ตอนที่ 13 แฟนเก่าของนิสรา

ตอนที่ 13 แฟนเก่าของนิสรา

..... ร้านกาแฟหน้าบริษัท KSP GROUP นิสราเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “อีกตั้งครึ่งชั่วโมงจะได้เวลาเข้างานบ่ายนั่งในร้านดีกว่า” “มัชฉะ ไม่หวาน 1 แก้วจ้าา วันนี้ทานที่นี่นะจ๊ะ” บาริสต้าพยักหน้า “ได้ค่ะพี่นิรอสักครู่นะคะ” เธอหันหลังกลับเพื่อหาที่นั่งมุมไพรเวท ขณะมองหาที่นั่ง..... “นิ” น้ำเสียงของผู้ชาย เรียกชื่อเธอเบา ๆ เธอหันกลับมาตามเสียงเรียก กลับชะงักเมื่อเห็นหน้าของผู้เรียก “พี่กร” คำที่เอ่ยจากปากของเธอ ขาขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ “นิสบายดีมั้ย กลับมาไทยตั้งแต่เมื่อไร แล้วมาทำอะไรที่นี่ พี่ติดต่อนิไม่ได้เลยตั้งแต่วันนั้น” ณกรพูดเสียงดังขึ้น จนลูกค้าหันมามอง เสียงเรียกรับออเดอร์ตรงอุปกรณ์ที่เธอถือดังขึ้น ปลุกเธอจากภวังค์” เธอเก้ เก้ กัง กัง หันรีหันขวาง หลบสายตาของณกร “นิ นิ ครับ” ณกรไม่ลดละ เธอเดินดิ่งตรงไปเคาน์เตอร์บาร์ “ขอบใจจ๊ะ” นิสราหยิบเครื่องดื่ม รีบหมุนตัวเดินออกจากร้าน ณกร เดินตาม “นิต้องรีบไปทำงานค่ะพี่กร” “งานที่ไหน KSP GROUP เหรอ” เขาเดาได้จากบัตรพนักงานที่เธอแขวน เธอรีบสาวเท้าออกจากตรงนั้นทันที หัวใจของเธอเต้นระส่ำระส่าย น้ำตาอยู่ ๆ ก็รื้นตรงขอบตา แต่ต้องกลั้นน้ำตาไว้ก่อนเดินเข้าประตูบริษัท ณกร คืออดีตแฟนหนุ่มเธอที่คบกันที่สวิสเซอร์แลนด์ตอนเรียนปริญญาโท และจังหวะที่เธอรีบจ้ำอ้าวกลับบริษัทด้วยความมึน งง สับสน.....แรงของใครสักคน กระชากแขนเธอและโอบเธอไว้ตรงหน้าอกของเขา..... เอี๊ยดดดดดดด เสียงเบรกจากล้อรถยนต์ “เดินระวังหน่อยสิคุณ” เจ้าของรถเปิดกระจกเพื่อตำหนิ

“ขอโทษครับ/ค่ะ “ทั้งคู่พูดพร้อมกัน “นี่คุณอีกแล้วนะ ทำไมซุ่มซ่ามได้ขนาดนี้เดี๋ยวได้โดนรถชนตายพอดี”

ด้วยความปากไวใจร้อนของท่านประธาน จัดเป็นชุดโดยไม่ได้มองหน้าคนฟัง นิสราเงยหน้าขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้ใหลอาบน้ำ “เห้ย คุณร้องให้ทำไม เพราะผมเหรอ” รัชชาเลิ่กลั่ก “ยัยหน้าสวยขี้แยขนาดนี้เลยเหรอ”

มีคำถามในหัวแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอร้องให้เพราะเขา “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ช่วยค่ะ” เธอผละจากอกเขา รีบเดินขึ้นบริษัททันที “อะไรของยัยนี่” เขามองตามหลังเธอในใจรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นเธอเศร้าขนาดนั้น “รัชชา” เสียงณกรตะโกนจากหน้าร้านกาแฟ ณกรเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาแน่ใจว่า นิสราเป็นพนักงานของรัชชาแน่ ๆ “ไงวะทำไมมาแถวนี้ได้” รัชชาถามเพื่อน “พ่อฝากให้กูมาดูแลลูกค้าตึกข้าง ๆ น่ะ จะรอเวลาไปรับลูกด้วย” สายตามองไปยังตึกที่เขาพึ่งออกมา ทั้งคู่นั่งลงตรงโต๊ะกาแฟตรงกลางร้าน “เมื่อกี้เกิดไรขึ้นวะ หน้าบริษัท” ณกร แกล้งถาม “อ่อ หนักงานบริษัทกูเอง เดินไม่ดูรถคงจะเหม่อหรืออะไรไม่รู้ กูว่าเธอน่าจะร้องให้” เขาอธิบายโดยไม่รู้ว่าต้นเหตุคือเพื่อนที่นั่งตรงหน้า ณกร สะอึกกับคำว่า ร้องให้ เขาพยายามกลั้นน้ำตาเช่นกัน.. “เป็นไรวะเพื่อน” เขาถามเมื่อเห็น ณกร ซึมลง “มึงจำได้มั้ย ที่กูเคยเล่าให้ฟังเรื่องแฟนเก่ากู ตอนอยู่สวิส” รัชชาวางแก้วกาแฟลง “อื้อ ที่มึงเลิกกับเขากลับมาไทยก็ทำตัวเรื้อนอ่ะนะ” รัชชาหยุดกึก “อย่าบอกนะว่า.... พนักงานคนนั้นคือแฟนเก่ามึง” ณกร พยักหน้า “อือ นิสรา คือแฟนเก่าที่กูเคยคบด้วย ก่อนจะแต่งงานกับมะปราง” “ยัยหน้าสวยนั่นเป็นแฟนเก่าไอ้กร โลกกลมฉิบหาย” เขาสบทไม่ให้เพื่อนได้ยิน “มึงไม่เคยบอกเหตุผลกูเลยนะว่าทำไมต้องเลิกกัน” รัชชาได้โอกาสถามอีกครั้ง “กูชั่วเองเพื่อน นิเป็นคนดี กูทำผิดกับเธอเอง” ณกรนิ่งไปสักพัก...รัชชาไม่แปลกใจกับคำสารภาพของณกร เขาคิดอยู่แล้วว่าต้องออกมารูปแบบนี้ ณกรกับเขาไม่ต่างกันสักเท่าไรความเจ้าชู้ เพลย์บอย ติดเซ็กส์แบบไม่ผูกมัด สิ่งนี้ฝังอยู่ใน DNA ของเขาทั้งคู่ และณกรพึ่งหยุดนิสัยเจ้าชู้เมื่อมีน้องภพรัก ส่วนเขา ถ้าไม่เจอคนที่ใช่ก็คงไม่หยุดแน่นอน

