์เซ็นต์"

เสิ่นชิงชวนหุบริกยิ้มยวน ๆ ก่อนหน้านี้ลง จ้องมองสังเกตเขาอยู่หลายวินาที ก่อนจะถามขึ้นว่า "แกเอาจริงเหรอเนี่ย?"

กู้จิ่งเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร สายตาคู่นั้นบอกทุกอย่างหมดแล้ว

"คอยป้อนงานดี ๆ ให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนฉันเริ่มสงสัยแล้วนะว่าข่าวลือในเน็ตนั่นจะเป็นเรื่องจริง"

กู้จิ่งเยี่ยนสนแค่ผลลัพธ์เท่านั้น "ตกลงได้หรือไม่ได้?"

"ขอฉันคิดดูก่อน"

กู้จิ่งเยี่ยนกำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก สายตาสองคู่ประสานเข้าหากัน ใบหน้าที่คุ้นเคยทำเอาร่างกายเขาชะงักกึก

ขณะที่เฉียวรั่วซิงลังเลชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนสายตาหนี แล้วก้าวขาออกจากลิฟต์

เธอผงกศีรษะทักทายเสิ่นชิงชวนตามมารยาท แล้วเดินตรงไปยังประตูหน้าบริษัททันที

เสิ่นชิงชวนเอ่ยถามอย่างลังเล "ภรรยาแกมองไม่เห็นแกหรือเปล่า?"

ใบหน้าของกู้จิ่งเยี่ยนมืดมนทะมึน เขาไม่ได้สนใจเสิ่นชิงชวน แต่สาวเท้าก้าวเร่งตามออกไปทันที

พอเขาตามออกมา เฉียวรั่วซิงก็กำลังยืนรอรถอยู่ข้างทาง

เธอรวบผมเป็นหางม้าต่ำดูอ่อนหวาน แผ่นหลังดูบอบบาง ก้มหน้าก้มตาจ้องมองโทรศัพท์ โดยไม่ได้สังเกตเห็นคนที่เดินเข้ามาใกล้เลยสักนิด

"เธอมาทำอะไรที่นี่?"

น้ำเสียงคาดคั้น แฝงไว้ด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย

การต้องมาเจอเขาตั้งแต่เช้าตรู่ ทำให้อารมณ์ของเฉียวรั่วซิงขุ่นมัวขึ้นมาทันที น้ำเสียงจึงกระแทกกระทั้นกลับไป

"คุณมาได้ แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้?"

กู้จิ่งเยี่ยนแค่นหัวเราะเบา ๆ "ละครสะกดรอยตามยังเล่นไม่พออีกหรือไง?"

คิ้วของเฉียวรั่วซิงกระตุกขึ้นมาเบา ๆ ใครเอาความมั่นหน้าแบบนี้มาใส่ในหัวเขากัน?

เมื่อเห็นเธอเงียบไม่พูดไม่จา กู้จิ่งเยี่ยนยิ่งปักใจเชื่อในความคิดของตัวเองมากขึ้น อารมณ์กลับดีขึ้นมาอย่างประหลาด ทว่าน้ำเสียงยังคงเย็นชาเช่นเดิม "อยากรู้กำหนดการของฉัน ก็โทรมาถามฉันตรง ๆ ไม่เห็นต้องทำเรื่องซับซ้อนยุ่งยากขนาดนี้"

เฉียวรั่วซิงอดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับ "กู้จิ่งเยี่ยน ไม่เคยมีใครบอกคุณเหรอว่าคุณหน้าหนามาก? ใครสะกดรอยตามคุณกัน? ฉันออกจากลิฟต์มาเพื่อสะกดรอยตามคุณงั้นเหรอ? ฉันเอ่ยปากพูดกับคุณสักคำหรือยัง? แล้วคนที่เดินตามออกมาน่ะตกลงคือใครกันแน่?"

"พรืด ——" เสิ่นชิงชวนที่แอบฟังอยู่ตรงมุมมืด อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรวดออกมา

กู้จิ่งเยี่ยนทำหน้าตึง ตวัดสายตาคมกริบประดุจคมดาบส่งไปทางนั้น อีกฝ่ายจึงรีบหลบวูบไปทันที

เขาเกร็งใบหน้าเอ่ยถาม "แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่?"

เฉียวรั่วซิงปรายสายตามองเขาอย่างเรียบเฉย ประโยคที่พูดออกมายังคงใจดำยิ่งกว่าเขาเสียอีก "มันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบ?"

