Share

บทที่ 21 จงจวินหาเรื่องใส่ตัว

Penulis: BigM00N
last update Tanggal publikasi: 2026-11-11 19:22:07

หลายวันมานี้ชีวิตของเจียงเยว่หลีนับว่ามีความสุขอย่างยิ่ง แม้ว่าแผนการทำอาหารมัดใจสามีจะจบลงด้วยการเผาเรือนครัวไปเกือบครึ่งหลัง แต่ผลลัพธ์กลับไม่เลวร้ายอย่างที่คิด

เพราะนับตั้งแต่คืนนั้น เซี่ยฉางยวนก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านเมื่อนางขยับเข้าไปนอนกอดเขาอีก บางคืนถึงขั้นเป็นฝ่ายดึงผ้าห่มมาคลุมให้นางด้วยตนเอง แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับเจียงเยว่หลีแล้ว นี่นับเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่

นางเริ่มมั่นใจว่าหากตนเองพยายามต่อไปเรื่อย ๆ สักวันหนึ่งย่อมสามารถทำให้สามีผู้เย็นชาหลงรักได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่... ในขณะที่นางกำลังพยายามเอาอกเอาใจสามีอย่างขะมักเขม้น ศัตรูเก่าของนางกลับไม่ได้คิดจะอยู่อย่างสงบสุขเช่นเดียวกัน

โดยเฉพาะบุรุษที่มีนามว่า จงจวิน นับตั้งแต่เจียงเยว่หลีสั่งไม่ให้คนในจวนต้อนรับจงจวิน บุรุษผู้นี้ก็พยายามหาทางเข้าพบนางอยู่หลายครั้ง

ครั้งแรก เขานำเครื่องประดับชิ้นหนึ่งมามอบให้ แต่กลับถูกบ่าวเฝ้าประตูปฏิเสธอย่างสุภาพ

ครั้งที่สอง เขาอ้างว่ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษาเจียงเยว่หลี บ่าวเฝ้าประตูก็ยังคงตอบเช่นเดิม

“คุณหนูไม่สะดวกพบแขกขอรับ”

ครั้งที่สาม จงจวินถึงขั้นให้คนส่งจดหมายเข้ามา แต่จดหมายฉบับนั้นกลับถูกส่งคืนโดยไม่มีการเปิดอ่าน

เรื่องนี้ทำให้จงจวินเริ่มรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจียงเยว่หลีจึงเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหัน ก่อนหน้านี้นางยังพูดจาอ่อนหวานกับเขา ยังบ่นว่าสามีของตนเองเย็นชาและไม่เคยใส่ใจในตัวนาง ถึงขั้นเคยพูดกับเขาว่าอยากหย่าขาดจากเซี่ยฉางยวนเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

จงจวินจึงคิดว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนการในใจของเขา ขอแค่เพียงเจียงเยว่หลีหย่าขาดจากสามี เขาก็จะมีโอกาสเข้าไปแทนที่

เมื่อถึงเวลานั้นทรัพย์สินมหาศาลของตระกูลเจียงย่อมอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม แต่ใครจะคิดว่า... จู่ ๆ เจียงเยว่หลีกลับเปลี่ยนใจ ไม่เพียงไม่ยอมหย่า ยังปิดประตูจวนไม่ยอมพบหน้าเขาอีกด้วย

“น่าตายนัก!”

จงจวินกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะ ภายในห้องรับรองของโรงน้ำชา สหายที่นั่งอยู่ตรงข้ามรีบกล่าวปลอบ

“พี่จง ท่านจะโมโหไปทำไมกัน”

จงจวินแค่นหัวเราะ

“เจ้าจะไปรู้อะไร!”

สหายผู้นั้นยิ้มอย่างมีเลศนัย

“หรือเป็นเพราะคุณหนูเจียงไม่ยอมพบหน้าท่าน”

จงจวินหันขวับ

“ใครบอก!”

“ก็ช่วงนี้ท่านไปจวนตระกูลเจียงตั้งหลายครั้งมิใช่หรือ”

จงจวินเม้มริมฝีปาก ก่อนกล่าวเสียงเย็น

“นางคงถูกเซี่ยฉางยวนพูดจาหลอกลวง”

“เซี่ยฉางยวนหรือ”

“ใช่!”

