บทที่ 3 สัมผัสชวนวูบไหว ใจเต้นแรง (2)

“โธ่ แม่ครับผมก็แค่เป็นห่วงน้อง กลัวพี่อิฐจะดุน้องจนน้องฝึกงานแบบไม่มีความสุข”

คราวนี้สายตาเข้มของพี่ชายมาดนิ่งพาดผ่านมาหาอรรถพรอย่างเร็วไว

“ห่วงตัวเองเถอะ ไม่ต้องมาหวังดีกับคนอื่น”

“คนอื่นที่ไหนนี่น้องสาวนะครับ หรือว่าพี่อิฐจะกินหัวน้องเหมือนกินคนอื่น”

ตีรวนกวนใจกัน คนที่เจื้อยแจ้วเจรจาเมื่อก่อนหน้ากลายเป็นเงียบฟังสองพี่น้องเขาหยอกล้อเล่นกัน รอฟังว่าเขาจะตอบน้องชายว่ายังไง

“พูดมาก จะน้องจะใครก็ต้องสอนงานเหมือนกันหมดไม่มีข้อยกเว้น”

นั่นสิก็เธอไม่ได้เป็นคนพิเศษอะไรสำหรับเขาอยู่แล้วนี่

มื้ออาหารจบลงด้วยดี โดยไม่มีศึกเหนือเสือใต้เกิดขึ้นกลางวงกับข้าวอีก ผู้หลักผู้ใหญ่ขอตัวไปดวลหมากรุกกันให้ห้องทำงานประมุขของบ้าน อิงดาวคุยกันถูกคอกับคุณนายอรชุมาตามประสาเรื่องของผู้หญิงที่ห้องรับแขก ส่วนสองพี่น้องนั้นเธอไม่รู้ว่าเขาหายตัวไปทำอะไรที่มุมไหนของบ้าน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่หายไปตั้งแต่เธอเดินทางมาถึงที่นี่ก็คือยังไม่เจอกับเจ้าตัวป่วนประจำบ้าน หรือถูกกักบริเวณให้อยู่ในส่วนของเจ้าตัวก็ไม่แน่ใจ

“ตั้งแต่อิงมายังไม่เห็นเจ้าตัวป่วนเลยค่ะ หรือว่าถูกกักบริเวณอีกเหรอคะ”

สอดส่องสายตามองหาเจ้าซามอยด์สีขาวร่างยักษ์ที่มักจะกระโดดโลดเต้นเข้าหาเธอทุกครั้งที่มาเยี่ยมคนในบ้านหลังนี้ แต่ความซนของเจ้าโอโม่ที่มีอานุภาพการทำลายล้างขั้นสูงนั้นก็ทำให้คุณป้าอรชุมาไม่ค่อยจะชอบใจหมาดื้อเท่าไรนัก ถึงขั้นสั่งกักขังบริเวณทำโทษกันอยู่บ่อย ๆ

“ป้าสั่งให้เด็กพาไปเล่นในสวนน่ะ จะได้ไม่มาป่วนตอนช่วงเราทานข้าวกัน”

ความไม่ถูกใจกันสักเท่าไหร่ ทำผิดทีไรดุหมาแล้วหมาไม่ยอมฟัง จะดุเจ้าของหมาอย่างพี่อิฐก็คงบ่นกันได้ไม่เต็มปากนัก ยามอิษวัตไม่อยู่ก็มีพี่เลี้ยงคอยดูแลเจ้าโอโม่ไม่ให้เข้ามาวุ่นวายภายในบ้านหลังใหญ่ให้ป่วนใจนัก

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง

พูดยังไม่ทันขาดคำเสียงเห่าดังก้องกังวานก็ดังลอยเข้ามาในห้องนั่งเล่น มองผ่านกระจกใสออกไปนอกห้องเห็นเจ้าขนฟูสีขาวตัวใหญ่กำลังวิ่งวนร่างสูงของอิษวัตพร้อมเห่าประท้วงเหมือนต้องการอะไรบางอย่างจากเจ้าของ

“นู่นไงลูกเจ้าของเขาไปพาออกมาละ”