หนังตาของกู้จิ่งเยี่ยนกระตุกอย่างแรง หากพูดต่อคงได้มีปากเสียงกันอีกแน่ เขาสะกดอารมณ์โกรธเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระด้าง "จิ่งหยางกลับมาแล้ว คุณแม่อยากให้เราเข้าไปกินข้าวที่บ้านพรุ่งนี้"

"อ้อ" เฉียวรั่วซิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน? เรากำลังจะหย่ากันแล้วฉันคงไม่จำเป็นต้องแกล้งเล่นละครเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กันดี แถมยังต้องทำเป็นแม่ผัวลูกสะใภ้ที่ปรองดองกับครอบครัวคุณอีกแล้วมั้ง?"

"เล่นละคร?" เพลิงโมโหที่กู้จิ่งเยี่ยนพยายามสะกดเอาไว้พลันพุ่งพรวดขึ้นมาทันที เขายิ้มเยาะ "เธอนี่เก่งเรื่องเล่นละครจริง ๆ นะ บอกมาสิ ครั้งนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ? เสื้อผ้า? กระเป๋า? เครื่องประดับ? หรือจะเอาโครงการให้ตระกูลเฉียวของเธออีก? ทั้งอาละวาดจะหย่า ทั้งหนีออกจากบ้าน เล่นละครจัดเต็มขนาดนี้ เฉียวซวี่เซิงครั้งนี้ความโลภมันใหญ่โตขนาดไหนกัน? ถึงโลภมากไม่รู้จักพอมันก็ต้องมีขอบเขตบ้างนะ!"

หัวใจของเฉียวรั่วซิงสั่นสะท้าน ค่อย ๆ กำนิ้วมือที่สั่นเทาเอาไว้แน่น

กำไลเพชรบนข้อมือเส้นนี้ เป็นของขวัญวันเกิดปีแรกหลังแต่งงานที่กู้จิ่งเยี่ยนมอบให้เธอ... ไม่สิ พูดให้ถูกต้อง คือเธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอจากกู้จิ่งเยี่ยนต่างหาก

วันวาเลนไทน์ วันครบรอบวันแต่งงาน วันเกิดของเธอ... ทุกครั้งเธอจะใช้วิธีออดอ้อนขอของขวัญจากเขา เพียงเพราะหวังอยากให้เขานึกถึงวันพิเศษเหล่านี้ได้บ้าง

เรื่องราวในอดีตที่แสนหวานในสายตาของเธอ ทว่าในสายตาของเขา กลับมองว่าเธอโลภมากไม่รู้จักพอครั้งแล้วครั้งเล่า

ใบหน้าของเฉียวรั่วซิงซีดเผือดลงเล็กน้อย เปลือกตาที่หลุบต่ำบดบังอารมณ์ความรู้สึกข้างในเอาไว้ พอกู้จิ่งเยี่ยนตั้งใจจะเพ่งมองค้นหา ดวงตาคู่นั้นก็เงยขึ้นมา ส่องประกายเพียงความเย็นชาที่แหลกสลาย

เธอก้มลงปลดกำไลข้อมือออก แล้วเอ่ยเรียบ ๆ "พอหย่าแล้ว คุณก็ไม่ต้องมาคอยรำคาญใจกับเรื่องพวกนี้อีกแล้วล่ะค่ะ คุณจะร่วมมือหรือตัดขาดกับตระกูลเฉียว มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น"

สิ้นเสียงพูด กำไลข้อมือเส้นนั้นก็สไลด์หล่นลงไปในกระเป๋าเสื้อสูทของกู้จิ่งเยี่ยน

รถยนต์ที่เรียกรถผ่านแอปพลิเคชันจอดลงตรงหน้า เฉียวรั่วซิงก้าวไปได้สองก้าวก็หยุดลง เธอหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพลันยิ้มออกมาเบา ๆ พลางเอ่ยเยาะเย้ยตัวเอง "ฉันนี่นะ... ทำไมถึงยังไปคาดหวังอะไรกับคนอย่างคุณอยู่อีกนะ?"

พูดจบ เธอก็หมุนตัวก้าวขึ้นรถไป

กู้จิ่งเยี่ยนจ้องมองทิศทางที่รถยนต์ขับออกไปตาไม่กระพริบ ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงโมโห

"เฉียวรั่วซิงจะหย่ากับแกจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

น้ำเสียงอยากรู้อยากเห็นของเสิ่นชิงชวนดังมาจากด้านหลัง

กู้จิ่งเยี่ยนปรายสายตามองเขาอย่างเย็นชา "ไม่เคยเห็นสามีภรรยาทะเลาะกันหรือไง? หุบปากของแกซะ!"

เสิ่นชิงชวน : "..."