ตอนที่ 5 ณกรและมะปราง

ตอน 5 ณกรและมะปราง

.....เย็นวันหนึ่ง ณ ร้านอาหารเกาหลี CHAKORNE ตั้งอยู่ย่านการค้าใจกลางเมือง บรรยากาศร้านตกแต่งอย่างลงตัว ภายนอกร้านรายล้อมด้วยกระจกบานใหญ่ ภายในร้านตกแต่งด้วยไฟสีส้มจากโคมไฟทรงกลมที่แขวนเหนือโต๊ะโต๊ะอาหารใช้โต๊ะไม้สีเข้ม บนโต๊ะมีเตาย่างฝังอยู่ตรงกลาง ประดับด้วยเครื่องเคียงจานเล็ก ๆ กิมจิ ผักดอง สลัด ฯลฯ เสียงเพลงเกาหลีคลอเบา ๆ สร้างอารมณ์สุนทรีย์แก่ลูกค้า ช่วงเย็น บรรยากาศคราคร่ำด้วยลูกค้าหลายหลาก พนักงานออฟฟิส นักศึกษา หรือยกแพคมาแบบครอบครัว พนักงานต่างกุลีกุจอกับการทำหน้าที่ของตนเอง ชายหนุ่มสองคนอายุคราวเดียวกันยืนอยู่หน้าร้านนั้น “เปิดมาครบสามปีแล้วสินะ” เสียงรัชชาเอ่ย “อือ ไม่คิดว่าจะอยู่ได้” เจ้าของเสียง.... ณกร หิรัญสุทธิ เพื่อนและหุ้นส่วนร้านเกาหลี CHAKORNE “ส้มเค้าเก่ง ถ้าไม่ได้ส้มคงมาไม่ถึงวันนี้แน่” รัชชาเอ่ยชมผู้จัดการร้าน “อีกสักสาขามั้ยเพื่อน” ณกรยิงคำถาม “อือ กูก็คิดไว้เหมือนกัน กำลังดูโลเคชั่นอยู่บ้าง หรือมึงมีอยู่แล้ว” “แถว ๆ บริษัทเห็นขึ้นป้ายให้เช่าอยู่ กูจะลองถาม ๆ ดูก่อน” ณกรพ่นบุหรี่ควันโขมง….. “สักตัวมั้ย” เขายื่นบุหรี่ให้เพื่อน รัชชาส่ายหน้า “กำลังจะเลิกล่ะ หมอเตือนมา” “มึงกลัวด้วยเหรอวะ” “เออสิวะ กูไม่อยากเป็นเหมือนแม่...” ปลายเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

ณกรพยักหน้าเข้าใจ “ตัวใหญ่แต่ใจปลาซิวนะมึง” “มึงล่ะ มะปรางเป็นยังไงบ้าง” เจอคำถามแทงหัวใจ

ณกรถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อาการทรง ๆ ตัว มีแอฟแฟค อาเจียน มีไข้บ้าง สามวันดีสี่วันร้าย” เขาเงยหน้าขึ้นพยายามเข้มแข็งต่อหน้าเพื่อนทั้งที่ภายในใจเจ็บปวด รัชชาตบบ่าเพื่อน “เอาน่า มาถึงขั้นนี้แล้ว ผ่าตัดแล้วด้วย เดี๋ยวจะดีขึ้นเรื่อย ๆ หมอเดี๋ยวนี้เก่งจะตาย” “อือ กูรู้ แต่ปรางมีโรค SLE ด้วย มันจะทรุดลงตอนไหนก็ได้มึง”

