บทที่ 20 ความสงบสุขที่กำลังจะหายไป

ไม่นานนัก เซี่ยฉางยวนก็กลับเข้ามาภายในห้อง เมื่อเห็นเจียงเยว่หลีนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าหงอย ๆ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ยังไม่นอนหรือ”

เจียงเยว่หลีเงยหน้าขึ้น

“สามี”

“อืม”

“ท่านทำงานเสร็จแล้วหรือ”

“เสร็จแล้ว”

ชายหนุ่มเดินไปวางตำราแพทย์ลงบนโต๊ะ ก่อนหันกลับมามองนาง

“ยังคิดเรื่องเมื่อเช้าอยู่หรือ”

เจียงเยว่หลีชะงักก่อนจะส่ายหน้า

“เปล่าเจ้าค่ะ”

เซี่ยฉางยวนเลิกคิ้ว

“จริงหรือ”

นางเม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้า

“จริง”

ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง

“เยว่หลี”

“เจ้าคะ”

“ท่านพ่อไม่ได้โกรธเจ้า”

เจียงเยว่หลีชะงัก เซี่ยฉางยวนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ

“เขาแค่เพียงเป็นห่วงเจ้า”

นางก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ข้ารู้”

“หากวันนี้เจ้าบาดเจ็บขึ้นมา คนที่เสียใจที่สุดก็คือท่านพ่อ”

เจียงเยว่หลีเงียบไป ชายหนุ่มกล่าวต่อ

“เรือนครัวเสียหายก็ซ่อมใหม่ได้ แต่ชีวิตคนไม่ใช่สิ่งที่จะนำเงินมาซื้อคืนได้”

คำพูดนี้ทำให้เจียงเยว่หลีนึกถึงเหตุการณ์ในชาติก่อนขึ้นมาอีกครั้ง ภาพบิดาที่กอดนางเอาไว้ท่ามกลางหิมะ ภาพมือใหญ่ที่พยายามปกป้องนางจากอันตราย และภาพสุดท้ายก่อนที่คนทั้งสองจะตกลงไปในหน้าผา เจียงเยว่หลีรู้สึกจุกแน่นขึ้นมาในอก

นางก้มหน้าลง ก่อนกล่าวเสียงเบา

“ข้าแค่อยากทำอาหารให้ท่าน”

เซี่ยฉางยวนชะงัก เจียงเยว่หลีกล่าวต่อ

“ข้าเห็นว่าท่านทำงานเหนื่อยทุกวัน ต้องดูแลร้านยา ตรวจสอบบัญชี แล้วยังต้องคอยดูแลข้าอีก”

นางเม้มริมฝีปาก

“ข้าจึงอยากทำอะไรให้ท่านบ้าง”

เซี่ยฉางยวนมองนางนิ่ง เจียงเยว่หลีเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มบางๆ

“แต่สุดท้ายข้ากลับทำให้ทุกคนเดือดร้อน”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าปกติ

“เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าเดือดร้อน”

เจียงเยว่หลีชะงัก เซี่ยฉางยวนจึงเอ่ยต่อ

“ข้ารู้ว่าเจ้าตั้งใจ”

เขาหยุดไปเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ

“แต่ครั้งหน้า หากอยากทำอาหารให้ข้า ก็ให้คนช่วยดูแลเตาไฟด้วย”

เจียงเยว่หลีรีบพยักหน้า

“ได้เจ้าค่ะ!”

เซี่ยฉางยวนมองนาง ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

“อันที่จริงแค่สั่งให้พ่อครัวทำอาหารให้ข้าเป็นพิเศษ ข้าก็พอใจแล้ว”

“...”

เจียงเยว่หลีทำหน้ามุ่ยทันที

“สามี!”

เซี่ยฉางยวนยกมุมปากเล็กน้อย

“ข้าพูดผิดหรือ”

“...”