จงจวินหัวเราะเยาะ

“บุรุษที่ยอมแต่งเข้ามาเป็นเขยสกุลภรรยาเช่นนั้น จะมีความสามารถอะไร”

สหายของเขาพยักหน้าเห็นด้วย

“ก็จริง”

จงจวินยิ่งได้ใจ

“หากไม่ใช่เพราะหวังพึ่งทรัพย์สินของตระกูลเจียง บุรุษผู้มีศักดิ์ศรีที่ใดจะยอมเป็นเขยแต่งเข้า”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มเย็น

“ข้าจะไปดูเสียหน่อยว่าเขามีดีอะไรนักหนา”

ในเวลาเดียวกัน ภายในร้านสมุนไพรใหญ่ของตระกูลเจียง เซี่ยฉางยวนกำลังตรวจสอบสมุนไพรชุดใหม่ที่เพิ่งส่งมาถึง ร้านแห่งนี้เป็นหนึ่งในกิจการสำคัญของตระกูลเจียง ภายในมีทั้งสมุนไพรทั่วไปและสมุนไพรหายากจากหัวเมืองต่าง ๆ ลูกค้ามีตั้งแต่ชาวบ้านธรรมดาไปจนถึงหมอผู้มีชื่อเสียง

เซี่ยฉางยวนรับหน้าที่ดูแลกิจการแห่งนี้มาระยะหนึ่งแล้ว ด้วยความรู้ด้านสมุนไพรและวิชาแพทย์อันลึกซึ้ง ทำให้บรรดาคนงานต่างให้ความเคารพเขาอย่างยิ่ง แม้จะมีฐานะเป็นเขยแต่งเข้า แต่ไม่มีผู้ใดในร้านกล้าดูหมิ่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าท่านเขยผู้นี้มีความสามารถมากเพียงใด

“คุณชายขอรับ”

ผู้ดูแลร้านเดินเข้ามา

“สมุนไพรจากทางใต้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วขอรับ”

เซี่ยฉางยวนพยักหน้า

“มีปัญหาหรือไม่”

“มีเพียงสองห่อที่ความชื้นสูงเกินไปขอรับ”

“แยกเอาไว้ อย่านำไปขาย”

“ขอรับ”

เซี่ยฉางยวนกำลังจะกล่าวอะไรต่อ แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน

“โอ้! ที่แท้ท่านเขยสกุลเจียงก็อยู่ที่นี่เอง”

ทุกคนหันไปมอง จงจวินเดินเข้ามาภายในร้านด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ข้างกายมีสหายติดตามมาสองคนเซี่ยฉางยวนเงยหน้าขึ้นมองเพียงครั้งเดียว ก่อนจะก้มหน้าลงไปตรวจสอบสมุนไพรในมือต่อ จงจวินเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเสียหน้า เขาจึงหัวเราะเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

“ข้าได้ยินมาว่าท่านเขยเซี่ยมีความสามารถมากมาย ที่แท้ก็เป็นแค่เพียงคนช่วยภรรยาดูแลร้านค้าเท่านั้นเอง”

ผู้ดูแลร้านขมวดคิ้ว

“คุณชายจง หากท่านต้องการซื้อสมุนไพร เชิญแจ้งรายการมาเถิดขอรับ”

จงจวินโบกมือ

“ข้าไม่ได้มาซื้อสมุนไพร”

“เช่นนั้น...”

“ข้าเพียงอยากมาดูบุรุษที่ยอมแต่งเข้ามาเป็นเขยสกุลภรรยา”

คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศภายในร้านเงียบลงทันที ลูกค้าหลายคนหันมามองด้วยความสนใจ จงจวินยิ่งได้ใจ เขาเดินเข้าไปใกล้เซี่ยฉางยวน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

“บุรุษทั่วไปต่างต้องการสร้างชื่อเสียงด้วยความสามารถของตนเอง”

“แต่ท่านเขยเซี่ยกลับเลือกใช้ชีวิตภายใต้ชายคาของพ่อตา”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ไม่รู้ว่าท่านจะรู้สึกละอายใจบ้างหรือไม่”

เซี่ยฉางยวนวางห่อสมุนไพรลง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างสงบ

