ตอนที่ 12 ลุงฆ่าพ่อผมทำไม

ตอนที่ 12 ลุงฆ่าพ่อผมทำไม

….. บ้านตระกูลทรัพย์อนันต์โชติ

คุณกิตติ ประธานใหญ่ นั่งพักผ่อนตรงชานกว้างหน้าบ้าน “ของว่างค่ะท่าน” ป้าทิพย์เสริ์ฟของว่างบนโต๊ะอย่างเคย... “ขอบใจ” พลางโบกมือให้สัญลักษณ์ไม่ต้องอยู่รอบริการเขา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหน้าจอโชว์ชื่อที่เขารอคอย... “อือ ว่าไง” “คิดว่าใช่ครับท่าน ตามที่ท่านคิดไว้เลย” ปลายสายรายงาน “อือ ดีมาก ทำต่อไปนะ อย่าให้รู้ตัว” “ครับ” หลังวางสาย ประธานใหญ่ยืดตัวสูดลมหายใจและค่อย ๆ ผ่อนออกช้า ๆ “ใกล้แล้วสินะ ฉันจะใกล้ความจริงขึ้นทุกที” ...เมื่อหลายปีก่อน เด็กผู้ชายที่เขารู้จักเดินบุ่มบ่ามเข้าบ้านมายืนชี้หน้าเขา....กิตติตกใจกับสภาพเด็กเบื้องหน้าที่เสื้อผ้ามีแต่รอยเลือด รวมถึงคำถามที่เล่นเอาเขาเกือบช็อค “ลุงฆ่าพ่อแม่ผมทำไม” “พ่อแม่หนูเป็นอะไรฮะ” เขาถามซ้ำ ๆ พร้อมเขย่าตัวเด็ก “พ่อแม่ผมตายแล้วลุงฆ่าพวกเขา” กิตติในตอนนั้นทั้งช็อคและงงกับเหตุการณ์ต่อหน้า สายตาอาฆาตคู่นั้นยังติดตาติดอยู่ในความทรงจำเขามาจนวันนี้

..... คอนโดนิสราช่วงบ่าย

หลังจากที่ลางานในช่วงบ่ายเธอเข้าไปหาหมอตามนัด กลับจากโรงพยาบาลเธอนอนพักผ่อนตรงโซฟาห้อง...

นิสราเผลอลงส้นเท้าข้างที่เจ็บ..แต่เธอไม่ได้รู้สึกปวดอีก “หายเจ็บแล้วนี่นา ดีเลยพรุ่งนี้จะได้ไปพบลูกค้าได้”

เธอหยิบโทรศัพท์ต่อสายหากรกนก “พี่กนกคะ ขานิหายปกติแล้ว พรุ่งนี้นิจะไปพบสาทรกรุ๊ปเพื่อเซ็นสัญญาเพิ่มเติมจากที่พลอยเอาไปให้เซ็นต์รอบแรกนะคะ” “อื้อ ดีเลย พี่จะโทรหาพอดี ท่านประธานอยากไปด้วยน่ะ” “ห๊ะ ท่านจะไปทำไมคะ พี่เคลียร์เรื่องที่นิขาเจ็บแล้วนี่” “ก็นั่นน่ะสิ๊ พี่ก็อยากรู้ว่าท่านจะไปทำไมกันทำตัวเหมือนว่างนะ” กรกนกแขวะเจ้านาย “ก็ต้องตามนั้นค่ะ งั้นเดี๋ยวนินัดลูกค้าแล้วนิแจ้งทางพี่นะคะ” “ไม่ต้องแจ้งพี่จ๊ะ ท่านอนุญาตให้พี่ส่งคอนแทคไลน์ให้นิเรียบร้อย เดี๋ยวพี่ส่งให้” “อ้าวว งั้นนิต้องติดต่อท่านประธานโดยตรงเหรอคะ” “จ้า มาถึงขนาดนี้แล้ว พี่ว่ายังไงยังไงอยู่นะ บอกมาซะดี ๆ” “มันไม่มีอะไรเลยค่ะพี่ นิยังจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่เนี่ย” “อือ ๆ ตามนั้น แล้วไม่ใช่แค่สาทรกรุ๊ปนะ เจ้าใหญ่ของท่านประธานใหญ่ที่คุยวันก่อนก็ด้วย” “อ่อ รายนั้นนิพอเข้าใจค่ะ ท่านประธานใหญ่กำชับมา ท่านไปด้วยก็โอเค” “อ่ะ งั้นตามนี้นะ พี่ต้องเข้าประชุมก่อน ปิดยอดให้ได้นะคนเก่ง” “ค่ะพี่” เธอวางสายแบบงง ๆ “อะไรของประธานปากจัดนะ จะไปด้วยทำไม ไม่เข้าใจเล๊ยยย” พูดพลางส่ายหน้าพลาง เธอเปิดไลน์เพื่อแอดแอคเคาน์ท่านประธานที่หัวหน้าส่งมาให้ “รูปหล่อเชียว” เธอเอ่ยชม “แต่ใจร้อนปากก็ร้าย” นิสราเบ้ปากให้กับท่านประธานของเธอ “หือ รับแอดเร็วแฮะ สงสัยจะรีบตามงาน” เธอคิดอะไรออก เม็มชื่อไลน์ท่านประธานว่า “ปธปจ” “คำเต็มของท่านคือประธานปากจัดยังไงล่ะ” เธอหัวเราะร่า แต่ต้องรีบหุบปากกว้างนั้น เมื่อสายเรียกเข้าไลน์ “ปธปจ” “สวัสดีค่ะท่านประธาน” “ถ้าหายดีแล้ว อีกสิบนาทีตอบฉันด้วยว่าลูกค้านัดกี่โมง” .... นิสราอ้าปากจะตอบแต่ปลายสายวางไปก่อน “อะไรนะอีตาประธานบ้านี่” ปกติเธอไม่ใช่คนละลาบละล้วงใครก่อนตามมารยาท แต่กับประธานคนนี้เธอไม่ไหวจะเคลียร์ “สิบนาทีแล้วถ้าตอนนี้ลูกค้าไม่ว่างล่ะ ทำตัวเหมือนเด็กไปหน่อยนะท่านนนนน” เธอรู้สึกหงุดหงิดอย่างแรง..

