Novels by หอมกลิ่นอายฝน

ตอน 6 ออกค่ายอาสา อุปกรณ์หาย!ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง“หนังสนุกดีนะ” “อื้อ”“วันนี้ค้างกับผมได้มั้ย” หมอกานต์ชะงักนิดหน่อย“วันนี้คงไม่ได้ ต้องกลับไปจัดสัมภาระ พรุ่งนี้มีออกค่ายอาสาไง”“อ่อๆ ผมลืม ช่วงนี้คุณมีเวลาให้ผมน้อยไปนะ” น้ำเสียงโบ้ทออกแนวน้อยใจ“พอดีงานยุ่งน่ะ นี่ยังไม่รวมงานที่ต้องวิจัยอีก”“ทำไงได้นะ ผมก็ต้องทน” “ผมรักคุณนะ” เขากระซิบบอกเธอใกล้หูหมอกานต์พยักหน้ารับเธอไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมความรู้สึกที่มีต่อโบ้ทถึงเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพราะเบื่อ หรือเธอมีคนใหม่ แต่ด้วยจุดหมายปลายทางเธอรู้ดีว่าสำหรับเธอและเขาคงเป็นเส้นขนาน ด้วยเหตุผลเดียวคือ… โลกของเธอคือสัตว์ เธอต้องการคนที่มีอุดมการณ์คล้ายๆ กับเธอบ้านหมอกานต์“พรุ่งนี้คุณหมอขับรถไปเองใช่มั้ยคะ” เสียงไลน์แจ้งเตือนข้อความจากผู้ช่วยเมย์“ใช่จ๊ะ เมย์กับต้นล่ะไปยังไง”“เมย์ขับรถไป ส่วนต้นไปกับชาวคณะของนางค่ะ”“พรุ่งนี้หมอน่าจะถึงราว 11 โมงนะ คิวหมอสอนช่วงบ่ายโมงใช่มั้ย?”“ค่ะ เมย์เตรียมอุปกรณ์ เครื่องมือไว้ตามที่หมอสั่งเรียบร้อยแล้วค่ะ”“ดีมาก พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”“ค่าา”หมอกานต์วางมือถือหลังจบบทสนทนา เอนตัวลงบนโซฟานุ่ม ตรงห้อง

ตอน 5 เธอท้องก่อนแต่ง.....บ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง 799/39 บ้านภักดีรุ่งโรจน์สกุลภักดีรุ่งโรจน์ สืบทอดสมาชิกผู้แทนราษฏรสามสมัยปัจจุบัน สมภพ ภักดีรุ่งโรจน์ สส.พรรคดังในประเทศ ผู้เป็นพ่อของหมอชนม์เสียงรถแล่นเข้าจอดบริเวณบ้าน หมอชนม์ลงจากรถพร้อมสัมภาระในมือ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ซื้ออะไรมาเยอะแยะล่ะลูก” คุณพิสมัย เอ่ยถามลูกชายพิสมัย ภรรยาสมภพ อายุวัยเกษียณ แต่หน้าตาผิวพรรณยังดูเปล่งปลั่ง ร่างกายภายนอกยังดูแข็งแรง“ของแม่และของเจ้าตัวแสบครับ” เขายกของฝากโชว์แม่“พ่อชนม์ พ่อชนม์ มาแล้ว”เด็กชายวัย 4 ขวบ 8 เดือน ผิวขาว ตาโต หน้าตาจิ้มลิ้ม เดินกึ่งวิ่งมาหา ส่งเสียงเรียกให้หมอชนม์หันตาม“ครับ พ่อมาแล้ว คิดถึงน้องพักพิงจังเลยครับ” อ้าแขนรับลูกชายที่วิ่งมาหาเขาหอมแก้มลูกชายไปหลายฟอด… พร้อมอุ้มน้องสู่อ้อมกอดตนเองคุณพิสมัย มองความรักที่ลูกชายมีให้หลานด้วยความสุขใจแต่ก็เช่นเดิม อดไม่ได้ที่จะสงสารลูกตนเองที่ต้องเป็นหม้ายลูกติดตั้งแต่หนุ่มๆคุณพิสมัยเป็นแม่บ้านเต็มตัว มีร้านขนมไทยเล็ก ๆ เปิดใกล้ ๆ กับตัวบ้าน สำหรับขายแบบเดลิเวอรี โดยไม่มีหน้าร้านพิสมัยเหม่อลอยนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนช่วงเรี