“เจ้าพูดจบแล้วหรือยัง”

จงจวินชะงัก

“อะไรนะ”

“หากพูดจบแล้วก็เชิญออกไป”

เซี่ยฉางยวนกล่าวเรียบ ๆ

“อย่ารบกวนลูกค้าของร้าน”

จงจวินหน้าแดงขึ้นมาทันที

“เซี่ยฉางยวน!”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

“มีอะไรอีก”

“เจ้าคิดว่าตนเองสูงส่งนักหรือ”

จงจวินแค่นหัวเราะ

“หากไม่มีตระกูลเจียง เจ้าจะมีวันนี้ได้อย่างไร”

เซี่ยฉางยวนมองเขานิ่ง ก่อนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ตระกูลเจียงมีบุญคุณต่อข้า”

คำตอบนี้ทำให้จงจวินชะงักไปเล็กน้อย เซี่ยฉางยวนกล่าวต่อ

“การตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตเป็นเรื่องน่าละอายตั้งแต่เมื่อใดกัน”

ผู้ดูแลร้านพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ลูกค้าบางคนเริ่มกระซิบกระซาบ จงจวินรู้สึกว่าตนเองกำลังเสียเปรียบ จึงรีบกล่าวเสียงดัง

“ช่างพูดจาได้สวยหรูยิ่งนัก”

เขาชี้หน้าเซี่ยฉางยวน

“แต่สุดท้ายเจ้าก็เป็นเพียงบุรุษที่ต้องพึ่งพาทรัพย์สินของภรรยา”

เซี่ยฉางยวนมองนิ้วที่ชี้มาตรงหน้าก่อนกล่าวเบา ๆ

“เก็บมือของเจ้าไปเสีย”

จงจวินหัวเราะเยาะ

“ทำไม เจ้าจะทำอะไรข้า”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้ตอบ ทำแค่เพียงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จงจวินกลับรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลัง กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมถอย

“ข้าจะบอกอะไรให้”

จงจวินกล่าวเสียงดัง

“แท้จริงแล้วคุณหนูเจียงมองว่าเจ้าทำตัวไร้ศักดิ์ศรี ยิ่งนานวันนางยิ่งรังเกียจเจ้า”

เซี่ยฉางยวนชะงักเล็กน้อย จงจวินเห็นเช่นนั้นก็คิดว่าตนเองพูดแทงใจดำ จึงรีบกล่าวต่อ

“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่านางเต็มใจแต่งงานกับเจ้า”

“...”

“นางเคยบอกข้าว่าไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับบุรุษไร้อนาคตเช่นเจ้า”

ภายในร้านเงียบลงทันที เซี่ยฉางยวนมองจงจวินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย

“เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว”

จงจวินแค่นหัวเราะ

“แล้วอย่างไร”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้ตอบ เขาเพียงหันไปหยิบห่อสมุนไพรบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา ท่าทางเช่นนี้ยิ่งทำให้จงจวินโมโห เขาจึงก้าวเข้าไปใกล้อีกสองก้าว

“เซี่ยฉางยวน! เจ้า...”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ...

“คัน!”

จงจวินชะงัก เขายกมือขึ้นเกาบริเวณลำคอ ก่อนขมวดคิ้ว

“อะไรกัน”

ความคันเริ่มลามจากลำคอไปยังแขน จากแขนไปยังแผ่นหลัง จงจวินรีบเกาอย่างรุนแรง

“เหตุใดจึงคันเช่นนี้”

สหายที่ติดตามมาหันมามอง ก่อนเบิกตากว้าง

“พี่จง!”

“อะไร!”

“ใบหน้าของท่าน!”

จงจวินชะงัก

“ใบหน้าข้าเป็นอะไร”

สหายผู้นั้นชี้มาที่เขาด้วยสีหน้าตกใจ

“มีผื่นขึ้นเต็มไปหมดแล้ว!”

“อะไรนะ!”

จงจวินรีบยกมือขึ้นลูบใบหน้า เมื่อสัมผัสได้ถึงตุ่มนูนเล็ก ๆ จำนวนมาก เขาก็หน้าซีดทันที

“เป็นไปได้อย่างไร!”

