ตอนที่ 4 ยัยลูกคุณหนู “รัศมีแข”

ตอน 4 ยัยลูกคุณหนู “รัศมีแข”

..... เช้าอีกวัน บริษัท KSP GROUP

รถมินิคูเปอร์สีแดงแรงฤทธิ์ถอยเข้าช่องจอดรถอย่างชำนาญ นิสราลงจากรถในชุดเสื้อครอป

สีดำคู่กับกระโปรงมินิสเกิร์ตสีขาว ความสั้นของเสื้อครอปโชว์เนื้อหนังตรงช่องท้องของเธอได้ชัดเจนทั้งขาวทั้งรอยซิคแพค...เธอใช้เวลาว่างปั้นหุ่นในฟิตเนสซึ่งต้องใช้วินัยเป็นอย่างมากหุ่นเธอถึงลีนขนาดนี้ พลางก้มดูชุดตัวเอง “ไม่เสียแรงที่ปั้นหุ่นมาเป็นปี” สะพายกระเป๋าสีขาวใบโปรดเดินไปทางโถงชั้นหนึ่งและออกไปนอกตัวอาคารเพื่อไปยังร้านกาแฟประจำเธอเปิดประตูร้านกาแฟ เข้าคิว... “เหมือนเดิมจ๊ะ” เธอออเดอร์กับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์

“ได้ค่ะพี่ รอสักครู่นะคะ” เธอพยักหน้าเดินกลับไปหาที่นั่งรอ เช้านี้บรรยากาศเหมือนเคย ผู้คนแน่นร้านบางคนสั่งทานที่ร้านบางคนสั่งกลับบ้าน “สวัสดีค่ะพี่นิ” เสียงคุ้นหูทักทายเธอ “อ้าวพลอย” เธอยกมือรับไหว้น้องในแผนก “วันนี้มาเร็วเชียว” “ค่ะพี่เมื่อวานมีงานค้างเลยต้องรีบมาเคลียร์ วันนี้สวยอีกแล้วนะคะ” น้องพลอยกระซิบกระซาบ เธอยิ้มให้... พึ่งสังเกตว่ามีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เธอ แต่เธอไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก “เดี๋ยวเจอกันข้างบนจ๊ะ” พลอยพยักหน้าให้ บ่อยครั้งที่เธอจะเจอพนักงานในบริษัทเดียวกันอยู่ในร้านกาแฟนี้เพราะไม่ต้องเดินไปซื้อที่ไหนไกล เพราะผนังของสองอาคารแทบจะติดกัน.....