….. สถานที่นัดพบลูกค้าคาแฟ่ใจกลางเมือง

ก่อนเวลานัดลูกค้าประมาณยี่สิบนาที นิสราจอดรถบริเวณหน้าคาเฟ่ เธอเปิดกระจกลับในรถ จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ลิปสติกสีแดงป้ายที่ขอบปากเช่นเคย “อือ สีสวยดีนี่นา หน้าสว่างขึ้นเยอะ” เธอหมายถึงสีผมน้ำตาลอ่อนที่พึ่งทำมาใหม่เมื่อคืน เสื้อคลุมเบราส์เซอร์สีเทาอ่อนคู่กับกระโปรงขาสั้นส่วนด้านในเป็นกล้ามครอปสีดำ “ลุคส์นี้เริ่ดสุด” เธอชมตัวเองหนึ่งกรุบ “รีบไปดีกว่าจะได้ไม่สายเดี๋ยวจะขายหน้าท่านประธาน” “สวัสดีค่ะ จองโต๊ะไว้นาม KSP GROUP แล้วค่ะ” “อ่อ เชิญทางนี้ค่ะ” เธอมองไปที่โต๊ะเห็นประธานปากจัดรัชชานั่งหน้าหล่อรอเธออยู่แล้ว... “มาเร็วเชียวนะ” เธอพึมพำระหว่างเดินไปที่โต๊ะ “สวัสดีค่ะท่านประธาน” “อือ คิดว่าจะมาเร็วกว่านี้” เขาพูดน้ำเสียงเรียบแต่เสียดแทงใจเธอ “ก็ยังอยู่ในเวลาก่อนนัดนะคะ” เธอตอบเบา ๆ ขาดความมั่นใจกว่าทุกที แมตซ์นี้เธอแพ้เขา “ควรจะมารอก่อนสักครึ่งชั่วโมงสิ เรื่องเวลาผมซีเรียสนะ” เสียงดุคมเข้ม “ค่ะ” “ยัยหน้าสวยนี่เปลี่ยนสีผมแน่เลย หน้าออร่าผ่องมาเชียว” เขาคิดในใจระหว่างลอบมองเธอ “จะดื่มอะไรก็สั่งฉันเป็นเจ้ามือเอง” นิสราได้ที “ขอบคุณค่ะ” เธอลุกขึ้นอย่างไว ช่วงนี้เวลาอยู่ใกล้เขาแล้วเธอรู้สึกประหม่าแปลก ๆ “เธอไม่ปฏิเสธเลยนะ คิดว่าจะคีพลุคส์มากกว่านี้” เขาพูดไล่หลังเธอ สายตาคมมองตามสะโพกที่โยกย้ายภายใต้กระโปรงสีขาวนั้น... “เอ๊ะนี่เรายิ้มอีกแล้วหรือนี่” เขารีบสะบัดรอยยิ้มออก....ไม่กี่นาทียัยหน้าสวยเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณนะคะ นิสั่งกลับไปฝาก