ไม่เพียงใบหน้าเท่านั้น ผื่นแดงยังเริ่มปรากฏตามลำคอและแขนทั้งสองข้าง ความคันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาแทบยืนไม่ติด จงจวินหันขวับไปมองเซี่ยฉางยวน

“เจ้า!”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองจงจวินด้วยสายตาเย็นชา ทำให้จงจวินยิ่งรู้สึกว่าการที่เขาคันไปทั้งตัวเช่นนี้จะต้องเป็นฝีมือของเซี่ยฉางยวนแน่ๆ

“เจ้าทำอะไรข้า!”

เซี่ยฉางยวนมองผื่นบนใบหน้าของอีกฝ่าย ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

“เจ้าคงจะแพ้สิ่งใดบางอย่าง”

“โกหก!”

จงจวินตะโกน

“ต้องเป็นฝีมือเจ้าแน่!”

เซี่ยฉางยวนเลิกคิ้ว

“เจ้ามีหลักฐานหรือ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต   บทที่ 76 เหล่าองค์ชายสิ้นพระชนม์

    ภายในตำหนักของเฉินกุ้ยเฟยเสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง“เป็นไปไม่ได้!”เฉินกุ้ยเฟยประทับอยู่บนพระแท่นด้วยพระพักตร์ซีดเผือด พระนางกำจดหมายจากอวิ๋นหนานแน่นจนกระดาษยับย่น“ลูกของข้า...”น้ำพระเนตรไหลลงมาไม่ขาดสาย“ลูกทั้งสองคนของข้า...”นางกำนัลที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างต่างพากันร้องไห้“เหนียงเหนียง โปรดถนอมพระวรกายด้วยเพคะ”เฉินกุ้ยเฟยหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“ถนอมพระวรกายหรือ”พระนางเงยหน้าขึ้น“ข้าจะถนอมพระวรกายไปเพื่อผู้ใดอีก”ไม่มีผู้ใดกล้าตอบ เฉินกุ้ยเฟยหลับพระเนตรลง ภาพของพระโอรสทั้งสองในวัยเยาว์พลันปรากฏขึ้นในความทรงจำครั้งหนึ่งองค์ชายรองเคยวิ่งเข้ามากอดพระนางพร้อมขอขนมส่วนองค์ชายสี่ก็มักเดินตามพระเชษฐาไปทุกแห่งพระนางเคยคิดว่าหากสามารถผลักดันพระโอรสองค์ใดองค์หนึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งองค์รัชทายาทได้ ชีวิตของตนเองก็จะมั่นคงไปตลอดกาลแต่สุดท้าย... พระนางกลับสูญเสียพระโอรสทั้งสองไป“ข้าผิดเอง...”เฉินกุ้ยเฟยพึมพำ“หากวันนั้นข้าไม่คิดช่วงชิงอำนาจ...”น้ำพระเนตรหยดหนึ่งร่วงลงบนจดหมาย“พวกเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”ไม่มีผู้ใดตอบคำถามนั้นได้ คืนนั้นเฉินกุ้ยเฟยรับสั่งให้นางกำนัลและขันทีท

  • ท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต   บทที่ 75 องค์ชายรองและองค์ชายสามสิ้นพระชนม์

    ค่ำวันเดียวกัน เซี่ยฉางยวนกลับมาที่เรือนพักหลังจากจัดการงานบางอย่างเสร็จ เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นเจียงเยว่หลีกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม โดยมีชิงถงคอยนวดขาให้อย่างเบามือ“ท่านพี่!”เจียงเยว่หลีรีบยิ้มให้เซี่ยฉางยวนเดินเข้ามาใกล้“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง”นางพยักหน้า“สบายดีเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มนั่งลงข้างนางก่อนยื่นมือไปแตะหน้าท้องของนางเบา ๆ“แล้วลูกเล่า”เจียงเยว่หลีหัวเราะ“ลูกก็สบายดีเจ้าค่ะ”เซี่ยฉางยวนยิ้ม“ดีแล้ว”เขาหันไปมองชิงถง“เจ้าไปพักเถิด ข้าจะดูแลนางเอง”ชิงถงรีบประสานมือ“เจ้าค่ะ!”หลังจากสาวใช้ถอยออกไป เซี่ยฉางยวนก็ย้ายมานั่งตรงปลายตั่ง ก่อนจับขาของเจียงเยว่หลีขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวัง เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“ท่านพี่!”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น“หืม”“ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”เซี่ยฉางยวนตอบอย่างเรียบเฉย“นวดขาให้เจ้า”เจียงเยว่หลีชะงัก“แต่...”“ช่วงนี้เจ้าเดินมากไม่ได้ และข้าก็เห็นว่าเจ้ามักจะบ่นว่าเมื่อยขา”เขากล่าวพลางเริ่มนวดอย่างเบามือ“ข้าจึงคิดว่าควรช่วยเจ้าเสียหน่อย”เจียงเยว่หลีนิ่งงัน นางก้มลงมองสามีที่กำลังนวดขาให้อย่างตั้งใจ หัวใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างป