“กูก็รู้ ปรางมันป่วยโรคนี้ตั้งแต่เด็ก แล้วดันมาเป็นมะเร็งอีก....” “แล้วหลานรักกูล่ะ ภพรัก งอแงกับแม่มั้ย” “ตามประสาเด็กนะมึง เขาเคยอุ้มเคยกอดกันตั้งแต่เบเบาะยันสามขวบ ก็เรียกหาแม่เป็นธรรมดา พี่เลี้ยงก็ช่วยได้บ้าง กูก็สงสารลูกว่ะ” หน้าณกรแสดงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด... “กูกลัวว่าเขาจะจากไปเร็ว ๆ นี้” .....บทสนทนาเงียบไปสักพัก รัชชาพยายามปรับเสียงให้นิ่ง “เอาน่ามึง อย่าคิดมาก มึงต้องเข้มแข็งมะปรางจะได้มีกำลังใจอยู่ต่อ ถ้ามึงเศร้าเขาก็จะขาดกำลังใจนะเว้ย” “อือ ช่วงนี้กูก็ดูแลเขาเต็มที่ ฝากผู้จัดการดูแลบริษัทให้ก่อน กูจะได้มีเวลาให้เขากับลูก” “ก็ดี ถ้ามีอะไรให้กูช่วยเกี่ยวกับบริษัทบอกได้นะ กูพร้อมเสมอสำหรับมึง”

ณกรพยักหน้าให้….. “ขอบใจเว้ยเพื่อน” “ท่านคะ เรียกส้มเหรอคะ” ส้ม หญิงสาววัย 40 ตำแหน่งผู้จัดการร้านเดินมาหาทั้งสอง รัชชายื่นซองให้ “นี่เป็นทิปเดือนนี้เอาไปแบ่งกับพนักงานนะ ขอบใจที่ดูแลร้านเป็นอย่างดี ถ้าเดือนหน้ายอดเพิ่มขึ้นอีกทิปก็จะเพิ่มขึ้นตามยอดขายนะ” “ขอบคุณค่ะ” เธอยกมือไหว้ทั้งสอง

“ส่งยอดให้ฟ้าใสแล้วใช่มั้ย” เขาหมายถึงฟ้าใสรุ่นน้องที่เปิดบริษัทรับทำบัญชี “เรียบร้อยแล้วค่ะท่าน”

“ดีมาก ฝากด้วยนะ ส้ม” “ไม่ต้องห่วงค่ะ ส้มดูแลให้อย่างดี” ณกรตบใหล่ส้มแสดงความขอบคุณ “มึง งั้นกูกลับก่อนนะ” ณกรบอกลา “อือ บอกมะปรางด้วยว่ากูเสาร์นี้กูไปเยี่ยม” ณกรพยักหน้า โบกมือลาเพื่อน รัชชาเปิดประตูรถสปอร์ตหรู จิตใจเศร้าหมองเมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อสักครู่ รัชชา มะปราง และ ณกร เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็ก พ่อและแม่เป็นนักธุรกิจรุ่นราวไล่เลี่ยกันเติบโตมาด้วยกัน เรียนด้วยกันจนจบปริญญาตรีต่างคนต่างแยกย้ายไปเติบโต เขาและมะปรางเลือกเรียนต่อปริญญาโทด้านบริหารที่อังกฤษ ส่วนณกรเลือกเรียนที่สวิสเซอร์แลนด์โดยไม่เต็มใจเพราะแม่เขาอยู่ที่นั่น... ทำให้ทั้งสามเริ่มห่างกันตอนนั้น