ตอน 4 ความสุขของหมอกานต์.....10.00 น. ห้องพักแพทย์ โรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดีเมย์นั่งทาน กาแฟ และเซนวิส บนโต๊ะอาหารเสียงประตูห้องเปิด...“มอร์นิ่งค่าาา พี่เมย์” เสียงอินเทรินต้นทักทาย“จ้าาาา สดใสเชียวนะวันนี้ มีอะไรดี ๆ สิท่า” เมย์ตอบกลับ“ก็นิดหน่อยน่ะพี่ ตามประสาคนหน้าตาดี”“ชิ หมั่นใส้"“วันนี้มีเคสหนักทั้งนั้นเลยนะ”“ใช่พี่ เหมือนตั้งใจอัดมาให้หมอกานต์ทั้งนั้นเลย”“ทำไงได้ หมอทีมเราเก่งซะด้วยสิ”“พูดอีกถูกอีก ต้นน่ะคิดว่าตัวเองโชคดีมากกกกก ที่ได้อยู่กับหมอกานต์” พูดพลางลากเก้าอี้มานั่งข้างเมย์“ทำตัวดี ๆ ทำผลงานเข้าไว้ จะได้คะแนนประเมิน สูง ๆ”ทั้งสองเดินคุยจ้อไปเรื่อยเปื่อย โดยไม่รู้ว่าประตูห้องพักแพทย์เปิดทิ้งไว้มีใครบางคนได้ยินบทสนทนานั้น และไม่ได้รู้สึกชื่นชมยินดีกับความสามารถของหมอกานต์เท่าไรนัก….....11.00 น. ห้องผ่าตัด 2บนโต๊ะสแตนเลส ร่างแมวไทยเพศเมีย อายุ 8 ปี“ต้น ตรวจวินิจฉัยก่อนผ่า ทำไรมาบ้างคะ”“CBC/ Blood chemistry, X-ray ช่องท้อง, Ultrasound ช่องท้อง, ตรวจหัวใจ, Crossmatch กรณีเสียเลือดมากครับหมอ”"เยี่ยมที่สุด" หมอกานต์ยกนิ้วให้หมอกานต์สวมถุงมือปลอดเ

ตอน 3 คนขนของหน้าตาดีจัง.....10.30 น. คลีนิค SAVE PET คลีนิค SAVE PET คลีนิคขนาดกลางตั้งอยู่กลางชุมชน เปิดได้ประมาณ 2 ปี แต่มีลูกค้าประจำเพียบเสียงเปิดประตูคลีนิค พนักงานหน้าคลีนิคเงยหน้ามองผู้เข้ามารับบริการ“สวัสดีค่ะ คุณชนม์” เจี๊ยบ พนักงานกล่าวทักทายคุณหมอเจ้าของคลีนิคSAVE PET คือคลีนิคที่หมอชนม์และเพื่อนที่เป็นแพทย์ด้วยกันเปิดขึ้นหวังช่วยสัตว์โลก ด้วยค่าบริการที่จับต้องได้ และการให้บริการกันเองของแพทย์และพนักงานจุดนี้เป็นซิกเนเจอร์ของคลีนิคที่เรียกลูกค้าใหม่และรักษาลูกค้าประจำไว้ได้...“วันนี้รับไว้กี่เคสครับ” “1 เคสหนักช่วงบ่ายค่ะ” “ครับ ผมอยู่ Petshop นะ มีอะไรโทรมา”คล้อยหลังหมอชนม์ "คนอาร๊ายย ทั้งหล่อ รวย ใจดี มีเมตตาอีก" เจี๊ยบพูดพลางจัดตารางของแพทย์ประจำคลีนิคพลาง.....11.00 น. SavePetshop ขนาดใหญ่ใกล้คลีนิคหมอชนม์ในชุดลำลองสบายๆ แต่ก็ยังดูสมาร์ท หล่อ สมวัย 36 ปี เดินสำรวจความเรียบร้อยภายในร้านที่ขยายพื้นที่จากคลีนิค เปิดได้ประมาณ 8 เดือนแต่ความนิยมจากลูกค้ามีมากขึ้น เนื่องจากสินค้าสำหรับสัตว์เลี้ยงราคาถูก “ฝากพี่แตงโมช่วยควบคุมราคาสินค้าด้วยนะครับ ผมอยากช่ว