  • ท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต   บทที่ 74 ฮองเฮาสิ้นพระชนม์

    คืนนั้น ขันทีใหญ่พร้อมองครักษ์จำนวนหนึ่งเดินทางไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋อย่างเงียบ ๆไม่มีการประกาศราชโองการต่อหน้าขุนนางไม่มีการเรียกประชุมราชสำนักและไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกตำหนักในช่วงเวลานั้นฮองเฮาที่กำลังประทับอยู่ภายในห้องบรรทม เมื่อเห็นขันทีใหญ่เดินเข้ามาพร้อมถาดเหล้าก็พลันชะงัก“นี่คืออะไร”ขันทีใหญ่คุกเข่าลง“กราบทูลเหนียงเหนียง ฝ่าบาททรงพระราชทานเหล้ามาให้พ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮาหรี่พระเนตรลง“เหล้าหรือ”พระนางทอดพระเนตรถ้วยเหล้าบนถาดก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ซีดลง“เหล้าพิษ!”ขันทีใหญ่ไม่ตอบแต่ความเงียบของเขาก็เพียงพอแล้ว ฮองเฮาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“ฮ่า ๆ!”พระนางยกพระหัตถ์ขึ้นปิดพระพักตร์“ฝ่าบาททรงคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ”ขันทีใหญ่ก้มศีรษะต่ำ“เหนียงเหนียงโปรดรับพระราชทานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮากำพระหัตถ์แน่น“ข้าทำผิดอะไร!”พระนางตวาด“ข้าเป็นฮองเฮาของพระองค์!”ขันทีใหญ่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา“ฝ่าบาททรงทราบเรื่องนางข้าหลวงหลินซูอิ๋นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นเสียงนั้น ฮองเฮาก็พลันนิ่งงัน ดวงพระเนตรเบิกกว้าง“อะไรนะ”ขันทีใหญ่ก้มศีรษะลงอีกครั้ง“ฝ่าบาททรงทราบทุกอย่า

  • ท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต   บทที่ 73 ความผิดของฮองเฮา

    เซี่ยเสวียนฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระโอรสด้วยสายตาเย็นชา“เจ้าจะกล่าวว่าหลักฐานทั้งหมดเป็นเรื่องเท็จอย่างนั้นหรือ”องค์รัชทายาทชะงัก“ลูก...”“ข้าเคยมอบโอกาสให้เจ้ามาแล้วหลายครั้ง”พระสุรเสียงของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความผิดหวัง“แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า”องค์รัชทายาทกำพระหัตถ์แน่น“เสด็จพ่อโปรดเมตตาด้วย!”เซี่ยเสวียนฮ่องเต้หลับพระเนตรลงชั่วครู่ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“นับจากวันนี้ให้ถอดถอนตำแหน่งองค์รัชทายาท และให้พำนักอยู่ภายในตำหนักเดิมภายใต้การควบคุม ห้ามออกจากตำหนักโดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาต!”สิ้นพระสุรเสียง อดีตองค์รัชทายาทก็ทรุดตัวลงกับพื้น“เสด็จพ่อ!”แต่ไม่ว่าจะร้องขออย่างไร พระราชโองการก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้วหลังจากตำแหน่งองค์รัชทายาทว่างลง บรรยากาศภายในวังหลวงก็เปลี่ยนไปทันที เหล่าองค์ชายที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าแสดงความทะเยอทะยาน ต่างเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ เพราะตำแหน่งองค์รัชทายาทคือสิ่งที่องค์ชายทุกพระองค์ต่างปรารถนาแม้บางพระองค์จะไม่ได้แสดงออกอย่างเปิดเผย แต่ขุนนางที่สนับสนุนแต่ละฝ่ายกลับเริ่มเข้าหากันมากขึ้นเฉินกุ้ยเฟยที่เพิ่งได้รับอำนาจดูแลวังห

