บทที่ 9 สามีผู้เอาใจยาก

เจียงเยว่หลีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

แย่แล้ว! เขามาตั้งแต่เมื่อใด ได้ยินอะไรไปบ้าง

หลินรั่วเวยเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน นางรีบยืดตัวตรง ก่อนทำท่าทางราวกับไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เจียงเยว่หมิงมองท่าทางของสตรีทั้งสองแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

“น้องเขยของข้าคงกลัวว่าศิษย์น้องของเขาจะทำให้ฮูหยินเสียคน ก็เลยบอกให้ข้ามาจับตามองพวกเจ้า”

“เจียงเยว่หมิง!”

หลินรั่วเวยถลึงตาใส่เขา

“ท่านพูดจาเหลวไหลอะไร”

เจียงเยว่หลีเองก็รีบหันไปมองญาติผู้พี่อย่างไม่พอใจ

“พี่เยว่หมิง ท่านอย่ามาใส่ร้ายพวกข้านะ”

เจียงเยว่หมิงยักไหล่

“ข้าเพียงพูดตามที่เห็น”

จากนั้นเขาก็หันไปหาเซี่ยฉางยวน

“จริงหรือไม่ น้องเขย”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้ตอบ เขาเพียงมองเจียงเยว่หลี สายตาของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกราวกับความลับทั้งหมดของตนกำลังจะถูกเปิดเผย

ไม่ได้! จะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด

เจียงเยว่หลีรีบเผยรอยยิ้มหวาน

“สามี!”

เซี่ยฉางยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“อืม”

“ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ”

“ข้าควรเป็นฝ่ายถามเจ้ามากกว่า”

“ถามข้าหรือ”

“ใช่”

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ

“เจ้ากับศิษย์น้องของข้ากำลังพูดคุยเรื่องใดกันอยู่หรือ”

เจียงเยว่หลีหัวเราะแห้ง ๆ

“ก็แค่เรื่องทั่วไปเท่านั้นเอง”

“เรื่องทั่วไปหรือ”

“ใช่แล้ว!”

เซี่ยฉางยวนมองนางนิ่ง

“เช่นนั้นเมื่อครู่ที่เจ้าพูดว่าข้าไม่ได้เป็นเพียงบุรุษธรรมดา เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“...”

หัวใจของเจียงเยว่หลีกระตุกวูบ

เขาได้ยิน! เขาได้ยินจริง ๆ ด้วย

หลินรั่วเวยรีบหันมามองสหาย ส่วนเจียงเยว่หมิงกลับยกพัดขึ้นปิดรอยยิ้ม ดูเหมือนวันนี้จะมีเรื่องสนุกให้ชมเสียแล้ว เจียงเยว่หลีกลอกตาอย่างรวดเร็ว ก่อนยืดอกขึ้น

“ก็หมายความว่าท่านไม่ใช่บุรุษธรรมดาอย่างไรเล่า”

เซี่ยฉางยวนมองนาง

“แล้วข้าเป็นอะไร”

“ท่านเป็น...”

เจียงเยว่หลีหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ท่านเป็นบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดในสายตาข้า”

“...”

หลินรั่วเวยอ้าปากค้าง เจียงเยว่หมิงถึงกับหัวเราะพรืด ส่วนเซี่ยฉางยวนกลับนิ่งงันไปชั่วขณะ เจียงเยว่หลีรีบกล่าวต่อ

“บุรุษธรรมดาจะมีใบหน้าหล่อเหลาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ท่านทั้งฉลาด ทั้งสุขุม ทั้งมีความสามารถ ย่อมไม่ใช่บุรุษธรรมดาอยู่แล้ว”

เซี่ยฉางยวนมองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง

“เช่นนั้นหรือ”

“แน่นอน!”

เจียงเยว่หลีพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“สามี ท่านอย่าได้ดูถูกตนเองเชียวนะ”

เจียงเยว่หมิงหัวเราะจนไหล่สั่น

“ฮ่า ๆ ๆ! หลีเอ๋อร์ เจ้าช่างพูดได้ดีจริง ๆ”

หลินรั่วเวยกลับยกมือกุมหน้าผาก

“เจียงเยว่หลี ข้าทนฟังเจ้าไม่ได้แล้ว”

เจียงเยว่หลีหันไปถลึงตาใส่นาง

“เวยเวย เจ้าจะพูดอะไร”

“ข้าจะบอกว่าเจ้าหน้าหนา”

“แล้วอย่างไร!”