ตอน 2 เมื่อไรเธอจะแต่ง.....09.30 น. ห้องปฏิบัติการ 1 โรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดีภายในห้องปฏิบัติการ หมอกานต์นั่งประจำตรงโต๊ะคอมพิวเตอร์ มือแตะเมาส์เลื่อนดูข้อมูลของคนไข้รายถัดไป"มาแล้วค่ะคุณหมอ "น้องสมพงษ์ หนัก 3.8 กก. ค่ะ" ผู้ช่วยเมย์แจ้งรายละเอียดเบื้องต้น"ไหนมาดูอาการกันหน่อยน๊า เจ้าสมพงษ์ เชิญคุณแม่เข้ามาด้วยจ๊ะ" เมย์พยักหน้า“สวัสดีค่ะคุณแม่ น้องสมพงษ์ดีขึ้นมั้ยคะ?” หมอกานต์ใช้เครื่องมือฟังเสียงหายใจของเจ้าสมพงษ์ พลางถามเจ้าของน้อง“แผลผ่าตัดสะอาดมาก คุณแม่ดูแลดีมากเลย” “ก็ได้คำแนะนำจากคุณหมอนี่เหละค่ะ สมพงษ์ถึงดีขึ้นในเร็ววัน”“ยินดีมากค่ะ น้องไม่มีไข้ น้ำหนักยังเท่าเดิม แผลดูดีมากเลย งั้นวันนี้หมอจ่ายแค่ยาแก้ปวดให้นะคะ” “ขอบคุณค่ะหมอ”"คุณแม่เชิญรับยาตรงเคาน์เตอร์ได้เลยค่ะ" ผู้ช่วยเมย์แจ้ง“เมย์ พรุ่งนี้เรามีคิวผ่าที่คลีนิคใช่มั้ย?” “อ่อ ใช่ค่ะหมอ พรุ่งนี้หมอลงคลีนิคค่ะ”“ขอบใจจ๊ะ”“หมอกานต์ ประจำทั้ง รพ. ทั้งคลีนิค วันว่างก็แทบไม่มี” เอาเงินไปเก็บไว้ไหนน๊าา ต้นกระซิบกระซาบกับเมย์” “ฉันจะเก็บไว้เลี้ยงหมาแมวจรทั้งโลกยังไงล่ะ” หมอกานต์ตอบ ทั้งสองสะดุ้ง ไม่คิดว่าห

ตอน 1 เคสฉุกเฉิน.....08.40 น. โถงทางเดินโรงพยาบาลสัตว์มหาวิทยาลัยฤกษ์ฤดี “ช่วยด้วย ครับ ช่วยด้วย หมอครับ หมาผมถูกรถชน”เสียงตะโกนโวยวายปนความตื่นตระหนกตกใจ ปลุกให้หมอชนม์สัตวแพทย์หนุ่มหล่อที่เดินอยู่บริเวณนั้นต้องหันตามเสียงชายร่างใหญ่อุ้มสุนัขพันธ์โกลเด้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดเต็มตัว คออ่อนพับไปซบกับอกเจ้าของ แขนขาของน้องหมดเรี่ยวแรงชายหนุ่มใช้แรงที่มีทั้งหมดอุ้มสิ่งมีชีวิตที่รักสุดหัวใจ หวังต้องการต่อลมหายใจให้สุนัขอีกครั้ง...เบื้องหลังชายคนนั้น มีเด็กผู้หญิงอายุราว ๆ 7 ขวบ วิ่งตามมาติด ๆ ร้องให้ฟูมฟาย เรียกชื่อสุนัขไม่ยอมหยุด..."ใต้หวัน ใต้หวัน ฮือ..."เสียงร้องของเด็กวัย 7 ขวบบาดใจผู้อยู่ในเหตุการณ์เป็นอย่างยิ่งน้องสุนัขถูกวางบนเตียงเข็นสแตนเลส เจ้าหน้าที่ 2 คนเข้าเช็คอาการด้วยสัญชาตญาณหมอ หมอชนม์สาวเท้าจะเข้าไปช่วย แต่ไม่ทันจะถึงตัว มีร่างบางโฉบเข้าหาสุนัขตัวนั้นด้วยความไวแสง จนหมอชนม์ชะงัก“ชีพจร 140 ค่ะหมอกานต์ ความดันตกลงเรื่อยๆ” เสียงผู้ช่วยพยาบาลแจ้ง“ น้องใต้หวัน อุบัติเหตุรถชน มีภาวะช่องท้องมีเลือดออกเฉียบพลัน สงสัยม้ามแตก ครับ”“เมย์ ตรวจดูสิ่งอุดตันในช่องปาก