หากจะเชื่อฟังอยู่บ้างคงจะมีเพียงแค่เวลาเจ้าของสั่งการเท่านั้น ตอนนี้เห็นกำลังนั่งนิ่ง ๆ ฟังเจ้าของสั่งให้ทำ มองเลยไปเห็นอะไรบางอย่างในมือของอิษวัตก่อนที่เขาจะขว้างมันออกไปห่างจากริมสระว่ายน้ำที่เขากับอรรถพรนั่งอยู่ไกลพอสมควร

เจ้าร่างยักษ์วิ่งถลาไปตามคำสั่งกลับไปกลับมาอย่างคล่องแคล่ว นั่งมองเพลิน ๆ หัวเราะขำบ้างยามที่หมาดื้อลื่นไถลจนเกือบจะร่วงลงไปในสระว่ายน้ำ คุณป้าอรชุมาคงจะมองท่าทีของเธอออกว่าอยากจะไปทักทายโอโม่เต็มทีจึงได้เอ่ยปากแยกตัวขึ้นไปเอนกายพักผ่อนในห้องส่วนตัวของท่าน

อิงดาวเดินออกมาริมสระว่ายน้ำตรงจุดที่สองพี่น้องนั้นนั่งมองเจ้าหมาซนวิ่งวนกลับไปกลับมา อิษวัตเหลือบมองมาที่เธอเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหันไปสนใจเจ้าโอโม่ต่อ เธอเลือกที่จะเดินเข้าไปยืนข้าง ๆ อรรถพรแทน ฝั่งนั้นนอนเอนกายสบายอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบริมขอบสระว่ายน้ำ

“ดูท่าทางสนุกสนาน ชอบใจใหญ่เลยนะคะเนี่ย”

ยังไม่ทันจะนั่งลงที่ว่างข้าง ๆ อรรถพรเจ้าตัวป่วนที่วิ่งคึกคะนองกลับมาจากเก็บลูกบอลก็โผเข้าหาเธอแทนที่จะนำลูกบอลเอาไปให้เจ้าของ

“โอโม่”

เสียงเข้มดุของอิษวัต ฉไนเลยจะมีอานุภาพต้านทานความคิดถึงเพื่อนเล่นตัวเล็กของเจ้าโอโม่ได้ ซามอยด์ร่างยักษ์ปล่อยลูกบอลให้กับอิษวัตแล้วไม่รีรอกระโดดเข้าใส่อิงดาวในทันที

“โอ๊ะ! โอโม่เบา ๆ”

เชื่อว่าเบาแต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่าร่างเล็ก สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น อิงดาวพยายามรับร่างของหมาร่างยักษ์ที่ดีใจได้เจอหน้าเธอในรอบหลายเดือน แต่แรงเธอหรือจะสู้แรงเจ้าหมาดื้อได้ แรงกระแทกเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างเล็กเสียหลักหงายหลังตึง กว่าที่อรรถพรผู้อยู่ใกล้มากที่สุดจะคว้าตัวเธอได้ อิงดาวก็ร่วงลงไปในน้ำพร้อมกับเจ้าโอโม่เป็นที่เรียบร้อย

ตูม! ตูม!

“เฮ้ย!”

อรรถพรอุทานด้วยความตกใจ ทั้งคนทั้งหมาร่วงลงไปลอยคออยู่ในน้ำด้วยกัน แต่ที่มากกว่านั้นแทนที่เจ้าโอโม่จะถอยห่างจากอิงดาว เข้าใจว่าคนร่างเล็กว่ายน้ำไปมาเล่นเป็นเพื่อนหรือยังไงถึงได้ว่ายตามไปปล้ำน้องสาวเขาไม่ยอมผละห่าง

เห็นท่าไม่ดีเมื่อเห็นน้องถูกเจ้าร่างยักษ์เกาะจนเจ้าตัวกดจมลงไปในน้ำผลุบ ๆ โผล่ ๆ ตั้งท่าจะลงไปดึงรั้งเจ้าโอโม่ให้แยกจากแต่ก็ยังช้ากว่าใครบางคนที่พุ่งตัวลงสระไปก่อนเขาเรียบร้อย