นางเถียงไม่ออก สุดท้ายจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอย่างงอน ๆ

“ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว”

เซี่ยฉางยวนมองท่าทางของนาง ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ เมื่อถึงเวลานอน เซี่ยฉางยวนดับตะเกียงดวงใหญ่ เหลือเพียงแสงสลัวจากตะเกียงเล็กข้างเตียง

เขาขึ้นมานอนบนเตียงตามปกติ เจียงเยว่หลีนอนอยู่ด้านใน แต่คืนนี้นางกลับไม่ได้ขยับเข้ามากอดเขาเหมือนทุกครั้ง นางเพียงนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากำแพง เซี่ยฉางยวนมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของนาง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติแล้วเจียงเยว่หลีมักจะขยับเข้ามาใกล้เขาเสมอ บางคืนยังไม่ทันหลับ นางก็เอื้อมมือมากอดแขนเขาเอาไว้แล้ว

แต่คืนนี้กลับเงียบผิดปกติ ชายหนุ่มรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้นเบา ๆ

“เยว่หลี”

“เจ้าคะ”

เสียงของนางดังลอดออกมาจากผ้าห่ม

“ยังไม่หลับหรือ”

“ยังเจ้าค่ะ”

“เหตุใดจึงหันหน้าเข้ากำแพง”

เจียงเยว่หลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา

“ข้ากลัวว่าท่านจะรำคาญ”

เซี่ยฉางยวนชะงัก

“รำคาญหรือ”

“ใช่”

นางกล่าวต่อ

“ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ข้ามักจะนอนกอดท่านทุกคืน ข้าคิดว่าท่านคงไม่ชอบ”

เซี่ยฉางยวนมองแผ่นหลังของนางนิ่ง เจียงเยว่หลีกล่าวต่อ

“วันนี้ข้าก่อเรื่องวุ่นวายไปแล้ว ดังนั้นคืนนี้ข้าจะนอนดี ๆ ไม่รบกวนท่านอีก”

คำพูดของนางทำให้เซี่ยฉางยวนเงียบไปนาน เขารู้ดีว่าเจียงเยว่หลีเปลี่ยนไปมาก จากสตรีที่เคยผลักไสเขาออกจากเตียง กลับกลายเป็นคนที่อยากนอนใกล้ชิด จากสตรีที่เคยกล่าวว่ารังเกียจเขา กลับกลายเป็นคนที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาใจ

แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นในคืนนี้ก็คือ... ภายใต้ท่าทางร่าเริงและคำพูดเจื้อยแจ้ว นางกลับมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่

นางกลัวว่าเขาจะไม่พอใจ กลัวว่าเขาจะทอดทิ้ง และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทำให้เขารังเกียจอีก

เซี่ยฉางยวนไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นนางนอนหันหลังให้เขาอย่างเงียบ ๆ ความรู้สึกบางอย่างกลับค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ ก่อนยื่นแขนออกไปโอบเอวของนางเอาไว้เบา ๆ เจียงเยว่หลีสะดุ้งทันที

“สามี!”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้ปล่อยมือ เขาเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ

“นอนเถิด”

เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง นางหันหน้ากลับมามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

“ท่าน...”

เซี่ยฉางยวนมองนาง

“มีอะไร”

“ท่านกำลังกอดข้าหรือ”

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ

“อืม หากเจ้าไม่ชอบ ข้าจะปล่อย”

“ไม่!”

เจียงเยว่หลีรีบร้องทันที ก่อนขยับตัวเข้ามาใกล้เขาอย่างรวดเร็ว

“ข้าชอบ!”

เซี่ยฉางยวนมองนาง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย เจียงเยว่หลีซุกใบหน้าเข้ากับอกของเขา หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมา

สวรรค์! สามีของข้าเป็นฝ่ายกอดข้าก่อน

นางอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่ก็กลัวว่าเซี่ยฉางยวนจะเปลี่ยนใจ จึงรีบหลับตาลงอย่างว่าง่าย เซี่ยฉางยวนก้มมองสตรีในอ้อมแขนก่อนกล่าวเบา ๆ

“เยว่หลี”

“เจ้าคะ”

“ต่อไปอย่าทำเรื่องอันตรายเช่นวันนี้อีก”

เจียงเยว่หลีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ได้เจ้าค่ะ!”

“หากอยากทำสิ่งใดให้ข้า ก็บอกข้าก่อน”

“ได้เจ้าค่ะ!”