ตอนที่ 10 เธอทำให้อาวุธฉันคลั่ง 18+..... หน้าคอนโดนิสราหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายจบลง หมอวินิจฉัยข้อเท้าแพลง กระดูกไม่หัก แต่มีความบวมช้ำออกใบรับรองแพทย์ให้พักการใช้ขาประมาณ 2-3 วัน แนะนำให้ประคบร้อนสลับเย็น จ่ายยาแก้ปวดมาหนึ่งกรุบ ท่านประธานบริษัทโดยปกติไม่เคยเปิดประตูรถให้ใครบ่อย ๆ แต่ต้องเปิดให้พนักงานสาวที่เขาเรียก “ยัยหน้าสวย” “ฉันช่วยเอง” เขาเอียงตัวรับร่างบาง นิสราทิ้งน้ำหนักลงที่ตัวเขา เพราะเธอรู้สึกว่าปวดขามากกว่าเมื่อกี้“คงต้องรีบกินยาแล้วล่ะ” เธอสบท “เธออยู่ชั้นไหนฉันจะไปส่ง” “เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะท่าน นิไปเองได้ค่ะ” “สภาพแบบนี้เนี่ยนะจะขึ้นไปเอง” เขาขึ้นเสียง “แล้วจะใจร้อนไปไหนในอกมีแบตหรือไงกัน ชาร์ตใจให้ร้อนได้ตลอดเวลา” เสียงในหัวเธอ “เอ่อ ชั้น 15 ค่ะ” เธอตอบเขาเสียงแผ่ว “สูงขนาดนั้นจะไปคนเดียวยังไง” เขาพยุงตัวเธอให้แนบชิดเขา “ผมขอโทษ จะได้ประคองคุณได้สะดวก” “อือ ก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษบ้าง” เธอคิดในใจ...ระหว่างขึ้นลิฟท์ไปยังห้องเธอ “คีย์การ์ดล่ะ” เธอควานหาในกระเป๋ายื่นให้เขา...ประตูลิฟท์เปิดออก เธอเขย่งขาข้างหนึ่งรอเขา มือหนาค่อย ๆ รวบเอวเธอแนบชิดประคองออกนอกลิฟท์ เธอรู้ส

ตอนที่ 9 นายปากจัด กับ ยัยหน้าสวย….. ช่วงสายของวันในห้องท่านประธานรัชชานั่งอยู่ตรงโต๊ะประจำตำแหน่ง เขาเคี้ยวหมากฝรั่งแก้ความอยากบุหรี่...นิ้วเรียวหนาไถฟีดข่าวธุรกิจในไอแพดเช่นเคยเหมือนทุกวัน สายโทรศัพท์เข้า “พ่อ” “ครับพ่อ” “เอ้อ ลูกค้าที่พ่อบอกแกวันก่อนน่ะ เอกสารพร้อมแล้วใช่มั้ย” “พร้อมแล้วครับ ผมรอแค่พ่อคอนเฟริมว่าเขาเลือกเรา” “อือ เขาส่งสัญญาณมาแล้ว แกดำเนินการต่อได้เลย” ท่านประธานใหญ่สั่งการ “ได้ครับพ่อ ผมจะปิดงานขายเองครับไม่ต้องกังวล” “อือ รายนี้รายใหญ่นะ อย่าให้ใครมาฉกไปล่ะ หาทีมงานเก่ง ๆ คอยดูแลด้วย” “ครับ” รัชชาวางแผนชั่วครู่หันไปยกหูโทรศัพท์ภายใน “พี่นุช เรียกกรกนกมาพบเราหน่อย” “รับทราบค่ะท่าน” หลังวางหูจากท่านประธาน รีบต่อสายหัวหน้าฝ่ายการตลาดทันที.... “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” "เชิญได้" กรกนกเดินเข้ามาในห้องอย่างคุ้นเคย… เกือบสิบห้าปีที่เธอจงรักภักดีกับบริษัทนี้และคิดว่าอีกเกือบสิบปีที่จะเกษียณ เธอก็จะอยู่ที่นี่จนกว่าจะเกษียณ“นั่งก่อนครับ” เขาผายมือให้เธอนั่งที่โซฟา หยิบแฟ้มเอกสารของลูกค้ารายใหญ่รายสำคัญยื่นให้เธอ VIP ครับ ประธานใหญ่กำชับว่าต้องปิดยอดให้ทันไตรมาสสอง คุณลงมือเองได