..... โถงทางเดินบริษัท KSP

นิสราถือเครื่องดื่มแก้วโปรดตรงไปยังลิฟท์โดยสาร เหล่าพนักงานชายหลายคนหันมองเธอจนเหลียวหลัง พนักงานหญิงบางคนที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอก็ตั้งวงหันหน้านินทาเธอ รวมถึงสามเสาเล่าเรื่องที่ขาดนุชรีไปหนึ่งคน เธอยังเดินหน้าอย่างมั่นคงไม่ได้สนใจใครเหมือนเคย เธอหยุดหน้าลิฟท์เพื่อรอขึ้นไปยังชั้น 18 ฝ่ายการตลาด ช่วงเวลานี้มีพนักงานรอลิพท์โดยสารจำนวนมาก บล็อคถัดไปบริเวณลิฟท์สำหรับผู้บริหาร มีสายตาคมคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัว......ลิฟท์โดยสารตัวหนึ่งจอดตรงชั้น 25ร่างของประธานบริษัทเดินออกจากลิฟท์ตรงไปยังห้องทำงาน “สวัสดีค่ะท่านประธาน รับกาแฟมั้ยคะ” เลขาหน้าห้องถาม “อื้อ” เขาพยักหน้าและเดินเข้าห้อง ถอดสูทแขวนไว้ตรงราวแขวนข้างหน้าต่าง เดินไปนั่งตรงโซฟา เปิดข่าวธุรกิจช่วงเช้าเพื่อติดตามข่าวประจำวัน “ก๊อก ก๊อก” “เชิญ” นุชรีย์เดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟร้อนวางลงบนโต๊ะกลางของโซฟา เขาพยักหน้าเชิงขอบคุณ “วันนี้ท่านไม่ได้ทานเบรกฟัดส์มาเหรอคะ” “ใช่วันนี้เราตื่นสายหน่อยน่ะ เมื่อคืนเพลียจากการออกรอบ” “อ่อ ค่ะ งั้นนุชขอตัวก่อนนะคะ มีอะไรโทรได้เลยค่ะ” เมื่อไรที่เขาแทนตัวเองว่า “เรา” แสดงว่าเขาไว้ใจคู่สนทนาคนนั้น นุชรีย์เป็นหนึ่งคนที่อยู่ในลิสส์ของเขา..... รัชชาพยายามอดทนความอยากสูบบุหรี่ เขายันตัวลุกขึ้นจากโซฟากว้าง เดินทอดน่องมายังกระจกห้องบานใหญ่ มือแกะหมากฝรั่งโยนเข้าปาก วินาทีนี้คงต้องใช้สิ่งนี้กำจัดความอยาก เพียงเศษเสี้ยวความคิด ภาพของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์เมื่อครู่ลอยมา… ขนาดยืนเฉย ๆ หน้าตอนเผลอๆ สวยเป็นบ้า รอยยิ้มผุดมุมปาก “นี่เรายิ้มเหรอเนี่ย” เขาได้ฉายาเสือยิ้มยากมาแต่ไหนแต่ไร แต่น่าแปลกใจที่เขายิ้มให้เธอ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น… เขาเหลือบมองหน้าจอ “แข” สมองแยกการสั่งการสองฝั่ง “รับ” หรือ “แกล้งหูดับ” เหมือนปลายสายรู้ตัวว่าแกล้งหูดับ กระหน่ำโทรรัว ๆ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนตัดสินใจรับสาย “ว่าไง” “ทำไมพี่รับสายช้าจัง” “พี่พึ่งประชุมเสร็จ” “แขคิดถึงพี่อ่ะ เจอกันหน่อยมั้ย” ปลายเสียงออดอ้อน รัชชาใช้ความคิด… “ไว้วันหลังล่ะกัน ช่วงนี้พี่ยุ่ง พักผ่อนน้อยด้วย” “แขนวดให้มั้ย พี่ก็รู้ว่าแขนวดเก่งขนาดไหน นะ ๆ แขอยากเจอใจจะขาด”

“ไว้วันหลังนะ” เสียงรัชชาดุ เข้ม ปลายสายหยุดกึก น้ำเสียงแผ่รังสีความหงุดหงิด “ก็ได้ วันหลังก็ได้ แค่นี้นะคะ” น้ำเสียงปลายสายหงุดหงิดกว่าล้านเท่า รัชชาผ่อนคลายความหงุดหงิดจากสายโทรเข้าของ รัศมีแข บุตรสาวคุณนิพนธ์ ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท “เมื่อไรจะหลุดพ้นจากยัยคุณหนูนี่ได้สักที แค่พลาดท่าไปครั้งเดียว ตามติดแจ” เขาพึมพำ เหตุการณ์ในงานปาร์ตี้คืนนั้น เขาดื่มแอลกอฮอร์ไปเยอะจนเผลอไปมีอะไรกับแข เข้าทางรัศมีแขที่หลงรักเขาหัวปักหัวปำเธอนำเรื่องนี้ไปบอกพ่อเธอหลอกให้เชื่อว่าเขาและเธอกำลังคบกัน แผนนั้นได้ผล เพราะหากสองตระกูลเกี่ยวดองกันได้คงผนึกกำลังสร้างอาณาจักรได้อีกกว้างขวางและยั่งยืนแต่ทว่าเขามอง แข เป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น “ลีลาดี เอามันส์ นอกนั้นเฉย ๆ” พูดพลางหยิบสูทมาสวม จัดเนคไทให้เข้าที่เตรียมตัวประชุมกับบอร์ดบริหารช่วง 09.30 น.

….. คลับเฮาท์ในสนามกอล์ฟ

รัศมีแข หรือ “แข” วัย 30 ต้น ๆ ผมดำยาวสลวยเข้ากับใบหน้าเรียวเล็ก เธอสะพายกระเป๋าที่บรรจุเสื้อผ้า เดินกระแทกส้นเท้าด้วยอาการไม่พอใจหลังวางสายจากรัชชา “พี่รัชชาปฏิเสธบ่อยไปแล้วนะ สงสัยยังไม่ถึงใจแน่ ๆ รอบหน้าต้องให้ติดใจกว่านี้” ด้วยความเป็นเด็กกว่า

