บทที่ 8

ขณะที่ปั้นหยากำลังยืนมองบ้านแต่ละหลังอย่างเพลินๆ อยู่นั้น จังหวะเอี้ยวตัว ก็ต้องตกใจเมื่อมีรถเก๋งสีดำจอดอยู่นิ่งๆ มองไม่ออกว่าคนในรถคือใคร แต่คนในรถมองมาที่เธอ เท่านั้นแหละความกลัวก็แล่นจับใจ จนต้องรีบกลับเข้าบ้านปิดประตูรั้วทันที แล้วแอบมองผ่านหน้าต่าง ซึ่งยังเห็นว่ารถจอดอยู่ 

“มองมาในบ้านด้วย” ปั้นหยาตกใจ ก่อนจะหลบหน้าเข้าไปดังเดิม พร้อมกับปิดผ้าม่าน

“เขามาหาเพื่อนมั้ง อย่าคิดมาก” ปั้นหยาปลอบใจตัวเอง จากนั้นจึงเข้าห้องแล้วจัดการธุระส่วนตัวในทันที เพื่อจะได้ลืมๆ เรื่องวันนี้ 

ส่วนคนที่มาทำให้ปั้นหยากลัวนั้น ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอเห็นหรือเปล่า แต่เท่าที่สังเกตเธอน่าจะรู้ตัว แต่คงไม่เห็นหน้ากัน พอสืบอะไรได้นิดหน่อยแล้วก็กลับบริษัทเพื่อไปรายงานความคืบหน้ากับเจ้านายแสนเจ้าเล่ห์ 

 

 

ตกเย็นในวันเดียวกัน เป็นเวลาเลิกงานของท่านประธานอย่างตฤณ แต่ยังไม่กลับบ้านเสียทีเดียว เขาแวะไปออกกำลังกายที่ฟิตเนส พร้อมกับพบปะเพื่อนๆ เพื่อพูดคุยไปด้วยตามประสานักธุรกิจพันล้าน 

ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! เสียงหมัดหนักๆ ของตฤณ รัวใสกระสอบทรายไม่ยั้ง ตามด้วยเสียงหอบหายใจ กระสอบทรายขนาดใหญ่เหวี่ยงไปมาตามการรัวหมัดเป็นจังหวะ ถือเป็นการออกกำลังกายและได้วิชา เพราะที่นี่คือเวทีมวย ให้ขึ้นไปฝึกฝนการต่อสู้โดยมีครูฝึกผู้ชำนาญการเป็นอย่างดี 

ตฤณก็มาอาศัยออกกำลังกายเรียกเหงื่อ แต่ได้วิชามวยติดตัวจนเรียกได้ว่าเก่งเชียวแหละ มีครูฝึกสอนทั้งมวยสากลและมวยไทย 

“เฮ้ย! ตฤณมาเจอกันหน่อยสิเพื่อน” เพื่อนคนหนึ่งเรียกขึ้นขณะที่กำลังก้าวขึ้นเวที ทำให้ตฤณหยุดชะงักหายใจหอบ พร้อมกับเอาหมัดกระแทกกันเพื่อวอร์ม 

“ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าเซ็งขนาดนั้น ขึ้นมาเรียกเหงื่อกันหน่อย” 

“ฉันเรียกเหงื่อมาเป็นชั่วโมงอยู่แล้ว” 

“ป๊อดเหรอท่านประธาน ขึ้นมา ไม่ทำให้หมดหล่อหรอกน่า” เพื่อนแกล้งแซว หรือเรียกว่าท้าทายก็ยังได้ เพราะถ้าไม่ขึ้นไปเรียกว่าปอดแหก จะให้เสียชื่อไม่ได้ แรงเชียร์จากเพื่อนๆ และครูฝึกในยิมก็กระตุ้นเสียเหลือเกิน จนตฤณตัดสินใจขึ้นไปบนเวที 

“กติกาไม่ต้อง ฟรีสไตล์” เพื่อนบอกพร้อมกับเต้นฟุตเวิร์ค แต่ไม่ทันที่จะได้เตรียมตั้งการ์ด ตฤณเหวี่ยงไปหนึ่งหมัดเต็มๆ หน้า

ตุบ! “โอ๊ย! ไอ้ตฤณ ข้ายังไม่ได้เตรียมตัว”

“ไม่มีกติกา ฟรีสไตล์ จำได้ไหม”

“ไอ้บ้า! ตั้งหลักก่อน” เขาพูดไปพลางก็จับจมูกตัวเองไปพลางเพราะไม่รู้ว่าเลือดไหลหรือเปล่า แต่ชั่วอึดใจตฤณก็สอยไปอีกหมัด

ตุบ! ตามด้วยต่อยท้อง ตุบ! 