ตอนที่ 8 ผู้ไม่หวังดีบนดาดฟ้า….. เช้าวันจันทร์อันแสนวุ่นวายของคนเมืองนิสรายืนรอลิฟท์พร้อมพนักงานคนอื่น ๆ เธอพึ่งสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง พนักงานส่วนใหญ่ไม่สวมใส่ชุดยูนิฟอร์ม ทำให้บริเวณโดยรอบดูแปลกตา มีสีสันด้วยสีสดใสของเครื่องแต่งกายของพนักงาน...เธอหันมองรอบ ๆ กลุ่มพนักงานหญิงเมาส์มอยกันออกรสออกชาต พยายามเงี่ยหูฟัง สาระเป็นเรื่องของกฏการแต่งกายใหม่ของบริษัท อนุญาตให้ใส่ไปรเวทได้ .. เธอยิ้มกว้างกับผลงานที่วาดไว้และฝันก็เป็นจริง “พี่นิคะ” พลอยสะกิดเธอ “ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวคะเนี่ย” “อ้อ เปล่าน่ะ” “พี่ ๆ กลุ่มนั้นเค้าฝากขอบคุณพี่นะ ที่ทำให้ได้อิสระในการแต่งตัว” พลอยชี้ไปทางสาวๆ อีกฝั่ง เธอหันตามและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “อ้อวันนี้ พลอยแต่งสวยเลยน๊า” “คุ้น ๆ มั้ยคะ พลอยซื้อตามแอพที่พี่แนะนำให้” พลอยกระซิบกระซาบ “ว้าว เยี่ยมเลย เดี๋ยวพี่พาเธอไปพบลูกค้าด้วยดีมั้ย” “ได้สิพี่ หนูออกหน้างานได้แล้วเหรอ” “สวยไว้ก่อน เรื่องอื่นพี่สอนเอง” สองคนหัวเราะพลางเดินเข้าลิฟท์….. ห้องท่านประธานรัชชาง่วนอยู่กับการเซ็นต์แฟ้มเอกสารงานตรงหน้า เขาพึ่งรู้สึกตัวว่ามีคนยืนอยู่เบื้องหน้าพลางเงยหน้าขึ้น“อ

ตอนที่ 7 ขุดเดรสสีชมพูอ่อนน่ารักดี..... ช่วงเช้าวันหยุด คอนโดนิสรา“เมี้ยว เมี้ยว” เจ้าแมวขนปุยส่งเสียงใกล้ ๆ ใบหน้าสวยของทาส ...นิสราค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ว่าไงคะโยชิ” เธอขยี้ตา เหลือบดูนาฬิกาลายพระจันทร์ที่แขวนอยู่ตรงผนังห้อง “สิบเอ็ดโมงกว่าแล้วเหรอ” พลางหันไปดูร่างของเพื่อนที่ยังนอนหลับสบายกายขาข้างหนึ่งก่ายบนร่างเธอ เธอยกขาเพื่อนออก ขยับตัวขึ้นนั่ง “ยังหายใจอยู่มั้ยเนี่ย....” ปิ่นขยับตัวเล็กน้อย “อื้ออ ขอนอนต่อนะ” เธอขยับตัวบิดขี้เกียจ “โอ้ยย ปวดหัวจะแย่” เธอรักการดื่มแต่ไม่ชอบอาการแฮงค์สักเท่าไร “เมื่อคืนหนักไปหน่อย โดนไปกี่ลิตรวะเนี่ย” บ่นพลางประคองตัวเข้าห้องน้ำ.... ปล่อยให้เพื่อนนอนต่อให้สบายใจ เธอและปิ่นปาร์ตี้กันในบาร์ประจำของทั้งสองหลังจากที่ไม่เจอกันเกือบสองเดือน ปิ่นเพื่อนรักขับรถจากบ้านไร่รีสอร์ทที่โคราชมาเพื่อปาร์ตี้โดยเฉพาะ “เชียร์ เชียร์ เชียร์” จากห้าทุ่มถึงตีสอง ทั้งคู่นั่งชนแก้วเรื่อย ๆ จบตรงที่เมานั่งหัวชนกัน พากันหัวเราะกับความสุขจากการได้ดื่มได้ดริงค์ ปลอดปล่อยความเครียด....ถึงเวลาบาร์ปิดก็ช่วยกันประคองแบกร่างกลับคอนโด “ทำอะไรให้กินเหรอ” “ตื่นแล้วรึหล่อน” “อื้อ ห้อ

