บทที่ 3 สัมผัสชวนวูบไหวใจเต้นแรง (1)

บทที่ 3

สัมผัสชวนวูบไหว ใจเต้นแรง

บ้านบวรปรัชญ์

ทันทีที่อิงดาวเดินเคียงข้างอิษวัตเข้าไปภายในบ้านบวรปรัชญ์ หญิงสูงวัยผู้เอื้ออาทรความรัก ความเอ็นดูประหนึ่งเป็นแม่แท้ ๆ ช่วยบิดาดูแลเธอตั้งแต่มารดาเธอเสียชีวิตเมื่อ 12 ปีที่แล้วอ้าแขนรับเธอด้วยความคิดถึง

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“ไหว้พระเถอะลูก ไม่เจอกันหลายเดือนคนสวยของป้าสวยวันสวยคืนขึ้นไปอีกนะคะ”

คุณอรชุมาออกปากชื่นชมหลานสาวคนสวยออกนอกหน้า ภูมิใจเป็นหนักหนาประหนึ่งว่าเป็นลูกสาวในอุทร ตั้งแต่รู้ว่าสาวน้อยในวันนั้นเป็นเด็กกำพร้าแม่ ด้วยความอยากมีลูกสาวจึงเสนอตัวและเต็มใจอย่างยิ่งช่วยคุณศศินดูแลอบรมเลี้ยงดู อิงดาวเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ได้ประหนึ่งว่าคือคนในครอบครัว พอโตขึ้นเป็นสาวสวยเรียนระดับมหาวิทยาลัยจึงห่างหายไปบ้างตามภาระหน้าที่ซึ่งเธอเข้าใจดี

“อิงก็ยังเป็นเด็กกะโปโล แสนซน ของคุณป้าเหมือนเดิมนะคะ”

“ไม่จริง ใครบอกว่าหลานสาวป้าเป็นเด็กกะโปโลนี่ป้าเถียงขาดใจเลย ดูสิหุ่นก็สวย ตาก็หวาน ผิวก็ขาวเนียนเสียขนาดนี้ ส่งเข้าประกวดนางงามได้เลย ใครที่บอกว่าไม่สวยก็ตาไม่ดีแล้วล่ะ จริงไหมตาอิฐ”

หันไปขอแรงเสริมจากบุตรชายคนโตที่เดินเคียงกันเข้ามาภายในบ้าน หากแต่ว่าคนที่ถูกขอความเห็นนั้นกลับมองมาที่เธอนิ่ง ๆ ไม่เอ่ยอะไร

คนเป็นแม่ตั้งท่าจะถามย้ำ ดีที่เสียงใครอีกคนลอยมาทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดเสียก่อน

“จริงครับคุณแม่ น้องสาวผมทั้งสวย ทั้งเก่ง อีกหน่อยจะต้องได้เป็นซุปเปอร์โมเดลแถวหน้าของเมืองไทยแน่นอนครับ”

“จริงเหรอลูก”

ว่าด้วยเรื่องความฝันของการอยากเป็นนางแบบ ส่วนนี้อรรถพรหรือพี่อัทธของเธอรู้ดี เพราะหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีคารมณ์คมคายเป็นเลิศคนนี้กว้างขวางเจนจัดในวงการเฟ้นหาและรู้จักสาวสวยในวงการนี้ดีเสียยิ่งกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ

คนไหนที่ว่าสวย คนไหนที่ว่าแซ่บ พี่ชายเธอไม่ปล่อยให้ลอยนวลแน่นอน

“พี่อรรถก็พูดเกินไปค่ะ อิงไม่ได้จะทำเป็นอาชีพขนาดนั้นหรอกนะคะ ก็แค่อยากหาประสบการณ์ในวงการนางแบบ ได้ลองทำในสิ่งที่ตัวเองชอบก็แค่นั้น”

ปากบอกอรรถพรแต่สายตาเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมของพี่ชายอีกคนที่ไม่แสดงความเห็นใด ๆ มิหนำซ้ำยังเดินเลี่ยงจากจุดที่เราคุยกันไปพูดคุยทักทายบิดาเธอและบิดาของเขา แยกจากชัดเจนว่าไม่ได้อยู่กลุ่มพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่เลือกอยู่กลุ่มธุรกิจกับผู้หลักผู้ใหญ่

ไม่สนก็ไม่สนสิ เธอจะไปแคร์คนเย็นชา หน้านิ่ง แบบนั้นทำไม

อาหารมื้อค่ำระหว่างสองครอบครัวร่วมวงรับประทานอาหารกัน คนที่ดูครึกครึ้นรับบทบาทเป็นทูตเชื่อมสัมพันธไมตรีนั้นก็เห็นจะเป็นหนุ่มหล่อคารมดีอย่างอรรถพร

“แล้วนี่อิงต้องไปเริ่มฝึกงานกับพี่อิฐตอนไหน”

“อีกสามวันค่ะ”

“ไม่เปลี่ยนใจอยากมาฝึกที่บริษัทเครื่องดื่มชูกำลังกับพี่เหรอ”

อรรรถพรลอยหน้าลอยตาชี้ชวนน้องสาวทีเล่นทีจริง อยากจะดูท่าทีใครบางคนที่นั่งรับประทานอาหารเงียบ ๆ แต่สายตาเหลือบมองไปที่สาวสวยคนเดียวในวงพูดคุยเป็นระยะ ๆ

พี่ชายเขาเป็นคนที่เก็บอารมณ์ ความรู้สึกได้เก่งเช่นนี้เสมอ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีจุดให้จับสังเกตได้เสียทีเดียว กับอิงดาวที่เปรียบเสมือนน้องสาว ยามใดที่เด็กขี้อ้อน แสนซนในวัยเด็กคนนี้มีภัยคนที่อยู่ห่างไกล ไม่อยากเล่นกับเด็กผู้หญิงอย่างอิษวัตนี่แหละที่เป็นคนถึงตัวสาวน้อยเป็นคนแรกพร้อมคอยปกป้องน้องได้ดีเสียยิ่งกว่าเขาเสียอีก

แต่ก่อนที่อิษวัตจะเดินทางไปเป็นผู้บริหารประจำที่ฝรั่งเศส เขาเองไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น สาวน้อยที่ชอบอ้อนพี่ พะเน้าพะนอพี่ชายเขาจู่ ๆ ถึงได้ตีตัวออกห่าง พอกลับมาเจอกันอีกครั้งก็ดูเกร็งเหินห่างไม่เข้าใกล้ หรืออาจจะเพราะช่วงวัยที่เติบโตมากยิ่งขึ้นก็เป็นได้

“ถ้าคุณพ่ออนุญาตนะคะ”

รู้แหละว่ายังไงเสียคำตอบของบิดาเธอก็คือ ไม่

“อย่ามาล่อลวงน้องให้ยากเลยตาอรรถ แม่ไม่ไว้ใจแกหรอก”

คนเป็นแม่ค้อนบุตรชายคนเล็กทันควัน เรื่องธุรกิจเครื่องดื่มชูกำลังที่เจ้าตัวทำนั้นเธอไม่ค้านว่าลูกชายกำลังไปได้สวย แต่บรรรดาเรื่องข่าวคาวกับสาว ๆ นี่ก็ไม่น้อยไปกว่ากันเลยสักนิด หากแต่ละวันมัวแต่สนใจสาว ๆ จะได้ใส่ใจสอนงานให้น้องรู้เรื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้