  • ท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต   บทที่ 72 ความผิดขององค์รัชทายาท

    คืนนั้น เมื่อเซี่ยฉางยวนกลับมาถึงเรือนพัก เจียงเยว่หลีก็รีบเดินเข้าไปหา“ท่านพี่!”เซี่ยฉางยวนยิ้ม“มีอะไรหรือ”นางจับแขนเขา“ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว“เรื่องอะไร”เจียงเยว่หลีมองเขาอย่างจริงจัง“เรื่องตระกูลจง”เซี่ยฉางยวนชะงักเล็กน้อยก่อนยิ้มบาง“เจ้ารู้ข่าวแล้วหรือ”“รู้แล้วเจ้าค่ะ”นางพยักหน้า“ทหารหลวงบุกจับคนตระกูลจงกลางงานแต่งงาน”เซี่ยฉางยวนพยักหน้า“อืม”เจียงเยว่หลีหรี่ตาลง“ท่านพี่...”“หืม”“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่านหรือไม่”เซี่ยฉางยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”เจียงเยว่หลียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“เพราะข้ารู้ว่าสามีของข้าเก่งกาจมากเพียงใด”ชายหนุ่มหัวเราะออกมา“เจ้าช่างยกย่องข้าเสียจริง”เจียงเยว่หลีรีบกล่าว“ท่านอย่าเปลี่ยนเรื่องสิ”เซี่ยฉางยวนยื่นมือไปลูบศีรษะนางแล้วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้าเพียงช่วยให้หลักฐานบางอย่างไปถึงมือคนที่ควรได้รับเท่านั้น”เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“ที่แท้ก็เป็นฝีมือของท่านจริงๆ ด้วย”ชายหนุ่มพยักหน้า“ส่วนเรื่องที่ตระกูลจงจะได้รับโทษอย่างไร ย่อมต้องขึ้นอยู่กับการตรวจสอบของทางการ”เจียงเยว

  • ท่านพ่อ! สามีที่ท่านหาให้คือว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคต   บทที่ 71 ความพินาศของตระกูลจง

    ภายในจวนตระกูลเฉิน เฉินอวี้เจินนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองในชุดเจ้าสาวสีแดงสด ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แต่ดวงตากลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย“คุณหนู”สาวใช้คนสนิทกล่าวเบา ๆ“ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ”เฉินอวี้เจินพยักหน้า ก่อนสูดลมหายใจลึกไม่ว่าอย่างไร วันนี้ข้าก็จะได้เป็นฮูหยินน้อยตระกูลจงแล้วนางกำมือแน่นต่อจากนี้ผู้ใดก็อย่าหวังว่าจะดูหมิ่นข้าได้อีก แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ...งานมงคลที่นางเฝ้ารอ กำลังจะกลายเป็นวันที่ตระกูลจงต้องจดจำไปตลอดชีวิตช่วงบ่ายขณะที่แขกเหรื่อกำลังทยอยเดินทางเข้ามาในจวนตระกูลจง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วลานงาน บรรดาขุนนางและพ่อค้าต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับประมุขตระกูลจงแม้บางคนจะไม่ได้สนิทสนมกันนัก แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจงกับตระกูลเฉินที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกคนจึงพยายามแสดงท่าทีเป็นมิตร“ยินดีด้วยใต้เท้าจง”“งานมงคลครั้งนี้ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ”ประมุขตระกูลจงยิ้มรับคำอวยพรอย่างภาคภูมิใจ“ขอบคุณทุกท่าน”แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังรอพิธีคำนับฟ้าดิน เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกตึก! ตึก! ตึก!แขกเหรื่อบางคนชะงัก“เกิดอะไรขึ้น”ยังไม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status