เจียงเยว่หลีเชิดหน้าขึ้น

“ข้าชมสามีของตนเอง ผิดตรงไหน”

หลินรั่วเวยถึงกับพูดไม่ออก เซี่ยฉางยวนมองภรรยาที่กำลังเถียงกับศิษย์น้องของตนเอง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

“เยว่หลี”

“เจ้าคะ”

“กลับเรือนกับข้า”

เจียงเยว่หลีชะงัก

“ตอนนี้เลยหรือ”

“อืม”

นางหันไปมองหลินรั่วเวย ฝ่ายนั้นกลับรีบโบกมือ

“ไปเถิด! ข้าเองก็ไม่อยากฟังเจ้าชมศิษย์พี่ของข้าอีกแล้ว”

เจียงเยว่หลีทำหน้ามุ่ยก่อนหันกลับมาหาสามี

“ก็ได้เจ้าค่ะ”

เซี่ยฉางยวนพยักหน้า จากนั้นจึงหันไปมองหลินรั่วเวย

“ศิษย์น้อง”

หลินรั่วเวยยืดตัวตรงทันที

“เรื่องตำแหน่งราชาโอสถ...”

เขาหยุดไปเล็กน้อย

“หากเจ้าต้องการจริง ๆ ก็จงใช้ความสามารถของตนเองพิสูจน์ให้อาจารย์เห็น”

หลินรั่วเวยชะงัก เซี่ยฉางยวนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาแข่งขันกับข้า”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป เจียงเยว่หลีรีบเดินตาม แต่ก่อนจะพ้นมุมกำแพง นางยังไม่วายหันกลับมาขยิบตาให้สหาย ราวกับจะบอกว่า... เห็นหรือไม่! ข้าบอกเจ้าแล้ว

หลินรั่วเวยมองตามคนทั้งสองด้วยสีหน้าซับซ้อน ส่วนเจียงเยว่หมิงกลับยืนคลี่พัดอย่างสบายอารมณ์

“ดูเหมือนศิษย์พี่ของเจ้าจะไม่สนใจตำแหน่งราชาโอสถจริง ๆ”

หลินรั่วเวยหันขวับมามองเขา

“ท่านยังไม่ไปอีกหรือ”

เจียงเยว่หมิงยิ้มกว้าง

“เหตุใดต้องรีบไปด้วยเล่า”

“เพราะข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน”

“โอ้”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

“แต่ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้าอารมณ์ดีขึ้นทุกครั้งที่ได้ทะเลาะกับข้านะ”

“เจียงเยว่หมิง!”

เสียงตวาดของหลินรั่วเวยดังไปทั่วทางเดินข้างกำแพง ขณะที่เจียงเยว่หมิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ระหว่างเดินกลับเรือน เจียงเยว่หลีลอบมองสามีอยู่หลายครั้ง เซี่ยฉางยวนเดินอย่างสงบนิ่ง

ไม่ถาม

ไม่พูด

และไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ยิ่งเขาเงียบ นางก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ สุดท้ายเจียงเยว่หลีก็ทนไม่ไหว

“สามี”

“อืม”

“ท่านโกรธหรือ”

“เรื่องใด”

“ก็เรื่องที่ข้าไปพบเวยเวย”

“เหตุใดข้าต้องโกรธเจ้า”

เจียงเยว่หลีชะงัก

นั่นสิ! เหตุใดเขาต้องโกรธด้วย

นางก็แค่ไปพบสหายเท่านั้นเอง เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียงเยว่หลีก็เริ่มมั่นใจขึ้นมา

“เช่นนั้นท่านก็ไม่ได้โกรธ”

“ข้าเพียงสงสัย”

“สงสัยอะไร”

เซี่ยฉางยวนหยุดเดิน ก่อนหันกลับมามองนาง

“เจ้าไปรู้มาจากที่ใดว่าข้าจะไม่กลับไปแย่งชิงตำแหน่งราชาโอสถกับนาง”

เจียงเยว่หลีชะงัก เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงชอบถามคำถามที่ตอบยากนัก นางกลอกตาอย่างรวดเร็ว ก่อนยิ้มหวาน

“เพราะข้ารู้จักท่านดีอย่างไรเล่า”

เซี่ยฉางยวนเลิกคิ้ว

“เจ้ารู้จักข้าดีหรือ”

“แน่นอน!”