พี่ ๆ น้อง ๆ ที่แผนกประมาณ 20 แก้วค่ะ เดี๋ยวเสร็จภารกิจจากลูกค้าค่อยไปรับออเดอร์ค่ะ" เขาแทบสำลักอเมริกาโน่เย็น.. มองไปที่คนพูด แต่ก็ต้องทำตัวปกติต่อ ไม่ใช่ว่าเขาตระหนี่แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าสั่งให้คนอื่นด้วย... “คือนิคิดว่าเราทำงานเป็นทีมทจำนวนก็ตามที่สั่งนั่นเหละค่ะ” เธอพยายามอธิบาย “ยัยหน้าสวยตัวแสบนี่” เขาสบทอยู่ในใจ “ชิ.. หมั่นใส้ ก็ไม่กำชับนี่นาว่าให้กี่แก้ว จ่ายแค่นี้ขนหน้าเข้งท่านคงไม่ร่วงหรอก” ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำของเธอ ภารกิจเซ็นสัญญากับลูกค้าเสร็จสิ้นไปได้ด้วยดี....

..... ชั้น 18 ฝ่ายการตลาด

เป็นที่ฮือฮาของพนักงานทั้งฝ่ายการตลาด เมื่อท่านประธานของพวกเขาเป็นคนหิ้วเครื่องดื่มมาให้ถึงที่ รัชชาพยายามปรับสีหน้าให้ปกติไม่ใช่เพราะพนักงานทั้งฝ่ายแต่เพราะยัยหน้าสวยตัวดีจุ้นจ้านนี่ดันปวดข้อเท้าขึ้นมาทันทีทันใดเมื่อลูกค้าเซ็นสัญญาจบเรียบร้อย จนเขาต้องรับเครื่องดื่มครึ่งหนึ่งขึ้นรถและขนมาให้ถึงยันฝ่ายการตลาด แต่ถือเป็นเรื่องดีที่เขาได้มาเยี่ยมเยียนบุคลากรตามแผนกของบริษัทบ้าง เพื่อเรียกคะแนนนิยมไปด้วย “ขอบคุณมาก ๆ ค่ะท่านประธาน” กรกนกเป็นตัวแทนลูกน้องขอบคุณท่านประธาน “อือ ผมเลี้ยงเพราะปิดยอดลูกค้าได้ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่ทำงานให้บริษัทอย่างเต็มที่ หากไม่มีพวกคุณ บริษัทคงไม่เดินหน้ามาไกลได้ขนาดนี้” เสียงปรบมือเกรียวกราวจากพนักงานที่ประทับใจกับคำชมท่านประธานบริษัท

รัชชาเหลือบมองสีหน้าพนักงานที่ดูชื่นชมเขา และหันไปมองสารตั้งต้นเรื่องนั่น เธอยืนยิ้มให้เขาอย่างเริงร่า ดูท่าไม่ได้ปวดขาใด ๆ .... “ฝากไว้ก่อนเถอะยัยหน้าสวย ถ้าไม่ติดว่าเพิ่มฟีดแบคให้ฉัน ฉันคงเรียก รปภ.มาช่วยขนเครื่องดื่ม แล้วจะด่าตะเพิ่ดเธอแน่ ๆ ” ภายในใจของรัชชา “กนก ลูกค้าของคุณพ่อพร้อมเมื่อไรแจ้งผมด้วย” “รับทราบค่ะท่าน” พูดจบเขาหันหลังออกนอกห้องทันที “กนกขอเดินไปส่งนะคะ” หัวหน้าฝ่ายต้อนรับขับสู้ท่านประธานของเธออย่างดี คล้อยหลังท่านประธาน นิสรายิ้มมุมปาก “คนอะไรน่าแกล้งชะมัด”

“พี่นิทำยังไงเนี่ย ปกติท่านใจดีก็จริง แต่ไม่เคยเห็นทำอะไรแบบนี้นะคะ” พลอยคนดีคนเดิมเอ่ยถาม “อยากเห็นบ่อย ๆ ไม่ล่ะ เดี๋ยวพี่จัดให้” เธอยิ้มหวานให้ พลอยพยักหน้า หงึก ๆ “ของฟรีใครจะไม่ชอบล่ะคะ”

..... ภายในลิฟท์โดยสารผู้บริหาร

“ฝากไว้ก่อนนะยัยหน้าสวย” ...ท่านประธานกัดฟันกรอด ไม่แน่ใจว่าฝากเรื่องอะไรไว้ให้นิสรา ดูจากภาษากายท่านประธาน ณ ตอนนี้ค่อนข้างมีความสุข กาย สบายใจ ที่ได้อยู่ใกล้ยัยหน้าสวยนั่น

.....