“ไอ้กร” เขาปลุกเพื่อนจากความเศร้าณกรเงยหน้าปาดน้ำตา “เห้ยมึงร้องให้ให้เธอเลยเหรอ” เขาไม่เคยเห็นเพื่อนร้องให้ให้กับใครนอกจากมะปราง “กูรักเขามาก ตอนเสียเขาไปกูแม่งโครตดิ่งเลย” “อือกูเข้าใจเห็นจากที่มึงกลับมาแล้ว เมาหัวราน้ำทุกวัน” “กูไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่หลังจากเลิกกันไป” “มันเป็นอดีตไปแล้วนะมึง นึกถึงมะปรางด้วย” เขาเตือนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง “อือ กูแค่อยากปรับความเข้าใจกับเธอสักครั้งน่ะ เธอหายไปจากชีวิตกูเฉย ๆ กูไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเลย” “มึงจะพูดแก้ตัวอะไรวะ ในเมื่อมึงชั่วเอง” ปากร้ายของรัชชาเตือนสติเพื่อน ณกรเงยหน้ามอง “กูอยากคุยกับเขา....” รัชชาถอนหายใจเฮือก “เรื่องนี้กูไม่ยุ่ง มึงตัดสินใจเองแล้วกัน” รัชชาตัดบท เขาไม่อยากสนับสนุนเพื่อนในรูปแบบนี้ “มึงมีครอบครัวที่รอมึงอยู่ที่บ้าน เมียมึงกำลังป่วย ลูกมึงคือดวงใจของมึง” รัชชาเริ่มขึ้นเสียง กฏเหล็กของเขา ไม่ให้ใครเข้าคอนโด ไม่มีเซ็กส์กับคนในบริษัท และไม่นอกใจหากรักใครหมดหัวใจสักคน เขากังวลว่าเพื่อนจะผิดศีลธรรม...ณกรเงยหน้ามองเพื่อน “ขอบใจที่มึงเตือนสติว่ะ” “กูเข้าใจมึงนะ รีบไปรับลูกเถอะ” “อือ” ณกรยืดตัวเพื่อถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นยืน รัชชามองหน้าเพื่อนด้วยความเป็นห่วง “งั้นกูไปก่อนนะ มีงานต้องเซ็น” รัชชาเอางานมาอ้างเพราะไม่อยากเห็นเพื่อนอมทุกข์นานทั้งคู่แยกย้ายกันไปคนละความรู้สึก...รัชชาเดินเข้าโถงบริษัทแต่เดินทะลุไปยังลานจอดรถ “ยัยหน้าสวยนั่นมีอะไรดีไอ้กรถึงอาลัยอาวรณ์ขนาดนั้นนะ” เขาหงุดหงิดแต่ไม่แน่ใจว่าอะไรคือสาเหตุ เปิดประตูรถนั่งลงตรงเบาะคนขับ “หงุดหงิดเว้ย” เขาสบท “ติ้ง ติ้ง” เสียงเตือนจากแอพพลิเคชั่นหนึ่ง…..เขาหยิบมือถือเปิดอ่านข้อความในแอพ “ปาร์ตี้เซ็กส์ใต้หน้ากากปีที่สาม” “นี่ครบปีแล้วหรือนี่ ปีที่แล้วพึ่งผ่านไปเอง ต้องไปจัดให้หายหงุดหงิดสักหน่อย” แอพพลิเคชั่นที่มีความเป็นส่วนตัวสูงสุด รัชชาเป็นลูกค้าระดับพรีเมี่ยม ซูปเปอร์วีไอพีพี เรียกได้ว่าระดับสูงสุดเลยทีเดียว เม็มเบอร์นี้ต้องจ่ายราคาหลายหลักเพื่อแลกกับการปกปิดตัวตน....

.....คอนโดนิสรา

หลังจากเจอหน้าแฟนเก่า เธอต้องใช้สปิริตพนักงานสาวคนสวย คนเท่ห์ ทำงานต่อจนกว่าจะเลิกงาน พยายามสลัดภาพความทรงจำเก่า ๆ ที่รบกวนจิตใจเธอตั้งแต่เมื่อบ่ายประคองตัวเองขับรถกลับมาถึงคอนโด ไม่ทันที่ขาเธอจะพ้นขอบประตูห้อง เธอทรุดลงตรงกลางห้อง ร้องให้แบบเอาเป็นเอาตาย ไม่ได้เศร้ามากมายหรอกแต่เธอคับแค้นใจต่างหาก....บนเตียงนุ่มในห้องนอน นิสราในสภาพดูไม่จืด ตาบวม ผมบ๊อบกระเซะกระเซิง

เธอยันตัวขึ้นนั่งชันเข่า “จะโผล่มาให้เห็นหน้าอีกทำไมวะ ไอ้ชั่ว” …

..... 5 ปีก่อน

นิสรากลับจากทำงานพาสไทม์ในตัวเมือง เธอแวะซื้อเค้กเพื่อเซอร์ไพรส์วันเกิดแฟนหนุ่ม เตรียมจุดเทียนตรงประตูหน้าห้อง “ไม่เคาะดีกว่าสนุกกว่าเยอะ” เธอค่อย ๆ เปิดประตูห้องย่องเบาเข้าไปไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว....