“โอ๊ย! ตฤณ! ฟิตมาจากไหนวะเนี่ย” 

“ใจมันฟิตว่ะ” ตุบ! สิ้นคำตฤณก็เสยหมัดเข้าที่ปลายคาง รัวไม่ยั้งอย่างกับนักมวยจะเอาเหรียญทอง เรียกได้ว่าไม่ให้เพื่อนตั้งตัวจนล้มฟุบลงไปกอง หายใจหอบแฮกๆ 

“เดี๋ยว นับก่อน” เพื่อนบอกเพราะความจุก

“เร็วๆ เครื่องกำลังร้อน” ตฤณบอกพร้อมกับฟุตเวิร์ค ขณะที่เพื่อนยังลุกไม่ขึ้น

“ฟิตเหลือเกิน! ฟิตเหลือเกิน! ไปเติมพลังกับสาวๆ มาใช่ไหมเนี่ย” 

“สาวๆ เหรอ ใช่เลยแหละ มีแรงชีวิต รู้สึกสดชื่น” สิ้นคำเขาก็ประคองเพื่อนขึ้นยืนแต่ไม่ได้มีน้ำใจแค่จะซ้ำรอยเดิม 

ตุบ! ตุบ! ตุบ! ตฤณรัวสามหมัดใส่ท้องแข็งๆ ของเพื่อนก่อนจะตามด้วยเข่าแล้วสับศอกอีกที 

“โอ๊ย! ตะ ตะ ตฤณ อ้า!” เพื่อนได้แต่เรียกไปด้วยจุกไปด้วย ก่อนจะถูกน็อกด้วยศอกแล้วล้มตึงไปเลย 

“โว้วววว” ทุกคนที่ดูร้องขึ้นพร้อมกันไม่ได้ตกใจหรือเป็นห่วงหรอก แต่ตื่นเต้นที่เพื่อนถูกน็อกมากกว่า 

“นับ 1 2...” ตฤณสั่งทุกคน ทว่าเพื่อนกลับโบกมือปฏิเสธ

“มึงไม่ต้องนับ กูจะตายแล้ว”

“นี่แค่ยังไม่ถึงยก ยังขนาดนี้” ตฤณพูดพลางนั่งย่องๆ บนส้นเท้า โดยไม่ได้คิดจะพยุงเพื่อนเลย แต่กลับทำสีหน้าเยาะเย้ยอีกต่างหาก

“สาวๆ ทำให้แกฟิตหรือไงวะเนี่ย ว่าแต่พูดงี้จะมีแฟนแล้วเหรอ” แหมเนื้อตัวยังเจ็บระบมอยู่เลย แต่อดที่จะอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

“ทำไมต้องแปลว่าฉันมีแฟนวะ” ตฤณถามยิ้มๆ 

“อย่าเอะไปนะครับ เลขาใหม่สวยมากกกก จะไม่ให้ชุ่มชื้นหัวใจได้ไง” ก้องการุณผู้ช่วยของตฤณแทรกขึ้น ทำให้ตฤณมองตาขวางก่อนจะลงจากเวที

“เฮ้ยจริงดิ!” จากที่ลุกไม่ขึ้น ก็รีบพรวดพราดลุกทันที แต่ก็มีครูฝึกเข้ามาประคอง ซึ่งเจ้าตัวก็ยังจุกอยู่มากจนต้องเอามือกุมท้องเอาไว้ 

“ไอ้ตฤณ เล่ามา เล่าๆๆ”

“เอ็งเอาตัวเองให้รอดก่อน” ตฤณบอกอย่างไม่แยแส พลางถอดนวมออกจากมือ

“รอดแล้ว ไม่ตาย แต่อยากรู้ ผู้ช่วยแกบอกจริงเหรอ” 

“ทำไมสอดรู้สอดเห็น” ตฤณว่าเสียงทุ้ม

“แต่วันนี้ท่าทางแกดูแปลกๆ กระชุ่มกระชวย เรื่องจริงใช่ไหม” เพื่อนยังคงเซ้าซี้แล้วถ้าปฏิเสธ เกิดวันใดวันหนึ่งเพื่อนเห็นหญิงสาวเข้าแล้วขายขนมจีบจะทำอย่างไร แบบนี้ต้องแสดงตัวก่อนได้เปรียบ

“ก็มีแหละ” ตฤณตอบเป็นนัยๆ

“สวยขนาดไหนวะ ถึงขั้นผู้ช่วยแกออกปากเนี่ย” 

“สวยขั้นเป็นดาราได้เลยครับคุณทศ” ผู้ช่วยของตฤณแทรกขึ้น

“เฮ้ย! แบบนี้ต้องไปให้เห็นกับตา แต่จองก่อนเลยได้ไหม ข้าก็โสดมาตั้ง 6 เดือนแล้ว” เพื่อนบอก ซึ่งจริงจังกับทุกเรื่องที่พูด ไม่เคยพูดเล่น ฉะนั้นมีหรือตฤณจะยอม