“และอย่าคิดว่าท่านพ่อไม่รักเจ้าเพียงเพราะเขาตำหนิเจ้า”

เจียงเยว่หลีชะงักก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา เซี่ยฉางยวนกล่าวต่อ

“เขาเป็นห่วงเจ้ามาก”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ”

นางตอบเสียงเบา

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อรักข้ามาก”

ชายหนุ่มพยักหน้า

“เช่นนั้นก็ดี”

เจียงเยว่หลีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างระมัดระวัง

“สามี”

“อืม”

“แล้วท่านเล่า”

เซี่ยฉางยวนชะงัก

“ข้าทำไมหรือ”

เจียงเยว่หลีเม้มริมฝีปากก่อนถามเสียงเบา

“ท่านเป็นห่วงข้าหรือไม่”

ห้องนอนเงียบลงทันที เซี่ยฉางยวนมองใบหน้างดงามที่กำลังเงยขึ้นมองเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงต่ำ

“หากไม่เป็นห่วง ข้าจะรีบกลับมาทำไม”

เจียงเยว่หลีชะงัก ก่อนดวงตาจะค่อย ๆ เบิกกว้าง

“สามี...”

เซี่ยฉางยวนยกมือขึ้นลูบเส้นผมของนางเบา ๆ

“นอนได้แล้ว”

เจียงเยว่หลีรีบพยักหน้า

“เจ้าค่ะ!”

นางซุกใบหน้าเข้ากับอกเขาอีกครั้ง ริมฝีปากยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ คืนนี้นางไม่จำเป็นต้องแอบขยับเข้าไปกอดสามี ไม่จำเป็นต้องรอให้เขาหลับก่อน เพราะเซี่ยฉางยวนเป็นฝ่ายโอบกอดนางเอาไว้ด้วยตนเอง และตลอดทั้งคืน... เขาก็ไม่ได้ปล่อยมือเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ยามดึก เมื่อเจียงเยว่หลีหลับสนิทแล้ว เซี่ยฉางยวนกลับยังคงลืมตาอยู่ เขาก้มมองสตรีในอ้อมแขน ใบหน้างดงามของนางยามหลับดูสงบกว่าตอนตื่นมากนัก

ไม่มีคำพูดเจื้อยแจ้ว

ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

และไม่มีแผนการประหลาดที่ทำให้เขาต้องปวดศีรษะ มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอและมือเล็ก ๆ ที่จับชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

เซี่ยฉางยวนมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่รู้ว่าเจียงเยว่หลีเปลี่ยนไปเพราะเหตุใด ไม่รู้ว่านางกำลังปิดบังความลับอะไร และไม่รู้ว่าความเปลี่ยนแปลงนี้จะคงอยู่ได้นานเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเริ่มรู้สึกชัดเจนขึ้นทุกวันก็คือ... เขาไม่อยากเห็นนางได้รับบาดเจ็บ ไม่อยากเห็นนางเสียใจ และยิ่งไม่อยากเห็นนางหันกลับไปสนใจบุรุษอื่นอีก

ความรู้สึกเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคุ้นเคย เซี่ยฉางยวนเคยคิดว่าตนเองสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดี แต่ตั้งแต่เจียงเยว่หลีเปลี่ยนไป ความสงบในใจของเขาก็เริ่มสั่นคลอนทีละน้อย ชายหนุ่มก้มมองนางอีกครั้ง ก่อนกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย

“เจียงเยว่หลี...”

เขาพึมพำเสียงเบา

“เจ้ากำลังทำอะไรกับข้ากันแน่”

แน่นอนว่าสตรีในอ้อมแขนไม่ได้ตอบ นางเพียงขยับตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ก่อนพึมพำอย่างงัวเงีย

“สามี...”

เซี่ยฉางยวนชะงัก

“อืม”

เจียงเยว่หลีซุกใบหน้าเข้ากับอกเขา ก่อนกล่าวเสียงแผ่ว

“ข้าจะไม่เผาเรือนครัวอีกแล้ว...”

“...”

เซี่ยฉางยวนนิ่งงัน ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เขายกมือขึ้นลูบศีรษะนาง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ดีแล้ว”

ชายหนุ่มหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย

“ข้าเชื่อเจ้า”

แต่ในใจกลับคิดอีกอย่างหนึ่ง พรุ่งนี้ข้าคงต้องสั่งให้คนเฝ้าเจียงเยว่หลีเอาไว้ให้ดีเสียแล้ว เพราะสำหรับเจียงเยว่หลี... คำว่าไม่สร้างเรื่องวุ่นวาย อาจหมายถึงการเปลี่ยนจากเรื่องหนึ่งไปเป็นอีกเรื่องหนึ่งเท่านั้น ดูเหมือนว่าชีวิตอันสงบสุขของเขา... คงไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีกแล้ว