ตอนที่ 6 ตระกูลทรัพย์อนันต์โชติ..... โต๊ะเลขาหน้าห้องท่านประธานเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น “กึก กึก กึก” นุชรีย์หันตามเสียงที่คุ้นเคย เธอรีบออกจากโต๊ะไปยืนรอเจ้าของเสียงรองเท้านั้น “สวัสดีค่ะคุณแข” รัศมีแขในชุดเสื้อคาร์ดิแกนกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋ เดินสับยิ่งกว่านางแบบชื่อดัง “นี่ของฝากจากลอนดอนจ๊ะ” เธอยื่นกระเป๋าแบรนด์เนมให้นุชรีย์นุชรีย์ตาโต “กรี๊ดดดดด… รุ่นลิมิเต็ดซะด้วย ขอบคุณมากค่ะคุณแขคนสวย” เธอรีบเข้าไปคล้องแขนรัศมี “พี่ทำงานดี ฉันก็ต้องมีรางวัลให้สิคะ”นุชรีย์คิดอะไรขี้นได้.... “เอิ่ม… คือว่า มีเรื่องอีกแล้วสิคะ” รัศมี หยุดชะงัก คิ้วขมวด “ใครอีกล่ะคราวนี้” “พนักงานในบริษัทเรานี่เหละค่ะ เมื่อวันก่อนโดนท่านเรียกปรับทัศนตินานสองนาน” เธอใส่ไฟนิดหน่อย.... มีของดีมาเปย์ถึงที่ เธอก็ทำงานสุดใจ กระเป๋าใบนั้นราคามากกว่าเงินเดือนเธออีก “รู้รายละเอียดของมันแค่ไหน สืบมาให้ฉันด่วน” อีกหนึ่งงานที่นุชรีย์ทำนอกจากเลขาท่านประธาน เธอรายงานความเคลื่อนไหวของรัชชาให้รัศมีแข โดยเฉพาะเรื่อง สาว ๆ ที่พยายามอ่อยรัชชา มีหลายรายที่โดนรัศมีจัดการไป ใช้เงินฟาดบ้างโดนทำร้ายร่างกายบ้าง หนักสุดคือข่มขู่ฆ่า เพี

ตอน 5 ณกรและมะปราง.....เย็นวันหนึ่ง ณ ร้านอาหารเกาหลี CHAKORNE ตั้งอยู่ย่านการค้าใจกลางเมือง บรรยากาศร้านตกแต่งอย่างลงตัว ภายนอกร้านรายล้อมด้วยกระจกบานใหญ่ ภายในร้านตกแต่งด้วยไฟสีส้มจากโคมไฟทรงกลมที่แขวนเหนือโต๊ะโต๊ะอาหารใช้โต๊ะไม้สีเข้ม บนโต๊ะมีเตาย่างฝังอยู่ตรงกลาง ประดับด้วยเครื่องเคียงจานเล็ก ๆ กิมจิ ผักดอง สลัด ฯลฯ เสียงเพลงเกาหลีคลอเบา ๆ สร้างอารมณ์สุนทรีย์แก่ลูกค้า ช่วงเย็น บรรยากาศคราคร่ำด้วยลูกค้าหลายหลาก พนักงานออฟฟิส นักศึกษา หรือยกแพคมาแบบครอบครัว พนักงานต่างกุลีกุจอกับการทำหน้าที่ของตนเอง ชายหนุ่มสองคนอายุคราวเดียวกันยืนอยู่หน้าร้านนั้น “เปิดมาครบสามปีแล้วสินะ” เสียงรัชชาเอ่ย “อือ ไม่คิดว่าจะอยู่ได้” เจ้าของเสียง.... ณกร หิรัญสุทธิ เพื่อนและหุ้นส่วนร้านเกาหลี CHAKORNE “ส้มเค้าเก่ง ถ้าไม่ได้ส้มคงมาไม่ถึงวันนี้แน่” รัชชาเอ่ยชมผู้จัดการร้าน “อีกสักสาขามั้ยเพื่อน” ณกรยิงคำถาม “อือ กูก็คิดไว้เหมือนกัน กำลังดูโลเคชั่นอยู่บ้าง หรือมึงมีอยู่แล้ว” “แถว ๆ บริษัทเห็นขึ้นป้ายให้เช่าอยู่ กูจะลองถาม ๆ ดูก่อน” ณกรพ่นบุหรี่ควันโขมง….. “สักตัวมั้ย” เขายื่นบุหรี่ให้เพื่อน รัชชาส่ายหน้า “ก