“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าชอบกินอะไร”

เจียงเยว่หลีตอบทันที

“อาหารรสไม่จัด”

“ข้าชอบดื่มชาอะไร”

“ชาขาว!”

“ข้าชอบอ่านตำราชนิดใด”

“ตำราแพทย์!”

เซี่ยฉางยวนมองนางนิ่ง ก่อนถามคำถามสุดท้าย

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเกลียดสิ่งใดที่สุด”

เจียงเยว่หลีชะงัก นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง

“คนโกหก”

เซี่ยฉางยวนยิ้มบาง

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้จริง ๆ ด้วย”

“...”

เจียงเยว่หลีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ชายหนุ่มก้มลงมองนางเล็กน้อย

“เช่นนั้นเจ้าคงเข้าใจแล้วว่าข้าไม่ชอบให้ผู้ใดโกหกต่อหน้าข้า”

เจียงเยว่หลีกลืนน้ำลาย

“ข้า...”

“ไม่ต้องรีบตอบ”

เซี่ยฉางยวนกล่าวอย่างสงบ

“ข้ามีเวลาให้เจ้าคิด”

พูดจบเขาก็เดินต่อไป ทิ้งให้เจียงเยว่หลียืนอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามเขาไป

“สามี! รอข้าด้วย”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้หันกลับมา แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าเจียงเยว่หลีกำลังปิดบังบางอย่าง และความลับนั้น... อาจจะเกี่ยวข้องกับตัวเขา

ส่วนเจียงเยว่หลีกลับกำลังร่ำร้องอยู่ในใจ

สวรรค์! ข้าเพียงอยากรักษาสามีเอาไว้ เหตุใดจึงยากเย็นถึงเพียงนี้ บุรุษผู้นี้ยังไม่ได้เป็นฮ่องเต้ก็จับผิดเก่งถึงเพียงนี้แล้ว หากวันหน้าเขาได้ครองบัลลังก์จริง ๆ ข้าจะยังมีความลับใดเหลืออยู่ได้อีกหรือ

นับตั้งแต่เจียงเยว่หลีฉีกหนังสือหย่าทิ้งอย่างไม่ไยดี เวลาก็ล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ชีวิตของนางนับว่าสงบสุขอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องการนอนหลับ

ทุกค่ำคืนเจียงเยว่หลีสามารถขึ้นไปนอนบนเตียงเดียวกันกับเซี่ยฉางยวนได้อย่างเปิดเผย ยามนี้นางไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลสารพัดมาหลอกล่อให้เขากลับมานอนร่วมเตียงอีกต่อไป แม้ชายหนุ่มจะยังคงวางหมอนกั้นระหว่างคนทั้งสองเอาไว้ในบางคืน แต่เจียงเยว่หลีก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนแต่อย่างใด ถึงอย่างไรนางก็รู้จักนิสัยของสามีผู้นี้ดี

เซี่ยฉางยวนเป็นบุรุษรักความสะอาดอย่างยิ่ง เขาไม่ชอบให้ผู้อื่นแตะต้องสิ่งของส่วนตัว ไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้มากเกินไป และที่สำคัญที่สุดคือไม่ชอบใกล้ชิดกับสตรี

เรื่องนี้นางรู้มาตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว โดยเฉพาะหลังจากที่เขาขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ วังหลังของเขาว่างเปล่า ไม่มีฮองเฮา ไม่มีพระสนมเอก แม้แต่พระสนมตำแหน่งเล็ก ๆ ก็ยังไม่มีสักคน

เหล่าขุนนางถวายฎีกาขอให้เขาคัดเลือกสตรีเข้าวังหลังอยู่หลายครั้ง แต่เซี่ยฉางยวนกลับไม่เคยสนใจ ข่าวลือในเมืองหลวงจึงมีมากมายสารพัด บางคนกล่าวว่าฮ่องเต้ทรงหมกมุ่นกับราชกิจจนไม่สนพระทัยสตรี บางคนกล่าวว่าพระองค์ทรงรักความสงบ ไม่โปรดให้สตรีเข้ามาวุ่นวายในตำหนัก

แต่สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือ... กลับมีคนโยนความผิดทั้งหมดมาให้นาง