แต่ก็มาจูนกันติดอีกครั้งเมื่อสามคนกลับมาอยู่เมืองไทย... ช่วงณกรกลับมาแรก ๆ ไม่เป็นโล้เป็นพาย เมาเละเทะเกือบทุกวัน จนเกือบโดนตัดจากกองมรดก เขาให้เหตุผลว่าถูกผู้หญิงที่คบกันที่สวิสทิ้ง.....มะปรางช่วยให้เขาเป็นผู้เป็นคนขึ้นไม่นานก็ตกลงแต่งงานกัน “ถ้ามะปรางไม่ท้องมึงจะแต่งกับเค้ามั้ยวะ” รัชชาสบทในรถ เขารู้มาตลอดว่ามะปรางแอบรักณกรข้างเดียวไม่รู้ว่าไปพลาดท่ากันตอนไหนถึงแต่งกันได้ แต่ก็ดีใจกับเพื่อนทั้งสองคน แต่โชคไม่ได้เข้าข้างกับคนทั้งคู่ หลังแต่งงานได้สองปี มะปรางตรวจเจอมะเร็งเต้านมระยะสาม ทำการรักษามาจนถึงปัจจุบัน แต่อย่างที่เข้าใจกันว่าโรคนี้ช่างน่ากลัว ไม่เพียงแค่มะปรางเท่านั้นที่โชคร้าย แม่ของเขาเองกันโชคร้ายเช่นกัน.....รัชชารีบสลัดความคิดก่อนน้ำตาจะรื้นขอบตา เขาค่อย ๆ เคลื่อนรถออกจากหน้าร้านอาหารตรงไปยังคอนโดหรูเพื่อพักผ่อนหย่อนใจกับเรื่องราวที่เผชิญมาทั้งวัน

.....คอนโดนิสรา

นิสราผ่อนคลายความเครียดทั้งวันด้วยการอาบน้ำใหญ่ ปะทินผิว มาร์คหน้า บำรุงหน้า ริมฝีปากก่อนนอน บนเตียงนุ่มในห้องนอน เธออยู่ในชุดนอนผ้าไหมกำมะหยี่แยกชิ้น หุ่นบางแต่หน้าอกตู้มดูน่าหมั่นเขี้ยวนั้น ทำให้ชายหนุ่มติดใจมานักต่อนัก....เธอนอนนิ่งมองฝ้าบนเพดาน “เกือบเดือนแล้วสินะ ที่ไม่ได้ออกรอบทำกิจกรรมที่รักเลย งานก็รัดตัวเสียเหลือเกิน” เธอบ่นพึมพำถึงกิจกรรมที่ขาดหายไปเป็นเดือน “พักก่อนล่ะกัน ช่วงนี้ตัวเป็นเกรียวหัวเป็นน็อตล่ะ” แต่ก็อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วลากผ่านร่องเสียวนั้น มือที่ว่างคลำหน้าอกตรกลมโต.... รู้สึกเสียวซ่านจนเธอต้องสลัดความคิด “เห็นทีต้องหาเวลาจัดของจริงสักหน่อยแล้ว” .....เธอพลิกตัวไปมาบนที่นอนหนานุ่ม แอร์ 23 องศาสำหรับเธอช่วยให้หลับสบาย มือเอื้อมกดปุ่มฟอกอากาศข้างเตียง เจ้าโยชิเมื่อเห็นทาสขึ้นบนที่นอน สองเท้ายืดตัวพร้อมตั้งท่ากระโดดขึ้นไปจับจองที่นอนตรงข้างเธอเหมือนเดิมทุก ๆ คืน “ง่วงรึยังจ๊ะ วันนี้มี๊เหนื่อยมาก งานเยอะเยะเลย ขอกำลังใจหน่อยนะ” พูดจบก้มหน้าจุ๊บโยชิไป 2 ฟอด “หื้อ ที่รักของมามี๊ ชื่นใจจริง ๆ เล๊ย” เธอเป็นทาสที่น่าอิจฉาที่สุดเพราะโยชิเจ้านายของเธอไม่มีทีท่าหลบหลีก กลับยื่นหน้ามาให้จุ๊บด้วยความเต็มใจ ไม่ได้โดนสวบหรือแจกยันต์ห้าแถวเหมือนเจ้านายบางตัว เธอใช้มือบางตบไปที่ก้นเจ้าโยชิ เบา ๆ เป็นสัญญาณให้เจ้าเหมียวหลับ เหลือบมองนาฬิกา “พอมีเวลา อ่านนิยายสักนิดดีกว่า” เปิดอ่านนิยายในแอพที่อ่านค้างไว้เมื่อวาน ค่อย ๆ กวาดสายตาอ่านไป ด้วยความเพลียร่างเธอหลับคาโทรศัพท์ไปทั้งอย่างนั้น.....