“รองเท้าใคร” เธอแปลกใจที่มีรองเท้าอีกคู่ “อาส์ โอวว มายกอด โอว” เสียงแหลมของผู้หญิงดังมาจากห้องนอน “อื้อ โอ มายกอดดดดดด อาส์” “แวลลลคัมมม แวลคัม เวรี่กูดดส์ อาส์” ...นิสรายืนอึ้งกับหนังสดเบื้องหน้า ณกรแฟนเธอและฝรั่งสาวผมบรอนด์กำลังเล่นเซ็กส์กันอย่างเมามันส์ด้วยท่าควบม้าเป็นจังหวะจะโคน น้ำตาเธอใหลอาบแก้ม เค้กที่เตรียมไว้ร่วงลงจากมือร่วงหล่นกระจายเต็มพื้นห้อง ณกรหันมาตามเสียง เขาอ้าปากค้างตาโต “นิ เดี๋ยวนิ ไม่นะ” นิสราหันหลังให้ไม่ฟังเสียงเรียก เธอวิ่งหนีภาพตรงหน้าวิ่งลงบันไดหกชั้นไม่รู้จักความเหนื่อย วิ่งพลางปาดน้ำตาพลาง เรื่องนอกใจเป็นสิ่งเดียวที่เธอให้อภัยไม่ได้จริง ๆ ณกรก็รับรู้ในเรื่องนี้ เธอได้ยินเสียงณกรเรียกชื่อไล่หลังมา แต่ความใจเด็ดเดี่ยวไม่แม้แต่หันไปมอง เธอตัดสินใจหนีการตามง้อตามจิกของณกรไปอีกเมืองในสวิตเซอร์แลนด์ จนเรียนปริญญาโทจบเธอก็ย้ายไปอยู่เยอรมัน และบินกลับไทยถาวรได้ประมาณ 2 ปีกว่า วันนี้ได้เจอเขาด้วยตาเนื้อ ความทรงจำวันนั้นย้อนมากระตุ้นแผลในใจอีกครั้ง แผลที่คิดว่าปกปิดไว้ดีแล้ว แต่จริง ๆ ไม่ใช่ เธอเคยทุ่มเทความรักให้กับเขาแบบถวายตัวถวายชีวิตรักที่เธอคิดว่าไม่อาจรักใครเท่าเขาได้อีก แต่สุดท้ายเขาเลือกทำร้ายความรักของเธอแบบจมดิน เหยียดหยามความรักของเธอด้วยการนอกใจเอากับคนอื่นทั้ง ๆ ที่มีเธอเป็นตัวเป็นตน...หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเธอก็ไม่เคยเชื่อในความรักและไม่อยากเริ่มต้นรักใครอีกเลย... เสียงโทรศัพท์เข้า “ปิ่น” “ไงแกเป็นงัยบ้าง เมื่อเย็นต้องรีบวางสายลูกค้าเข้ารีสอร์ท” “ไม่เป็นไรแล้ว” เสียงสะอื้นของเธอดังเข้าหูปิ่น “แกจะร้องให้ทำไมล่ะ” ปิ่นตวาดเสียงแหลม “ก็นั่นสิ จะร้องให้ทำไมนะ” เธอตอบเพื่อนแบบงง ๆ “ฉันเจอมันน้ำตามันก็กลั้นไม่อยู่ หลังจากวันนั้นมันเหมือนยังมีอะไรค้างคา เรายังไม่เคลียร์ใจกันมั้ง มันก็เลยยังไม่จบ” ท “งั้นแกร้องให้พอวันนี้ แค่นี้ แล้วอย่าร้องอีกล่ะ” “อือ ฉันก็อยากอ่อนแอบ้าง เข้มแข็งมากไปก็เหนื่อยนะเว้ย” เธอพูดกับเพื่อนพลางปาดน้ำตาพลาง “อ่อ ๆ ฉันเข้าใจ อนุญาตให้คนสวยอ่อนแอหนึ่งวันนะอยู่คนเดียวไหวมั้ย ให้ฉันไปหาหรือเปล่า” “ไม่เป็นไรฉันไหว พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว” “หาอะไรทำซะ จะได้ไม่เครียด” “อือ แค่นี้นะ” เธอใช้เวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนเรื่องราวในวันนี้ เพื่อวันพรุ่งนี้เธอจะไม่อ่อนไหวกับเรื่องราวนี้อีก