รัชชาเกือบสิบปี ถ้าไม่นับแฟนคนแรกที่หลอกฟันเธอตอนเวอร์จิ้น วันงานปาร์ตี้เธอถูกแฟนเก่าเท เมาหัวราน้ำ เลยเสียตัวให้เพลย์บอยอย่างรัชชา นั่นก็เข้าทางเธอพอดี เพราะเธอแอบปลื้มเขามานานหลังจากนั้นเขาและเธอก็ตำกันบ่อย ๆ จนเธอหลงเขาแบบโงหัวไม่ขึ้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขาไม่ได้มีใจให้เธอเลย “ยัยแข” เสียงดุ เข้ม ที่เคุ้นเคย เธอหันขวับตามเสียงเรียก “พ่อ” เธอยิ้มให้ รีบเดินไปควงแขนพ่อสุดที่รักของเธอ บอดี้การ์ดต้องหลบทางให้คุณหนูของบ้าน

“วันนี้พ่อมาเช้ามีอะไรด่วนรึเปล่า” “พ่อนัดลูกค้าไว้ที่นี่น่ะ” “แล้วแกล่ะเป็นไง วันก่อนพ่อไม่เจอแกเลย หายไปไหนมา” เสียงดุจนลูกสาวเลิ่กลั่ก “หนูไปดูคอนเสริ์ตกับเพื่อน แล้วถ้าพ่อบอกหนูก่อนว่านัดกับพี่รัชชาหนูก็แคนเซิ่ลบัตรไปแล้ว” เธอหน้ามุ่ยเหมือนเด็กสามขวบ “พ่อให้แกช่วยดูแลคลับเฮาท์ ให้มีงานมีการทำ ฝึกไว้จะได้ช่วยบริหารบริษัท ก็ไม่ได้สนใจเลยใช่มั้ยฮะ” ผู้เป็นพ่อขึ้นเสียงแข็ง “ไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย หนูก็มาดูแลทุกวัน แทบจะกินนอนอยู่ที่นี่แล้วค่าา” ผู้เป็นพ่อเคาะกระโหลกลูกสาว “อุ้ย เจ็บนะพ่อ” “ยังจะมาโกหกฉันอีก แกอย่าลืมสิคนที่นี่เป็นของฉันเกือบทั้งหมด กล้องวงจรปิดมันมีเกือบทุกที่ แกอยู่หรือไม่อยู่ทำไมฉันจะไม่รู้ ห๊ะ” ลูกสาวหน้าถอดสี “อยู่กับที่ทั้งวัน หนูไม่ไหวหรอกค่ะ ต้องออกไปรับออกซิเจนด้านนอกบ้าง” เธอพยายามแก้ตัวไปเรื่อย พลางยกมือขอโทษ “ยกโทษให้หนูน๊า” เสียงออดอ้อนนั่นมีเหรอผู้เป็นพ่อจะไม่ใจอ่อน “ถ้ามีรายงานว่าแกหายไปโดยไม่บอกกล่าวอีก ฉันจะหักค่าขนมแก” “ไม่นะ อย่าหักค่าขนมหนู” “แกโตแล้วนะ ทำตัวให้น่าเคารพหน่อย ยังทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่ได้” “ทำตัวให้เหมือนพี่ชายใช่มั้ยล่ะ” เธอทำตาโตถามพ่อ

“ไปล่ะ ต้องไปรอลูกค้า ฉันไม่อยากเถียงกับแกนาน ๆ ไม่งั้นความดันพุ่งแน่ ๆ” “จ๊ะ” พูดจบลูกสาวหอมแก้มพ่อฟอดใหญ่ “บ๊าย บายค่ะ” เธอโบกมือให้พ่อ “เห้อ มีลูกสาวกับเขาคนหนึ่ง ก็ยังทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต อย่างนี้จะไปดูแลบริษัทได้ยังไง” สีหน้าเขากังวลเมื่อนึกถึงเรื่องที่ลูกสาวและรัชชาคบกัน เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูแปลก ๆ เพราะหนุ่มใหญ่อย่างรัชชา ฉลาด สุขุม เพลย์บอยตัวพ่อไม่มีทางมาคบลูกสาวเขาแน่ ๆ “ลูกเราคงโดนต้มแล้วเหละ” เดินไปพลางถอนหายใจไปพลาง ๆ “จะทำยังไงกับยัยลูกคนนี้ดีนะ” …